Ο Στάθης Καραμαλίκης βρέθηκε στο στούντιο του ραδιοφώνου του ΕΡΜΗ (91.8) και στην αθλητική εκπομπή EL CLASICO” και μίλησε για το ζακυνθινό ποδόσφαιρο και φυσικά για την μεγάλη ομάδα του νησιού τον ΑΠΣ Ζάκυνθος και στους αγώνες μπαράζ ανόδου. Μίλησε για το νέο του εγχείρημα, μια ποδοσφαιρική ακαδημία στη Ζάκυνθο που ξεκινά τον Σεπτέμβριο σε συνεργασία με τον Μάριο Κωστάκη. Παράλληλα, αναπόλησε κρίσιμες στιγμές της καριέρας του, εστιάζοντας στη διαχείριση του άγχους σε αγώνες μπαράζ και τις εμπειρίες του στον Εθνικό Πειραιώς, στον Παναιτωλικό, την Ηλιούπολη και τον Λεβαδειακό.
Κύρια σημεία
Η νέα ποδοσφαιρική ακαδημία στη Ζάκυνθο αποτελεί όνειρο ζωής που προετοιμαζόταν επί τρία χρόνια.. Η διαχείριση της ψυχολογικής πίεσης είναι καθοριστική για τους παίκτες σε κρίσιμους αγώνες ανόδου. Περιγράφει την έντονη εμπειρία ενός αγώνα μπαράζ με τον Εθνικό Πειραιώς κόντρα στον Μεσσηνιακό.Kαταθέτει την προσωπική του αντίδραση στην κριτική της κερκίδας ήταν το πείσμα και όχι η αποθάρρυνση. Αναφέρει σημαντικούς σταθμούς της καριέρας του, όπως ο Λεβαδιακός και η Ηλιούπολη, ο Παναιτωλικός και ο Εθνικός.
Δημήτρης Πέττας:
“Λοιπόν, χαίρομαι, Στάθη μου, που είσαι εδώ. Τα λέμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πολλές φορές ανταλλάσσουμε απόψεις. Πλέον εσύ δραστηριοποιείσαι και σε μια άλλη διαδικασία· σε λίγο θα αρχίσει και η Ακαδημία, από ότι γνωρίζω. Σωστά;”
Στάθης Καραμαλίκης:
“Είμαστε σε καλό δρόμο. Σε καλό δρόμο, Θεού θέλοντος, με την καινούργια χρονιά, τον Σεπτέμβριο, θα ανοίξει η δική μας Ακαδημία, εμένα και του Μάριου του Κωστάκη. Είναι ένα όνειρο ζωής, θα έλεγα, γιατί για πολλά χρόνια —στην αρχή ξεκίνησα εγώ μόνος μου— ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο. Ήθελα, βέβαια, να το κάνω σωστά, γι’ αυτό και δεν ασχολήθηκα νωρίτερα με τις αναπτυξιακές ηλικίες. Βρέθηκε στην πορεία και ο Μάριος. Με τον Μάριο (σ.σ. Κωστάκης) ταιριάζουμε σε πάρα πολλά πράγματα, κυρίως στη φιλοσοφία, και τραβήξαμε μαζί αυτόν τον δρόμο. Είναι κάτι το οποίο δημιουργείται πάνω από 3-4 χρόνια. Δεν είναι κάτι για το οποίο ξυπνήσαμε μια μέρα και είπαμε «πάμε να το κάνουμε». Το ζυμώσαμε μέσα μας, το ψάξαμε αρκετά και θεωρώ ότι είμαστε έτοιμοι πλέον να εκπληρώσουμε αυτό το όνειρο καταρχάς και, φυσικά, να βάλουμε και εμείς το “λιθαράκι μας” σε αυτό το κομμάτι όπου θεωρώ ότι γενικά υπάρχει θέμα —όχι μόνο στη Ζάκυνθο, αλλά και γενικά σε όλη την Ελλάδα— όσον αφορά τις αναπτυξιακές ηλικίες”.
Δημήτρης Πέττας
Θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: πότε μπήκε αυτό το «μικρόβιο» —σε εισαγωγικά βάζω τη λέξη— στη σκέψη σας, έτσι ώστε να δημιουργήσετε, πρώτα εσύ και μετά παρέα με τον Μάριο, κάτι διαφορετικό στη Ζάκυνθο;
Στάθης Καραμαλίκης:
“Κοίτα, καταρχήν δεν ήθελα ποτέ να ασχοληθώ με την προπονητική· μου το λέγανε και έλεγα πάντα όχι. Όταν ήρθε η σχολή UEFA εδώ στη Ζάκυνθο, πήγα, παρακολούθησα και τη δεύτερη μέρα ήθελα να σηκωθώ να φύγω, γιατί όλα αυτά που άκουγα μου φαίνονταν πολύ ξένα, πολύ δύσκολα. Βουνό τα έβλεπα. Έλεγα «τι είναι αυτά που μου λένε;», εγώ άλλα είχα ζήσει, δεν τα είχα ταξινομήσει έτσι στο μυαλό μου. Εκεί, σιγά-σιγά, ξεκίνησα να μπαίνω σε μια άλλη διαδικασία, να το σκέφτομαι αλλιώς, να βλέπω αλλιώς το ποδόσφαιρο”. Εκείνη τη χρονική περίοδο ήμουν στη Ζάκυνθο ως ποδοσφαιριστής, με τον Εγκουαβόν προπονητή, ήταν στο τοπικό η ομάδα· όταν έφυγε, ανέλαβα εγώ και σιγά-σιγά αυτό ξεκίνησε και μου άρεσε, μου άρεσε πάρα πολύ. Τελειώνοντας τη χρονιά κατάλαβα, ή μάλλον γνώριζα από πριν, ότι αν ποτέ ασχοληθώ με την προπονητική, το μόνο που θα μου άρεσε πραγματικά και θα με γέμιζε, θα ήταν να ξεκινάω τους ποδοσφαιριστές από το μηδέν. Να προσπαθώ εγώ να τους χτίσω φιλοσοφία και νοοτροπία μέχρι να ενηλικιωθούν· να προετοιμάσω και να εφοδιάσω αυτά τα παιδιά, δίνοντάς τους πράγματα που εμείς, δυστυχώς, όταν ήμουν μικρός, δεν είχαμε. Γιατί αν είχαμε τέτοια βοήθεια, σε τέτοιο επίπεδο όπως αυτό που φανταζόμαστε με τον Μάριο, θεωρώ ότι ίσως να είχα παίξει και λίγο πιο ψηλά”.
Δημήτρης Πέττας:
“Τι διαφορά έχει να είσαι προπονητής από το να είσαι παίκτης;”
Στάθης Καραμαλίκης:
“Τεράστια, μέρα με τη νύχτα. Ο παίκτης σκέφτεται τον εαυτό του, σκέφτεται την απόδοσή του. Ο προπονητής σκέφτεται 20-25 άτομα, ανάλογα με το ρόστερ, και το πώς όλοι θα μπορέσουν να είναι ευχαριστημένοι, να βγάλουν το 100%, τι σύστημα θα χρησιμοποιήσει ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των παικτών που διαθέτει. Είναι πραγματικά η μέρα με τη νύχτα”.
Δημήτρης Πέττας:
“Επειδή έχεις παίξει σε υψηλό επίπεδο ως παίκτης και είχες δίπλα σου σπουδαίους προπονητές, σίγουρα τότε δεν μπορούσες να φανταστείς αυτή τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στα δύο κομμάτια”.
Στάθης Καραμαλίκης:
“Όχι, με τίποτα. Γι’ αυτό σου είπα ότι όταν πήγα πρώτη φορά στο UEFA, τη δεύτερη μέρα ήθελα να φύγω. Πραγματικά ήθελα να φύγω, δεν το λέω έτσι σχήμα λόγου. Ήθελα να σηκωθώ να φύγω. Έλεγα «τι είναι αυτά; είναι ξένα για μένα». Αλλά επειδή είμαι λίγο εγωιστής, είπα «θα καθίσω και θα το πάρω».
Δημήτρης Πέττας:
“Τι διαφορά θα έχει αυτή η Ακαδημία που φτιάχνετε σε σχέση με τις ακαδημίες που γνωρίζουμε μέχρι τώρα; Θα έχει μια άλλη σκέψη, μια άλλη νοοτροπία, μια άλλη στρατηγική;”
Στάθης Καραμαλίκης:
“Κοίταξτε, δεν θέλω να μπω σε πολλές λεπτομέρειες, σε γενικές γραμμές θα σου πω το εξής: υπάρχουν κάποια πρωτόκολλα που πρέπει να ακολουθείς στην προπόνηση. Ο βασικός στόχος, όμως, που θέλω να σου εξηγήσω, είναι ότι και εγώ και ο Μάριος θέλουμε αυτά τα παιδιά να έρχονται χαρούμενα και να φεύγουν χαρούμενα. Αυτό είναι το κλειδί. Από εκεί και πέρα, επειδή είμαστε ακαδημία, τα παιδιά πρέπει να φεύγουν χαρούμενα έχοντας μάθει ποδόσφαιρο. Το μόνο που θα ήθελα να σου πω, Δημήτρη (σ.σ. Παρουσιαστής), επειδή είναι κάτι που το πλάθουμε χρόνια και δεν έγινε ξαφνικά, είναι το εξής: σε πολλές συζητήσεις που είχα —γιατί και εγώ το έψαχνα, δεν βγήκα από τη σχολή νομίζοντας ότι τα ξέρω όλα— όταν ρωτήσεις κάποιον παλαίμαχο ποδοσφαιριστή, θα σου πει: «Η σημερινή νεολαία είναι έτσι, δεν τους αρέσει το ποδόσφαιρο, δεν έρχονται στο γήπεδο». Ακούς τέτοια πράγματα. Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, προσπαθώ να θυμηθώ τον εαυτό μου ως μικρό παιδί. Τι με έκανε να πάω στο γήπεδο; Εμένα προσωπικά με παρακίνησε το ότι ζούσα στην Αγριλιά και στο γήπεδο του Μουζακίου δημιουργήθηκε ένα γήπεδο με χόρτο, το πρώτο στην περιοχή. Αυτό ήταν κίνητρο. Άρα, αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε εμείς που ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο —προπονητές, παράγοντες, δημοσιογράφοι, διαιτητές— είναι γιατί το ζακυνθινό ποδόσφαιρο δεν πηγαίνει προς τα πάνω, αλλά προς τα κάτω. Πριν από 15 χρόνια πόσες ομάδες είχαμε στο τοπικό; 26, 27, 28; Υπήρχε Α’, Β’ και Γ’ κατηγορία. Σήμερα έχουμε 8 ομάδες στην Α’ κατηγορία”.
Στάθης Καραμαλίκης:
“Το πρωτάθλημά μας δεν είναι τόσο ανταγωνιστικό όσο θα θέλαμε και βλέπουμε ότι τα νέα παιδιά δεν το ακολουθούν. Όταν κουραστούν, δίνουν μεγαλύτερη έμφαση, για παράδειγμα, στα κινητά και την τεχνολογία. Είναι αυτό κακό; Πιστεύω πως όχι. Εμείς πρέπει να πλησιάσουμε αυτά τα παιδιά, να πάμε στον δικό τους κόσμο, να τους φέρουμε στον δικό μας και να τα ενώσουμε αυτά. Το πιο σημαντικό είναι να τους δώσουμε κίνητρα. Κάτι που δεν κάνουμε. Δεν είναι μόνο το να φτιάξεις ένα ωραίο γήπεδο ή ωραία αποδυτήρια· είναι η προσέγγιση, τα κίνητρα σε κάθε προπόνηση, το όνειρο να παίξουν, για παράδειγμα, στον ΑΠΣ Ζάκυνθος. Εμείς το είχαμε αυτό τότε. Τα περισσότερα παιδιά σήμερα, ακόμα και κάποια που είχα ως προπονητής, έδιναν βάση σε άλλα πράγματα και όχι στο ότι ήταν τιμή τους που βρίσκονταν εκεί. Και φυσικά δεν φταίνε τα παιδιά. Ποτέ δεν φταίνε τα παιδιά”.
Δημήτρης Πέττας:
“Οπότε, πάμε τώρα σε ένα άλλο επίπεδο, σε μια άλλη τροχιά. Έχουμε μπροστά μας κάποια παιχνίδια τα οποία πολλοί θεωρούν ιστορικά. Είναι παιχνίδια που κρίνουν την άνοδο της ομάδας μας (σ.σ. ΑΠΣ Ζάκυνθος) στη Β’ Εθνική, παιχνίδια ειδικών συνθηκών. Εσύ έχεις αγωνιστεί σε τέτοια παιχνίδια και σε υψηλότερο επίπεδο. Ήσουν παίκτης του Εθνικού Πειραιώς, αυτής της μεγάλης ομάδας, για σχεδόν πέντε χρόνια, νομίζω. Οπότε λοιπόν, η εμπειρία σου είναι μεγάλη και θα ήθελα να την ακούσουμε, να την καταθέσεις σε εμάς εδώ”.
Στάθης Καραμαλίκης:
“Λοιπόν, καταρχήν πρέπει να ξεχάσουμε τα προηγούμενα παιχνίδια. Είναι τελείως διαφορετικά παιχνίδια, τελείως διαφορετικά. Σε σημείο που, εάν η ομάδα έπαιζε πάρα πολύ καλά στα προηγούμενα —παράδειγμα λέω τώρα— σε αυτά τα παιχνίδια θα δούμε κάτι τελείως διαφορετικό. Και όλα αυτά ξεκινάνε γιατί ο κόσμος έχει δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες γύρω από την ομάδα. Περιμένει πώς και πώς να τα καταφέρουν —και μακάρι να τα καταφέρουν διοίκηση, προπονητές, παίκτες— να καταφέρουν να πετύχουν την άνοδο της ομάδας στη Β’ Εθνική”. Αλλά για να γίνει αυτό, θέλει τεράστια υπομονή και δεν πρέπει να φορτώνουμε με άγχος και προσδοκίες όλα αυτά τα παιδιά που θα βρεθούν μέσα στο γήπεδο την Κυριακή. Και τι θέλω να πω: εάν μεταφέρουμε το κλίμα που υπάρχει αυτή τη στιγμή εδώ σε εμάς τους δύο και γενικά σε όλο το νησί μέσα στα αποδυτήρια, αυτά τα παιδιά θα επιβαρυνθούν με επιπλέον βάρος, και είναι κάτι που πρέπει να το αποφύγουμε. Θεωρώ ότι καταλαβαίνουν από μόνοι τους —συν ότι ο προπονητής θα το έχει μεταφέρει αυτό— πού βρίσκονται και πόσο σημαντικά είναι αυτά τα παιχνίδια. Άρα, αν μεταφέρουμε εμείς όλο αυτόν τον ενθουσιασμό μας και την ανάγκη να βγει η ομάδα, θα βαρύνουμε περισσότερο αυτά τα παιδιά. Εάν από την Κυριακή, από το πρώτο λεπτό, γίνει μια λάθος πάσα, τι θα γίνει; Αγανάκτηση; Ή αν στο 5′ δεν έχουμε πετύχει γκολ; Ή αν έχει χάσει μια ευκαιρία ο αντίπαλος και τους μεταφέρουμε αυτό το βάρος; Δεν είναι εύκολο. Γι’ αυτό άκουσα και τον κύριο Μαγκαφίνη να λέει ότι χρειάζονται παίκτες οι οποίοι έχουν βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις”.
Στάθης Καραμαλίκης:
“Εγώ, σαν ποδοσφαιριστής, το πρώτο μου μπαράζ —η αλήθεια είναι, αν θυμάμαι καλά— το έπαιξα με τον Εθνικό Πειραιώς. Με τον Εθνικό ήταν σε στυλ μπαράζ, ήταν τελευταία αγωνιστική, παίζαμε με τον Μεσσηνιακό. Πρωταθλητής είχε βγει ο Αστέρας Τρίπολης, εμείς ήμασταν δεύτεροι και ο Μεσσηνιακός ήταν δύο βαθμούς πίσω από εμάς. Παίζαμε μέσα στη Ριζούπολη, είχε 5.000 με 6.000 κόσμο. Ο Μεσσηνιακός προηγήθηκε στο 87′, 0-1. Ήταν ένα παιχνίδι στο οποίο, όπως σου είπα, δεν βγάλαμε το παιχνίδι που ξέραμε. Ήμασταν όλοι αγχωμένοι, τα πόδια μας ήταν πολύ βαριά, δεν κάναμε το παιχνίδι που πραγματικά θέλαμε και πήγε κυρίως εκεί που το ήθελε η ομάδα του Μεσσηνιακού. Κατάφερε να πετύχει ένα γκολ στο 87′ και εμείς ήμασταν τυχεροί με τον Ντα Σίλβα στο 95’· με τη λήξη κατευθείαν, μόλις μπήκε, ισοφαρίσαμε 1-1. Γι’ αυτό λέω ότι αυτό ήταν το πρώτο μου παιχνίδι και το θυμάμαι γιατί μια εβδομάδα δεν κοιμόμουν καλά, δεν μπορούσα να φάω, είχα πολύ άγχος γενικά.
Δημήτρης Πέττας:
— Να μείνουμε σε αυτό, γιατί τότε τι ηλικία είχες;
Στάθης Καραμαλίκης:
— Τότε νομίζω ήμουν 24.
Δημήτρης Πέττας:
“Ναι, ωραία. Άρα λοιπόν, μια εβδομάδα πριν από το παιχνίδι είχες αυτό το άγχος, αυτή την ένταση, την πίεση θα έλεγα. Και ήσουν στην Αθήνα, πόσο μάλλον να είσαι σε μια κλειστή κοινωνία που βλέπεις τον κόσμο μπροστά σου και σου λέει «πάμε την Κυριακή» και τέτοια, και όλο αυτό ξεκινάει σιγά σιγά και σε βαραίνει. Εκεί, φαντάσου, απομονώνεσαι. Πώς εσύ πέρασες αυτή την εβδομάδα;”
Στάθης Καραμαλίκης:
“Πολύ δύσκολα, από ό,τι θυμάμαι, πολύ δύσκολα. Θα σου πω και άλλη μια περίπτωση πιο μετά, αλλά εκείνη η εβδομάδα ήταν πάρα πάρα πολύ δύσκολη γενικά. Τελικά πήγαν όλα καλά, αλλά η ουσία ήταν ότι μέσα στο παιχνίδι δεν ήμουν αυτός που πραγματικά θα μπορούσα να είμαι, επειδή είχα φορτωθεί με επιπλέον βάρος. Όταν βλέπεις, ας πούμε, ότι υπάρχει αυτό το βάρος, υπάρχει ο κόσμος ο οποίος ζητάει από μια ομάδα να πετύχει τον στόχο, τα πόδια βαραίνουν. Εκεί τώρα θέλω να σου πω μια διαφορετική περίπτωση, με πολύ περισσότερο κόσμο και πολύ μεγαλύτερη πίεση. Τι διαχείριση έκανα εγώ μετά σε μεγαλύτερη πίεση; Μιλάω για μένα. Εκεί ήμουν 24, ήμουν μικρός, ήταν το πρώτο παιχνίδι στυλ μπαράζ, γιατί σου είπα ότι ήταν τελευταία αγωνιστική και εκεί ένιωσα έτσι. Το επόμενο λοιπόν που θα σου πω, που είχε τεράστια πίεση, ήταν με τον Παναιτωλικό στη Νέα Σμύρνη, που ήταν ένα παιχνίδι «ο θάνατός μου, η ζωή μου». Πόσο μεγάλη πίεση υπήρχε στο Αγρίνιο, γιατί εκεί μέναμε. Βγαίνοντας έξω στον κόσμο, έβλεπες πόσο πολύ δίψαγε για αυτό το παιχνίδι. Τι έκανα; Απομονώθηκα τελείως. Ήμουν όλη μέρα μέσα στο σπίτι, πήγαινα, έκανα την προπόνησή μου, δεν άκουγα, δεν διάβαζα. Έκανα αυτή τη διαχείριση.
Δημήτρης Πέττας:
“Συγγνώμη που σε διακόπτω, εκείνες τις ημέρες στο Αγρίνιο γινόταν χαμός έξω, στις καφετέριες, στα καφενεία, στις πλατείες. Όπου και να πήγαινες, το θυμάμαι, ο κόσμος ζούσε γι’ αυτό το παιχνίδι”.
Στάθης Καραμαλίκης:
“Ναι, αλλά εγώ ήμουν προετοιμασμένος. Ήξερα ότι είχα πάει να κάνω κάτι συγκεκριμένο, έπρεπε να βγάλω πραγματικά αυτό που μπορούσα, να βοηθήσω την ομάδα μου και ήξερα πλέον πώς έπρεπε να το διαχειριστώ. Έπρεπε να κλειστώ στον δικό μου κόσμο, να δημιουργήσω τη δική μου φαντασίωση και από εκεί και πέρα να μην επηρεαστώ από οτιδήποτε άλλο γύρω μου. Πήγαινα στο γήπεδο και γύριζα σπίτι. Καθόμουνα εκεί έκανα τα δικά μου πράγματα που με έκανα να νιώθω καλά. Αυτό. Αλλά δεν έμπαινα σε διαδικασία να συζητήσω με τον κόσμο ή να ακούσω τίποτα. Καθόλου. Καθόλου ήμουνα πολύ. Αυτό μάλλον ήταν κάτι που με έκανα εμένα να διαχειριστώ την κατάσταση. Κάποιον άλλον ποδοσφαιριστή μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Απλά μιλάμε για μένα.
Δημήτρης Πέττας:
“Προσωπική σου εμπειρία. Πάμε λοιπόν σε αυτό το περιβόητο παιχνίδι Στη Νέα Σμύρνη Με αυτόν τον κόσμο Πώς νιώθει ένας ποδοσφαιριστής όταν βλέπει αυτόν τον κόσμο Και λες ότι εκείνη τη στιγμή Πρέπει να πετύχουμε το στόχο Πώς είναι εκείνη τη στιγμή Πώς το βιώνει ο παίχτης;
Στάθης Καραμαλίκης:
Θα σου πω το εξής Δημήτρη σε εκείνο το παιχνίδι και εγώ και κάποιοι συμπαίχτες μου όχι όλοι δεν νιώθαμε απολύτως τίποτα. Τίποτα έτσι. Θέλαμε να παίξουμε να πάρουμε το παιχνίδι. Δεν νιώθαμε απολύτως τίποτα. Για μας ο κόσμος ήταν μια εικόνα απλά που βλέπαμε. Το μόνο που είχαμε εστιάσει ήταν “σαν πεινασμένοι λύκοι” να μπούμε μέσα στο γήπεδο γιατί υπήρχε και μια προϊστορία από πίσω, είχαμε χάσει ένα παιχνίδι μες στην Πρέβεζα, ο κύριος Κωστούλας είχε απογοητευτεί, ο κόσμος είχε απογοητευτεί, είχαμε περάσει πάρα πολλά, ο κόσμος μας γιούχαρε, μας πέταγε καλαμπόκι, δηλαδή υπήρχε μια κατάσταση που δύσκολη. Λες, μέχρι εδώ, τώρα θα σας δείξω ποιος είμαι. Γι’ αυτό σου λέω, είχαμε περάσει πάρα πολλά, υπήρχε μεγάλη ένταση, υπήρχαν πράγματα τα οποία είχαν γίνει από πριν και πραγματικά δεν νιώθαμε. Δηλαδή, λέγαμε και δύο γκολ να φάμε και τρία θα το γυρίσουν. Δεν υπάρχει περίπτωση.
Δημήτρης Πέττας:
“Είχατε εμπιστοσύνη στους εαυτούς σας”.
Στάθης Καραμαλίκης:
“Τρομερή εμπιστοσύνη και τα μάτια μας γυάλιζαν. Και αν θυμάσαι το δεύτερο ημίχρονο πραγματικά τους είχαμε 50 λεπτά μέσα στην περιοχή τους Δεν μπορούσαν να βγουν είχαν σκάσει Ήμασταν βέβαια καλοί παίχτες Τεράστιοι παίχτες με μεγάλες εμπειρίες προσωπικότητες πάνω απ’ όλα ποιότητα ποδοσφαριστών και χαρακτήρες θα έλεγα. Σε αυτά τα παιχνίδια δεν παίζει τόσο ρόλο η ποιότητα. Ο χαρακτήρας και να μπορείς να ανταπεξέλθεις σε τέτοιες καταστάσεις δηλαδή να μην απογοητεύεσαι, να μην ενθουσιάζεσαι .Να υπάρχει μια ισορροπία. Μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής δεν υπάρχει ούτε ενθουσιασμός ούτε στεναχώρια ότι είναι προσπαθείς εκείνη τη στιγμή να παίξεις, είτε να πετύχεις κάποιο γκολ, ή να μη φας, ή οτιδήποτε χρειάζεται εκείνη τη στιγμή για να πετύχεις το στόχο σου η απέναντι σε εισαγωγικά είναι ο εχθρός είναι ο εχθρός αυτοί έρχονται να σου πάρουν τα λεφτά από την τσέπη εσύ κάπως πρέπει να το υπερασπιστείς αυτό τώρα λίγο στα λέω λίγο περίεργα, αλλά όπως σου είπα φτιάχνει ο καθένας το δικό του κίνητρο, το δικό του κόσμο και βλέπει απέναντί του κάτι ο κόσμος ναι θα επηρεάσει τον αντίπαλο αλλά μέχρι ενός σημείου δεν πρόκειται ο κόσμος να μπει μέσα και να βάλει γκολ”.
Δημήτρης Πέττας:
“Τι περισσότερο σου έχει μείνει από αυτό το μεγάλο παιχνίδι τότε. Σαν βίωμα θα έλεγα”.
Στάθης Καραμαλίκης:
“Κοίτα, μου έχει μείνει να σου πω την αλήθεια πέρα από αυτό το παιχνίδι μου έχει μείνει όλη αυτή η χρονιά με σκλήρυνε πάρα πολύ με ωρίμασε θα έλεγα ωρίμασα γρήγορα αυτό το παιχνίδι με ωρίμασε γρήγορα και μου δημιούργησε… εαν ο εγωισμός μου για παράδειγμα ήταν στο 7 μου τον πήγε στο 10 αυτό δηλαδή με έβγαλε πολύ πιο δυνατό από ότι πίστευα μάλλον ότι ήμουν Εάν δώσεις σημασία στην κριτική έχεις πνιγεί. Γιατί πραγματικά υπήρχαν συμπαίκτες μου που κάνανε εμετό από το άγχος, δεν μπορούσαν από το άγχος και την πίεση δεν μπορούσαν να το διαχειριστούν”.
Δημήτρης Πέττας:
“Ποιες ήταν οι σημαντικές στιγμές ο Εθνικός θεωρώ πέντε χρόνια που ήσουν εκεί πέρασες και δύσκολα είχες όμως και καλές στιγμές”
Στάθης Καραμαλίκης:
“Στον Εθνικό πήγα πρώτη φορά και έγινα επαγγελματίας ήμασταν μια φουρνιά πάρα πολύ καλή και ηλικιακά ήμασταν κοντά αυτά τα παιδιά κάναμε τρομερές επιτυχίες φτάσαμε προημιτελικά τελικά εκεί κυπέλλου Ελλάδος αποκλειστήκαμε από την ΑΕΚ σε διπλό παιχνίδι Γ΄ εθνική εμείς καταφέραμε και ανεβήκαμε Β’ Εθνική μετά άλλαξε η διοίκηση την πήρε κάποιος τέλος πάντων υπήρχαν διοικητικά προβλήματα δεν είναι το παρόντος και κάποιες δύο φορές έφυγα δανεικός δύο εξάμηνα το ένα πήγα στο Λεβαδειακό που πήραμε και την άνοδο στην Α’ Εθνική και την επόμενη χρονιά πήγα δανεικός στην Ηλιούπολη που πάλι σε μπαράζ χάσαμε. Σε μπαράζ με την αναγέννηση Καρδίτσας. Βγήκαμε δεύτεροι και παίξαμε με το Βόρειο Όμιλο, ήταν η Αναγέννηση Καρδίτσας, παίξαμε στη Ριζούπολη και χάσαμε 2-0 που εκεί πέρα, όπως καταλαβαίνεις, να ανοίξει η γη να σε καταπιεί στο τέλος του παιχνιδιού είναι πάρα πολύ δύσκολο”.
Δημήτρης Πέττας:
“Για το ματς της Ζακύνθου με τον Πύργο;
Στάθης Καραμαλίκης:
“Είναι παιχνίδι μπαράζ και ιδιαίτερο. Θέλει υπομονή, επιμονή, χωρίς άγχος οι παίκτες και ο κόσμος μα βοηθήσει προς την σωστή κατεύθυνση. να δώσει ώθηση στους παίκτες, μα γεμίσει το γήπεδο. Είμαι το πρώτο ματς, θέλει υπομονή από όλους. Υπάρχουν αρκετά παιχνίδια και στο τέλος θα γίνει ταμείο. Η Ζάκυνθος πρέπει να παλέψει όλα τα παιχνίδια που θα κριθούν στις λεπτομέρειες έως στο τέλος με το ίδιο πάθος και θέληση. Όλοι θέλουμε να την δούμε στις μεγάλες κατηγορίες, το έχει ανάγκη το νησί και το ζακυνθινό ποδόσφαιρο”.
Δημήτρης Πέττας:
“Σε ευχαριστώ πολύ για αυτά που είπαμε”
Στάθης Καραμαλίκης:
“Και εγώ σε ευχαριστώ που μου έδωσες αυτή την ευκαιρία να μιλήσουμε για όλα αυτά που μας ενώνουν”.