Υπάρχουν απογεύματα που δεν ανήκουν στον χρόνο. Δεν χωρούν σε λέξεις, δεν υπακούν στη λογική, δεν φυλακίζονται στο χαρτί. Είναι εκείνες οι στιγμές που γεννιούνται για να μείνουν — χαραγμένες βαθιά στην καρδιά, στην ψυχή, στη μνήμη. Ένα τέτοιο απόγευμα χάρισε ο Φλεβάρης στη Ζάκυνθο, στο γήπεδο των «Ζακυνθίων Ολυμπιονικών».
Κάτω από έναν ουρανό που μύριζε άνοιξη, το στάδιο γέμισε ασφυκτικά. Κυανοκίτρινα κύματα ξεχύθηκαν στις εξέδρες, έγιναν λάβα, έγιναν φλόγα, έγιναν παλμός.
Ένα ανθρώπινο ποτάμι που δεν ζητούσε τίποτα άλλο παρά να γίνει μέρος της στιγμής. Και έγινε. Το γήπεδο δεν φιλοξενούσε απλώς έναν αγώνα· φιλοξενούσε μια γιορτή. Μια μυσταγωγία, όπου φίλαθλοι και παίκτες έπαψαν να είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι.
Μέσα σε αυτό το ηφαίστειο συναισθημάτων, οι ποδοσφαιριστές της Ζακύνθου μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο με πόδια σαν σίδερο και ψυχή αναμμένη σαν φωτιά. Κόντρα στον πρωτοπόρο ΠΑΣ Πύργου, κόντρα σε αριθμούς και βαθμολογίες, έπαιξαν για κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Και όταν η κεφαλιά του Ιβάν Σίλβα βρήκε τον δρόμο προς τα δίχτυα, ο χρόνος πάγωσε. Για μια στιγμή, όλο το νησί ανέπνευσε μαζί.
Για ένα δευτερόλεπτο, ο κόσμος κράτησε την αναπνοή του. Και όταν η μπάλα βρήκε δίχτυα, δεν πανηγύρισε απλώς ένα γκολ. Πανηγύρισε μια μνήμη που γύρισε. Ένα νησί που θυμήθηκε ποιο είναι. Το 1-0 δεν ήταν αποτέλεσμα. Ήταν δήλωση (!!!)
Το 1-0 δεν ήταν απλώς ένα σκορ. Ήταν μια κραυγή. Ήταν η σπίθα που άναψε ξανά τη φλόγα της πίστης. Το πρωτάθλημα «πήρε φωτιά», μα πιο πολύ άναψαν οι ψυχές όσων είχαν χρόνια να νιώσουν έτσι από τότε που η Ζάκυνθος περπατούσε στα μεγάλα σαλόνια και το όνειρο έμοιαζε καθημερινότητα.
Το γήπεδο έβραζε. Όχι από ένταση, αλλά από ζωή. Και η ομάδα, με ατσάλινη ψυχή και βλέμμα καθαρό, πήρε αυτό που της άξιζε. Γιατί κάποια πράγματα, όταν έρθει η ώρα τους, δεν μπορούν να συμβούν αλλιώς.
Η φετινή Ζάκυνθος αρνήθηκε να μείνει στο περιθώριο της ιστορίας. Μείωσε αποστάσεις, κράτησε πορεία, γέμισε ξανά την καρδιά του συλλόγου με ελπίδα.
Μα το μεγαλύτερο κέρδος δεν μετριέται σε βαθμούς. Μετριέται στον κόσμο που επέστρεψε, στις φωνές που ενώθηκαν, στη σιωπηλή υπόσχεση ότι αυτό το ταξίδι αξίζει να συνεχιστεί και να φτάσει εκεί που πρέπει.
Μέσα από αυτές τις ιστορίες ο σύλλογος μεγαλώνει-γιγαντώνεται-δημιουργεί μεγάλες-σταθερές βάσεις, αποκτά μεγαλύτερη οπαδική βάση!
Τυχεροί όσοι βρέθηκαν εκεί. Όσοι είδαν μια ομάδα βγαλμένη από τις παλιές, μεγάλες της στιγμές. Παίκτες που τίμησαν τη φανέλα με πάθος και αυταπάρνηση. Έναν προπονητή, τον Γιάννη Αποστολίδη, εμπνευστή της αντεπίθεσης, και ένα επιτελείο που έβαλε το λιθαράκι του σε αυτή τη μικρή, μεγάλη Κυριακή του Φλεβάρη.
Τα υπόλοιπα δεν χρειάζονται λέξεις. Έχουν ήδη γραφτεί — όχι στο χαρτί, αλλά στη μνήμη του κάθε απλού φίλαθλου που ζει και αναπνέει για αυτό τον σύλλογο.
Δεν ήταν απλώς ένα απόγευμα. Ήταν μια ανάσα που κράτησε περισσότερο απ’ όσο αντέχει ο χρόνος. Υπάρχουν στιγμές που δεν γεννήθηκαν για να ειπωθούν. Δεν ζητούν λέξεις. Ζητούν σιωπή και μνήμη. Στιγμές που περνούν και, αντί να φεύγουν, ριζώνουν. Κι αυτό το κυριακάτικο απόγευμα του Φλεβάρη, στο γήπεδο των «Ζακυνθίων Ολυμπιονικών», ρίζωσε βαθιά.
Ο ουρανός μύριζε άνοιξη πριν την ώρα της. Και οι εξέδρες, γεμάτες, βαριές από ανθρώπους και προσμονή, άρχισαν να πάλλονται.
Κυανοκίτρινα σώματα ενώθηκαν σε ένα. Έγιναν κύμα. Έγιναν φωτιά. Έγιναν λάβα που κατέβαινε αργά, υπομονετικά, αποφασισμένη να καταπιεί κάθε φόβο, κάθε αμφιβολία.
Δεν ήταν πλήθος. Ήταν παρουσία.
Το γήπεδο έπαψε να είναι χώρος. Έγινε τελετή. Μια μυσταγωγία όπου οι φωνές δεν ακούγονταν — δονούνταν. Εκεί όπου οι άνθρωποι της εξέδρας και οι άνθρωποι του χορταριού έπαψαν να ξεχωρίζουν. Μια ανάσα. Ένας παλμός.
Η φετινή Ζάκυνθος δεν ζήτησε άδεια να επιστρέψει στο κάδρο. Άναψε ξανά τη φλόγα, έδειξε πως το ταξίδι δεν τελείωσε. Μα το μεγαλύτερο κέρδος δεν γράφτηκε σε πίνακες. Γράφτηκε στα μάτια. Στις φωνές. Στα χέρια που υψώθηκαν χωρίς λόγο.
Το τι θα συμβεί στα εναπομείναντα 8 παιχνίδια, κανείς δεν γνωρίζει. Για τους ρομαντικούς του ποδοσφαίρου, τους λάτρεις του αθλήματος και της ομάδας, δεν ενδιαφέρει τι θα συμβεί στις 5 του Απρίλη που θα έχουν τελειώσει όλα!
Το κυριακάτικό όμως παιχνίδι, θα μπει στο πάνθεον της ιστορίας του ζακυνθινού συλλόγου και θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια. Κάποτε, τα μικρά παιδιά που ήταν στο γήπεδο θα λένε : “Ήμουν και εγώ εκεί, σε αυτή την γιορτή, δίπλα σε αυτή την μεγάλη ομάδα”
Κάποια απογεύματα δεν τελειώνουν με το τελευταίο σφύριγμα. Συνεχίζουν να ζουν —εκεί που δεν επηρεάζει ο χρόνος σε μια αέναη καταστση!
