Ο έμπειρος επιθετικός μίλησε στο EL CLASICO και στον Δημήτρη Πέττα για την αβεβαιότητα που βιώνουν καθημερινά οι ποδοσφαιριστές, την απουσία έδρας και τους αργούς ρυθμούς των έργων – «Δεν γίνεται υπομονή, υπομονή, υπομονή, όταν δεν βλέπουμε κάτι να γίνεται»
Ο Μιχάλης Μπαστακός μίλησε με λόγια που δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Ο έμπειρος ποδοσφαιριστής του ΑΠΣ Ζάκυνθος, μιλώντας στην αθλητική εκπομπή EL CLASICO και στον Δημήτρη Πέττα, εξέφρασε την έντονη απογοήτευσή του για την κατάσταση που επικρατεί με το Δημοτικό Στάδιο Ζακύνθου, το οποίο παραμένει εργοτάξιο, την ώρα που η ομάδα αγωνίζεται για πρώτη φορά στη Super League 2.
Ο Μπαστακός είχε μιλήσει και πριν από περίπου ενάμιση μήνα για την ανάγκη να αποκτήσει η Ζάκυνθος ξανά το «σπίτι» της. Περίμενε ότι μέχρι σήμερα θα είχε υπάρξει κάποια εξέλιξη. Αντίθετα, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, βλέπει τους ρυθμούς να παραμένουν εξαιρετικά αργοί. «Δεν ήταν χαβαλές όλα αυτά που λέγαμε τότε. Ήταν η αλήθεια και η πραγματικότητα». Για τον ίδιο, το πρόβλημα πλέον δεν είναι μόνο πρακτικό. Είναι και ψυχολογικό.
Η Ζάκυνθος βρίσκεται στη δεύτερη τη τάξει επαγγελματική κατηγορία της χώρας, κάθε βαθμός έχει τεράστια σημασία και η ομάδα καλείται να παλέψει για την παραμονή της, χωρίς όμως να διαθέτει το σημαντικότερο αγωνιστικό της όπλο: την έδρα της και τον κόσμο της.
«Χωρίς γήπεδο δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι, όσο όρεξη κι αν έχουμε εμείς και η διοίκηση», σημείωσε, αναγνωρίζοντας παράλληλα την προσπάθεια των ανθρώπων που βρίσκονται καθημερινά δίπλα στην ομάδα.
Ο Μπαστακός δεν κρύβει την απογοήτευσή του για την εικόνα που παρουσιάζει το Δημοτικό Στάδιο.
«Μερικές φορές βλέπω δύο άτομα στο γήπεδο, μερικές φορές κανένα. Είναι αρκετά στενάχωρο». Αυτή την αδράνεια του Δήμου στη Ζάκυνθο, δεν μπορώ να το διανοηθώ. Πίστευα ότι πετύχαμε κάτι που έμοιαζε απίστευτο, ανέβηκε η ομάδα στη Β’ Εθνική, και νόμιζα ότι θα κινητοποιηθούν, ότι θα χαρεί ο κόσμος και θα είναι δίπλα στην ομάδα. Δυστυχώς όμως βλέπω μια διαφορά. Όσες δυνάμεις κι αν έχουμε εμείς και η διοίκηση, δεν φτάνει μόνο αυτό. Αν δεν έχουμε τον κόσμο μας δίπλα μας, το γήπεδό μας που είναι το σπίτι μας, την έδρα μας, να ξέρουμε ότι θα είναι ο κόσμος να μας εμψυχώσει… Με στεναχωρεί πάρα πολύ αυτή η κατάσταση, γιατί βλέπω ότι οι ρυθμοί είναι πάρα πολύ αργοί.
«Αναρωτιόμαστε κάθε μέρα πού πάμε»
Αυτό που περισσότερο προβληματίζει τους ποδοσφαιριστές είναι η αβεβαιότητα. Πού θα προπονηθούν; Πού θα παίξουν; Πότε θα επιστρέψουν στο σπίτι τους; «Έχουμε ερωτηματικό για το πότε θα παίξουμε στο γήπεδό μας, αν θα παίξουμε. Αναρωτιόμαστε καθημερινά μεταξύ μας τι γίνεται, πού πάμε, πού βαδίζουμε. Είναι πάρα πολύ στενάχωρο για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή».
Και η καθημερινότητα γίνεται ακόμη δυσκολότερη όταν πρόκειται για επαγγελματίες που έχουν οικογένειες και παιδιά. «Δεν γίνεται οι ποδοσφαιριστές που έχουν οικογένειες και παιδιά να είναι συνέχεια με μια τσάντα στον δρόμο. Είναι απίστευτο».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στους ξένους ποδοσφαιριστές της ομάδας, οι οποίοι δυσκολεύονται να αντιληφθούν γιατί μια ομάδα που αγωνίζεται σε επαγγελματικό επίπεδο δεν έχει ακόμη τις στοιχειώδεις συνθήκες που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητες. “Είναι απίστευτο. Κάποιοι είναι ξένοι και δεν γνωρίζουν την ελληνική πραγματικότητα, προσπαθούμε να τους εξηγήσουμε κάποια πράγματα, αλλά ως πότε; Δεν γίνεται υπομονή, υπομονή, υπομονή, όταν δεν βλέπουν κάτι να γίνεται”.
«Στην ΑΕΛ κατάλαβα ακόμη περισσότερο τι χάνουμε»
Η εικόνα του AEL FC ARENA και η παρουσία του κόσμου στο πρόσφατο παιχνίδι με την ΑΕΛ έκαναν ακόμη πιο έντονη την αντίθεση. Ο Μπαστακός είδε από κοντά αυτό που θα μπορούσε να έχει και η Ζάκυνθος: ένα γεμάτο γήπεδο, κόσμο στις εξέδρες και μια ομάδα που αισθάνεται ότι παίζει στο σπίτι της. «Η δύναμή μας είναι η έδρα μας», τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι η Ζάκυνθος έχει χάσει ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα πριν ακόμη αρχίσει η μάχη της παραμονής. Και δεν είναι μόνο η ατμόσφαιρα. Είναι και οι βαθμοί. «Ακόμα και ο ένας πόντος είναι σημαντικός για μας», είπε χαρακτηριστικά.
«Δεν διαπραγματευόμαστε το γήπεδό μας»
Παρά την απογοήτευση, ο Μπαστακός ξεκαθάρισε ότι αγωνιστικά η ομάδα έχει όλα τα στοιχεία για να ανταποκριθεί. «Η ομάδα είναι πάρα πολύ καλή. Είμαστε όλοι δεμένοι μεταξύ μας, δίνουμε το 100% για τη φανέλα που φοράμε, για την ομάδα και για το νησί που εκπροσωπούμε». Όμως, όπως υπογράμμισε, μόνο η προσπάθεια των ποδοσφαιριστών και της διοίκησης δεν αρκεί. «Χρειαζόμαστε βοήθεια, χρειαζόμαστε το γήπεδό μας. Αυτό δεν το διαπραγματευόμαστε, είναι ξεκάθαρο. Ζούμε σε μια αβεβαιότητα. Έλεγα ότι κάτι έχει αρχίσει να γίνεται, έλεγα λίγο υπομονή, ότι έρχονται καλύτερες μέρες, αλλά μέχρι στιγμής δεν βλέπω κάτι που να με κάνει να ευελπιστώ ότι τους επόμενους μήνες θα είμαστε στην έδρα μας. Τώρα κάθε βαθμός παίζει ρόλο, είμαστε στη Super League 2, είναι επαγγελματικά τα πράγματα. Είμαστε συνέχεια με την πλάτη στον τοίχο, έχουμε ένα δύσκολο πρόγραμμα, εκτός-εντός, εκτός-εντός… Είναι το οξύμωρο της ιστορίας, γιατί είμαστε η μοναδική ομάδα στη Super League 2 που αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα. Και το χειρότερο είναι ότι δεν ξέρουμε τι θα γίνει σε έναν, δύο ή τρεις μήνες. Αν είχαμε μια ημερομηνία, θα ήμασταν πιο ήρεμοι. Τώρα έχει αρχίσει να μπαίνει η αβεβαιότητα μέσα μας, γιατί δεν βλέπουμε να γίνονται εργασίες που θα έπρεπε να έχουν ξεκινήσει εδώ και τέσσερις-πέντε μήνες. Όλα κινούνται με ρυθμούς χελώνας”.
Και το μήνυμά του δεν απευθύνεται μόνο στον Δήμο. Απευθύνεται σε ολόκληρο το νησί.
«Χρειαζόμαστε και οι υπόλοιποι να μας βοηθήσουν, να μας δείξουν ότι “μάγκες, σας γουστάρουμε που ανεβήκατε κατηγορία και θέλουμε να σας στηρίξουμε”». Γιατί, όπως φαίνεται πλέον ξεκάθαρα, η Ζάκυνθος δεν δίνει μόνο μια αγωνιστική μάχη μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Δίνει και μια μάχη ενάντια στην αβεβαιότητα. Και όσο το «σπίτι» της παραμένει εργοτάξιο, αυτή η μάχη γίνεται ακόμη πιο δύσκολη.