Το λυκόφως δεν κρατά για πάντα. Κάποια στιγμή έρχεται το λυκαυγές. Το θέμα είναι ποιοι θα έχουν αντέξει μέχρι τότε – και ποιοι θα έχουν δει το πρώτο φως.
Η καταστροφή από την ανάταση-ανάσταση απέχει μόνο λίγα εκατοστά. Το λυκόφως από το λυκαυγές λίγες μόνο ώρες. Πάντα αυτή η αέναη ισορροπία κρατάει τη ζωή σε αυτό τον πλανήτη. Το λυκόφως συμβολίζει την έναρξη της νύχτας και του σκοταδιού. Το λυκαυγές συμβολίζει την έναρξη της ημέρας και του φωτός. Δύο διαφορικές περίοδοι. Δύο διαφορετικές έννοιες που όμως συνδέονται μεταξύ τους, δείχνοντας την αλληλεπίδραση στο πλανήτη μας. Δυο έννοιες που συμβολίζουν στην ανθρώπινη φύση ότι πάντα η μάχη του σκότους με το φως θα είναι αμφίρροπη, αδυσώπητη αλλά και τόσο ευεργετική για την ανθρωπινή ζωή.
Κάπως έτσι βρίσκεται σήμερα και ο ΑΠΣ Ζάκυνθος. Μόνο που εδώ το παιχνίδι δεν είναι ποιητικό. Είναι πραγματικό. Και έχει κόστος. Ίδια είναι η μάχη που δίνει καθημερινά η ομάδα της Ζακύνθου η οποία αγωνίζεται για 3η φορά στην ιστορία της στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Μια μάχη αμφίρροπη με πολλά μέτωπα που είναι συνεχόμενη και αυτό γιατί, αυτός ο σύλλογος δεν έχει τον σεβασμό και την αγάπη που θα έπρεπε από τους έχοντες την εξουσία στο νησί.
Αυτός ο ιστορικός σύλλογος που πρεσβεύει τόσα πολλά, δεν έχει την σωστή αντιμετώπιση που θα έπρεπε. Από την μια πλευρά, οι διαφωνούντες διοικητικά και από την άλλη μια τοπική εξουσία η οποία βρίσκεται μόνο με δηλώσεις δίπλα στην ομάδα, αλλά χωρίς ποτέ να έχει κάνει πράξεις όλα αυτά τα ευχολόγια που ξεστομίζει χωρίς ίχνος ντροπής (!!!).
Φαίνεται ότι η άνοδος της ομάδας στεναχώρησε πολλούς. Άλλους για “ιδεολογικούς” λόγους και άλλους για το ότι θα χαλούσε την ηρεμία στην οποία είχαν φτιάξει τα πράγματα. Τελικά όπως αποδείχτηκε, μόνο ο απλός αυτός κόσμος είναι δίπλα σε αυτό τον ταλαιπωρημένο σύλλογο. Ένας κόσμος που δεν είναι του “δούναι και λαβείν”, αλλά της ανιδιοτέλειας και της αγνής αγάπης.
Η άνοδος αυτής της ομάδας ήρθε να ξεσκεπάσει όλη την γύμνια μιας ολόκληρης εξουσίας η οποία στο άκουσμα αυτής της είδησης πρόλαβε μέσω πλέον και της τεχνικής νοημοσύνης να εκδώσει ανακοινώσεις και να δηλώσει ότι είναι στο πλευρό αυτού του σωματείου. Στην πράξη όμως δεν είναι ότι είναι μακριά αλλά με την αδιαφορία τους φωτογραφίζουν την δική τους ψυχοσύνθεση για το πως νιώθουν και αισθάνονται για αυτή την ομάδα.
Τέσσερις μήνες έχουν περάσει από την ιστορική άνοδο της ομάδας και το Δημοτικό Στάδιο του νησιού, το σπίτι της “βασίλισσας του Ιονίου” παραμένει κλειστό. Η αδειοδότηση όπως όλα δείχνουν έχει ακόμα δρόμο να διανύσει και “η άνοιξη του γηπέδου αργεί να έρθει”. Και πως να έρθει η άνοιξη όταν “χωρίς καμιά αιδώ” ανακοινώνονται συνεχόμενες νέες ημερομηνίες για την παράδοση του γηπέδου στην ζακυνθινή ομάδα!
Από τις πρώτες ανακοινώσεις στις αρχές του Ιουνίου ότι ίσως να προλάβουμε οριακά την σέντρα του πρωταθλήματος, στις μετέπειτα αρχές Ιουλίου ότι πιθανότατα θα φτάσουμε στα μέσα στου Οκτωβρίου. Μακάρι όμως τα πράγματα να έμεναν εκεί. Διότι από τα μέσα του Οκτωβρίου πήγαμε στα δύο σενάρια του ίδιου του Δήμαρχου. το καλό στο τέλος του Οκτωβρίου και το κακό στο τέλος του Δεκεμβρίου!
Πόσο όμως να αντέξει μια ομάδα η οποία αγωνίζεται σε αυτό το επίπεδο μακριά από την έδρα της; Πόσο να αντέξει μια διοίκηση να βάζει καθημερινά τόσα χρήματα; Πόσο να αντέξουν προπονητές και παίκτες συνεχόμενα μέσα σε ένα λεωφορείο;
Η προχθεσινή ήττα της ομάδας, αυτή η βαριά ήττα από την Ελλάς Σύρου ήταν απόρροια όλων αυτών που βιώνει αυτός ο σύλλογος. Χωρίς γήπεδο σε αυτή την κατηγορία δεν πας πουθενά! Μένεις στο νησί και παραδίδεις τα κλειδιά και τα δελτία της ομάδας στο Δήμο! Αλλά και αυτό αν γινόταν θα νοιαζόταν κανείς; Θα έλεγαν: “Aανώνυμη Εταιρία είναι, ας τα βγάλουν πέρα μόνοι τους”
Και τώρα τί γίνεται; Που θα πάει αυτή η βαλίτσα; Τις προάλλες οι φίλοι αλλά και η διοίκηση της ομάδας έκλεισαν τον Δήμο συμβολικά. Για μερικές ώρες. Και μετά υπέκυψαν και πάλι στα ευχολόγια και το παραμύθι αλλά και στις κομματικές πιέσεις και χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για να μείνει στην ιστορία αυτή η κίνηση και να αποκτήσει και πάλι ο σύλλογος τον σεβασμό σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι μπορεί να εμπαίζουν με τα συναισθήματα χιλιάδων “κυακοκίτρινων” φίλων.
Το μέγα ερώτημα είναι ένα και μοναδικό: Θα μπορέσει αυτή η ομάδα να βγει στο φως της ημέρας; Και αν ναι με τι τρόπο; Με τι τρόπο αυτό μπορεί να συμβεί όταν η μαυρίλα που έχει πέσει στο ζακυνθινό ποδόσφαιρο είναι βαριά και ασήκωτη; Πως μπορεί αυτός ο σύλλογος να μείνει όρθιος σε όλα αυτά τα εμπόδια που του βάζουν;
Αλήθεια η κόλαση του Δάντη ταιριάζει απόλυτα σε αυτό που βιώνει ο σύλλογος. ποιητής παρουσιάζει μια αλληγορία για την εύρεση του δρόμου προς τη σωτηρία. Μόνο που η σωτηρία αυτής της ομάδας περνάει μέσα από τους διαδρόμους του Δημαρχείου και στα καλά φτιαγμένα γρανάζια της τοπικής αυτοδιοίκησης και της αποκεντρωμένης που κρατάνε δέσμια τα χρήματα (300.000) για το γήπεδο με ευθύνη της Δημοτικής αρχής διότι στην αναμόρφωση του προϋπολογισμού μπήκαν και άλλα θέμετα!
Το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό! Η ομάδα μακριά από το γήπεδο της για αρκετό καιρό ακόμα και η καταστροφή μοιάζει να είναι νομοτελειακά αναπόφευκτη!
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη; Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Γιατί όλοι μπορούν να δηλώνουν ότι αγαπούν τη Ζάκυνθο. Όλοι μπορούν να δηλώνουν ότι στηρίζουν την ομάδα. Όλοι μπορούν να φωτογραφίζονται. Όλοι μπορούν να εκδίδουν ανακοινώσεις. Όλοι μπορούν να λένε: «Είμαστε δίπλα στην ομάδα». Ωραία. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να απαντηθεί ένα πολύ απλό ερώτημα: Πού είναι αυτή η στήριξη όταν η ομάδα τη χρειάζεται πραγματικά; Γιατί η στήριξη δεν μετριέται στις δηλώσεις. Μετριέται στα έργα. Δεν μετριέται στις φωτογραφίες. Μετριέται στα αποτελέσματα. Μετριέται στην παράδοση ενός γηπέδου που πληροί τις προϋποθέσεις. Αυτό ζητά η Ζάκυνθος.
