Η ρίψη δεκάδων μπουκαλιών στους παίκτες της Ζακύνθου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε από διαιτητικές αποφάσεις ούτε από έναν πανηγυρισμό.
Αντί για αυτοκριτική μετά τα όσα έγιναν στο «Χαρ. Βιλαέτης», επιχειρείται η μεταφορά ευθυνών στους παίκτες της Ζακύνθου και τον διαιτητή. Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι πού πανηγύρισαν οι ποδοσφαιριστές της Ζακύνθου, αλλά γιατί βρέθηκαν στο στόχαστρο αντικειμένων μέσα σε ένα γήπεδο.
Οι εικόνες από το ματς ΠΑΣ Πύργος – Ζάκυνθος καταρρίπτουν κάθε προσπάθεια υποβάθμισης των γεγονότων και αναδεικνύουν την ανάγκη προστασίας των αθλητών. Εν έτη 2026, το αυτονόητο παραμένει ζητούμενο: καμία μορφή βίας δεν έχει θέση στο ποδόσφαιρο.
Στην Ελλάδα του χθες αλλά και του σήμερα φαίνεται πως εξακολουθεί να ισχύει το «ό,τι δηλώσεις είσαι». Εν προκειμένω, αυτό έχει να κάνει με τα γεγονότα που συνέβησαν στο γήπεδο του Πύργου, στο ματς ανάμεσα στον ΠΑΣ Πύργος και τη Ζάκυνθο. Γεγονότα που στιγματίστηκαν από τη ρίψη δεκάδων μπουκαλιών νερού προς τους παίκτες της Ζακύνθου, οι οποίοι έκαναν, λέει, το «λάθος» να πανηγυρίσουν μπροστά από τον κόσμο του Πύργου, λες και στο γήπεδο υπήρχαν και οπαδοί της Ζακύνθου.
Με μια ήρεμη και καθαρή ματιά, αυτό που προκαλεί εντύπωση αλλά και θλίψη είναι το γεγονός ότι όλος ο οργανισμός του ΠΑΣ Πύργος εστιάζει στις αποφάσεις του διαιτητή Σαφούρη και —άκουσον άκουσον— στην «ακίνδυνη» ρίψη κάποιων πλαστικών μπουκαλιών (!), καθώς και στο υποτιθέμενο «θέατρο» του τραυματισθέντα ποδοσφαιριστή.
Η εικόνα, δυστυχώς για την ομάδα του Πύργου, είναι αδιάψευστος μάρτυρας των όσων διαδραματίστηκαν στο συγκεκριμένο παιχνίδι και καταρρίπτει κάθε ισχυρισμό των ανθρώπων της γηπεδούχου ομάδας.
Ας υποθέσουμε ότι ο διαιτητής Σαφούρης έδωσε ένα πέναλτι που δεν υπήρχε. Αυτό συνεπάγεται ότι ένα γήπεδο, γεμάτο αποκλειστικά με φίλους της ηλειακής ομάδας, πρέπει να μετατραπεί σε ζούγκλα για τους νησιώτες;
Από πότε όσοι πετυχαίνουν ένα γκολ πρέπει να σκέφτονται πού επιτρέπεται να πανηγυρίσουν; Έχουμε δει χιλιάδες παιχνίδια και όσα αναφέρονται στην ανακοίνωση μοιάζουν πραγματικά εκτός πραγματικότητας.
Το πιο σημαντικό απ’ όλα, όμως, είναι το γεγονός ότι στην ανακοίνωση γίνεται λόγος για «ακίνδυνη» ρίψη μπουκαλιών, κάτι που πραγματικά πρώτη φορά ακούμε. Πώς αξιολογείται μια ρίψη ως επικίνδυνη ή ακίνδυνη; Προφανώς, σύμφωνα με αυτή τη λογική, αν πετύχει κάποιον στο κεφάλι ή όχι. Αν αυτή είναι η γραμμή υπεράσπισης του ΠΑΣ Πύργος, δεν μας πέφτει λόγος. Με αυτό το σκεπτικό, όμως, και μια σφαίρα θεωρείται ακίνδυνη όταν δεν βρίσκει στόχο και επικίνδυνη όταν τραυματίζει το θύμα της.
Κανείς, όμως, δεν εστιάζει στο πραγματικό γεγονός: στην ίδια την ενέργεια των οπαδών του Πύργου να πετάξουν δεκάδες μπουκάλια προς παίκτες που εκείνη την ώρα έκαναν απλώς τη δουλειά τους.
Πραγματικά, εν έτει 2026, είναι λυπηρό να συζητάμε ακόμη για τα αυτονόητα, όπως είναι η προστασία όλων των εμπλεκομένων σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, και να δίνεται χώρος έκφρασης σε απόψεις που γυρίζουν το ποδόσφαιρο δεκαετίες πίσω.
Για όλα όσα συνέβησαν στο «Χαρ. Βιλαέτης», σύμφωνα με τη λογική της αντίπερα όχθης, φταίει ο διαιτητής και οι παίκτες της Ζακύνθου που τόλμησαν να πανηγυρίσουν το γκολ της ανόδου της ομάδας τους. Αντί να γίνει αυτοκριτική και να αναζητηθούν οι πραγματικοί υπαίτιοι που ζημίωσαν την ίδια τους την ομάδα, επιχειρείται η δαιμονοποίηση του πραγματικού θύματος της ιστορίας: του ποδοσφαιριστή που δέχθηκε το μπουκάλι στο κεφάλι, με το επιχείρημα ότι «δεν τον βρήκε κατακούτελα» και άρα κάνει θέατρο.
Αυτά τα τραγελαφικά δύσκολα συναντώνται ακόμη και σε τριτοκοσμικές ποδοσφαιρικές χώρες. Δηλαδή ο πειθαρχικός κώδικας θα εφαρμόζεται ανάλογα με το αν ο κάθε παίκτης είναι σοβαρά ή ελαφρά τραυματισμένος; Από πού προκύπτει αυτό; Ευτυχώς για το ποδόσφαιρο —και δυστυχώς για την ομάδα του Πύργου— οι κανόνες είναι κανόνες και δεν αλλάζουν ανάλογα με το τι συμφέρει τον καθένα.
Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν στην ομάδα του ΠΑΣ είναι να εντοπίσουν όλους όσοι πέταξαν τα μπουκάλια και να τους τιμωρήσουν παραδειγματικά. Διότι στο 1-1 δεν είχε κριθεί απολύτως τίποτα. Ακόμη και αν έχαναν το παιχνίδι, τίποτα δεν θα είχε τελειώσει.
Από την πλευρά της, η Ζάκυνθος κράτησε σωστή στάση. Οι άνθρωποι της διοίκησης δεν μπήκαν σε καμία αντιπαράθεση και, μάλιστα, μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για τη διοίκηση του ΠΑΣ Πύργος.
Καλό θα είναι να πέσουν οι τόνοι. Απομένουν ακόμη δύο αγώνες και όλα παραμένουν ανοιχτά. Αν η Ζάκυνθος κερδίσει τον Άρη Πετρούπολης και ο Πύργος τον Εθνικό, τότε τα δεδομένα αλλάζουν ξανά για την ομάδα του Πύργου, η οποία με νίκη στην Πετρούπολη την τελευταία αγωνιστική μπορεί να πάρει ένα από τα δύο εισιτήρια της ανόδου.