Αν κάτι πρέπει να γραφτεί για το ματς της περασμένης Κυριακής, αυτό του ΠΑΣ Πύργος και του ΑΠΣ Ζάκυνθος, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά ούτε ποια από τις δύο ομάδες ήταν καλύτερη της άλλης! Αυτό που πρέπει να γραφτεί να ειπωθεί και να τονιστεί είναι η ίδια η γιορτή του ποδοσφαίρου!
“Δεν είμαι παρά ένας ζητιάνος που περιφέρεται ανά τον κόσμο, παρακαλώντας για λίγο καλό ποδόσφαιρο στα γήπεδα. – Ένα καλό παιχνίδι, για το Θεό. Και όταν η ευχή πραγματοποιείται, πανευτυχής για το θαύμα, λίγο με νοιάζει ποια ομάδα ή ποια χώρα παίζει.” είχε γράψει κάποτε ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στο βιβλίο του “Χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου”.
Αυτό που συνέβη το απόγευμα της περασμένης Κυριακής στο “Μαρακανά” του Πύργου, πρέπει να δημιουργήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση και να φτάσει στην ίδια την ΕΠΟ η οποία πρέπει να δει, να καταλάβει (κυρίως), γιατί αυτή η κατηγορία δεν μπορεί να συνεχίσει την ολίσθηση και τον αφανισμό.
Χιλιάδες κόσμου συναντήθηκαν δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό σε αυτή την γιορτή, σε αυτή την μυσταγωγία, εκεί όπου συναντιούνται όλοι οι κόσμοι όλα τα πιστεύω και όλες οι κοινωνικές τάξεις με έναν και μοναδικό σκοπό: Να ζήσουν την στιγμή, να ξεφύγουν από την γκρίζα μονότονη ζωή τους και να δώσουν μια διαφορετική πινελιά μέσα στον ορίζοντα του γηπέδου.
Δύο από τις καλύτερες ομάδες όλης της Γ΄ Εθνικής με ποιοτικά ρόστερ, δημιούργησαν τις καλύτερες ποδοσφαιρικές συνθήκες. Μια αναμέτρηση που κρίθηκε στα σημεία και που άφησε υποσχέσεις για ‘ένα καλύτερο αύριο! Αυτή η εικόνα του γηπέδου θα πρέπει να σταλεί στα “Εν’ Αθήναις γραφεία”, μήπως κάποιοι καταλάβουν ότι η αυτή η Γ΄ Εθνική δεν μπορεί να λειτουργήσει με το δικό τους σκεπτικό αλλά με την δυναμική των μεγάλων επαρχιακών ομάδων!
Το “Χαρ. Βιλαέτης” έβαλε τα γιορτινά του για να θυμίσει πρωτίστως στους παλιούς όλες αυτές τις ένδοξες στιγμές του πονεμένου παρελθόντος με χιλιάδες οπαδούς να χειροκροτούν τότε την μεγάλη ομάδα του Πανηλειακού! Το απόγευμα της Περασμένης Κυριακής χιλιάδες φίλαθλοι “έδωσαν ξανά ζωή” σε και ξύπνησαν μνήμες του παρελθόντος.
Σε τι μοιάζουν ο Θεός και το ποδόσφαιρο; Στην αφοσίωση που επιδεικνύουν απέναντι τους πολλοί πιστοί”. Από την μια πλευρά οι χιλιάδες γηπεδούχοι και από την άλλη οι 300 και πλέον ηρωικοί φίλοι της Ζακύνθου που έδωσαν το δικό τους ρυθμό στο πέταλο πίσω από το τέρμα. Αυτοί οι τριακόσιοι που έγραψαν την δική τους ιστορία και που θα λένε αργότερα στα παιδιά και στα εγγόνια τους ότι: “Ήμουν κ΄ εγώ στον Πύργο”
“Ανεμίζουν οι σημαίες, ηχούν οι κόρνες, τα πυροτεχνήματα και τα ταμπούρλα, βρέχει κορδέλες και ψιλοκομμένο χαρτί. Σε αυτόν τον ιερό τόπο η μοναδική θρησκεία που δεν έχει άθεους επιδεικνύει τις θεότητές της. Μολονότι ο οπαδός μπορεί να παρακολουθήσει το θαύμα με μεγαλύτερη άνεση από την τηλεόραση, προτιμάει την περιπλάνηση προς αυτόν τον τόπο προσκυνήματος, όπου θα δει τους αγγέλους του να αγωνίζονται με σάρκα και οστά ενάντια στους δαίμονες που έχουν βάρδια”.
Ο οπαδοί της Ζακύνθου, για άλλη μια φορά απέδειξαν ότι μπορούν. Ότι είναι ικανοί για να κάνουν την διαφορά. Έχουν περάσει 20 χρόνια από εκείνη την ανεπανάληπτη έξοδο στην Βάρδα. 20 χρόνια μετά, η ιστορία επαναλήφτηκε με τον ίδιο σχεδόν τρόπο. Με το ίδιο σχεδόν τελετουργικό, όπως αρμόζει πάντα σε αυτές τις περιστάσεις. Άλλωστε, και τότε η ομάδα είχε ηττηθεί 2-1 αλλά ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Γ΄ Εθνική! Ίσως αυτό να είναι ένα σημάδι για μια ακόμα άνοδο!
Σπάνια ο οπαδός θα πει: Απόψε παίζει η ομάδα μου. Συνήθως λέει: Απόψε παίζουμε εμείς. Ο δωδέκατος αυτός παίκτης γνωρίζει καλά ότι αυτός είναι που φυσάει τους ανέμους του πάθους που σηκώνουν την μπάλα όταν αυτή κοιμάται, όπως οι άλλοι έντεκα παίκτες γνωρίζουν καλά ότι αγώνας χωρίς οπαδούς είναι σαν να χορεύεις χωρίς μουσική.
Έτσι και οι οπαδοί της Ζακύνθου έγιναν ο 12ος παίκτης της. Το γκολ που δέχτηκε η ομάδα, ήταν μια μαχαιριά στο στήθος του κάθε ζακυνθινού. Άλλωστε, τα βλέμματα όλων στο τέλος του αγώνα και μετά μέχρι την Κυλλήνη, ήταν συντονισμένα κρύβοντας μέσα τους μια πίκρα. Αυτή την πίκρα μαζί με το μεγάλο-πελώριο γιατί να συμβεί αυτό και με αυτό τον τρόπο!
Οι αισιόδοξοι βρίσκουν το κουράγιο και χαμογελάνε. Οι απαισιόδοξοι είναι σαν τον ήλιο που έδυσε αυτό το απόγευμα της Κυριακής στις τσιμέντενιες κερκίδες του γηπέδου, την ώρα που το γήπεδο μένει μόνο του. Εκείνη την ώρα που τα αναπάντητα “γιατί” “πλημμυρίζουν τη σκέψη”. Μια Κυριακή που έγινε μελαγχολική, αλλά και συνάμα τόσο ζεστή και ιδιαίτερη που άφησε “ένα μεγάλο αποτύπωμα” στην ίδια την ιστορία της ζακυνθινής ομάδας.
Μπορεί η ομάδα να ηττήθηκε, αλλά άπαντες στο “κυανοκίτρινο στρατόπεδο” γνωρίζουν ότι οι μεγάλες ομάδες μέσα από αυτές τις ήττες γίνονται ακόμα πιο ισχυρές. Το αρχικό συναίσθημα της πίκρας έδωσε την θέση του λίγες ώρες αργότερα στην ελπίδα. Σε αυτό το υπέροχο συναίσθημα ότι τίποτα δεν έχει χαθεί. Άλλωστε με τέσσερις νίκες, εμείς θα είμαστε το Μάιο στα μπαράζ ανόδου!