Η μαύρη λίστα του ελληνικού ποδοσφαίρου μεγάλωσε – Ένα παιδί πήγε να παίξει και δεν γύρισε ποτέ σπίτι…
Η τραγωδία στη Θάσο συγκλονίζει και γεννά αμείλικτα ερωτήματα. Πόσο ασφαλή είναι τελικά τα γήπεδα στα οποία στέλνουμε τα παιδιά μας; Πόσο ακόμη θα περιμένουμε μέχρι να αλλάξει κάτι; Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις που τις διαβάζεις και προχωράς. Υπάρχουν όμως και κάποιες που σε κάνουν να σταματήσεις. Να κοιτάξεις για λίγο την οθόνη χωρίς να ξέρεις τι να γράψεις. Να παγώσεις.
Να σκεφτείς τα δικά σου παιδιά. Τα παιδιά που γνωρίζεις. Τα παιδιά που κάθε Σαββατοκύριακο φορούν μια φανέλα, δένουν τα κορδόνια τους και μπαίνουν σε έναν αγωνιστικό χώρο με ένα και μοναδικό όνειρο: να παίξουν ποδόσφαιρο. Η είδηση από τη Θάσο είναι μία από αυτές. Ένα παιδί 16 ετών πήγε στο γήπεδο για να κάνει αυτό που αγαπούσε. Δεν πήγε στον πόλεμο, δεν πήγε να κάνει κάτι επικίνδυνο. Πήγε να παίξει ποδόσφαιρο και δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι του. Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταλάβουμε το μέγεθος της τραγωδίας. Από μια στιγμή χαράς, στον απόλυτο εφιάλτη!
Κανείς από όσους βρέθηκαν εκείνη την ημέρα στο γήπεδο δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. Ένα παιχνίδι ξεκίνησε, μια μπάλα διεκδικήθηκε, ενα παιδί κινήθηκε προς την πλάγια γραμμή και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όλα άλλαξαν.
Η σύγκρουση με το τσιμεντένιο τοιχίο ήταν αρκετή για να μετατρέψει ένα ποδοσφαιρικό απόγευμα σε εφιάλτη. Ο αγώνας σταμάτησε. Οι φωνές και οι πανηγυρισμοί αντικαταστάθηκαν από αγωνία. Οι άνθρωποι γύρω από το παιδί προσπαθούσαν να βοηθήσουν. Και κάπου εκεί, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου έπαψε να είναι γήπεδο. Έγινε ένας χώρος αγωνίας.
Ο 16χρονος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και έδωσε τη δική του μάχη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Και πίσω από την πόρτα της ΜΕΘ υπήρχε μια οικογένεια που περίμενε. Περίμενε να ακούσει ότι το παιδί της θα τα καταφέρει. Περίμενε να ανοίξει ξανά η πόρτα και να ακούσει τις λέξεις που κάθε γονιός θέλει να ακούσει: «Είναι καλά…». Αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια, ήρθε η πιο σκληρή είδηση.
Ο 16χρονος έφυγε από τη ζωή. Δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής… Ήταν ένα παιδί. Ένα παιδί με όνειρα. Με φίλους. Με οικογένεια Με ανθρώπους που τον περίμεναν να γυρίσει.Με μια ζωή που βρισκόταν μπροστά του. Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσα γκολ θα πετύχαινε. Δεν θα μάθουμε ποτέ μέχρι πού θα έφτανε στο ποδόσφαιρο. Δεν θα μάθουμε ποτέ ποια όνειρα είχε. Γιατί κάποια στιγμή, μέσα σε έναν αγωνιστικό χώρο, όλα σταμάτησαν. Και αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό κομμάτι αυτής της ιστορίας.
Ένα παιδί πήγε να παίξει ποδόσφαιρο και οι δικοί του άνθρωποι ετοιμάζονται να το αποχαιρετήσουν. Πώς μπορεί μια κοινωνία να το αποδεχθεί αυτό ως «κακιά στιγμή»; Πώς μπορεί να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτα; Γιατί πίσω από κάθε τέτοια τραγωδία υπάρχει ένα τεράστιο «γιατί». Γιατί υπήρχε το συγκεκριμένο εμπόδιο τόσο κοντά στον αγωνιστικό χώρο; Υπήρχαν οι απαιτούμενες αποστάσεις ασφαλείας; Είχε ελεγχθεί η εγκατάσταση; Είχε κριθεί κατάλληλη; Ποιος είχε την ευθύνη; Ποιος είχε ελέγξει; Και ποιος θα ελέγξει τώρα;
Δεν είναι ώρα για εύκολες καταδίκες ούτε για αποφάσεις μέσω των κοινωνικών δικτύων. Η υπόθεση πρέπει να διερευνηθεί και οι αρμόδιες αρχές να απαντήσουν με σαφήνεια. Και όταν ένας γονιός αφήνει το παιδί του στην είσοδο ενός γηπέδου, υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία. «Θα το αφήσω εδώ και σε λίγο θα έρθω να το πάρω.» Τόσο απλό, τtόσο αυτονόητο, τόσο ανθρώπινο. Κανένας γονιός δεν αφήνει το παιδί του σε ένα γήπεδο σκεπτόμενος ότι μπορεί να μην το ξαναδεί. Και κανένας γονιός δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το σκέφτεται.
Όμως όταν οι εγκαταστάσεις παρουσιάζουν προβλήματα, όταν υπάρχουν εμπόδια, τοιχία, περιφράξεις ή άλλες κατασκευές σε επικίνδυνες αποστάσεις από τον αγωνιστικό χώρο, τότε το αυτονόητο παύει να είναι αυτονόητο. Και εκεί ακριβώς αρχίζει η ευθύνη της Πολιτείας και όλων των αρμόδιων φορέων αλλά και της εκάστοε τοπικής εξουσίας.
Και στη Ζάκυνθο; στο νησί μας; Εδώ είναι που η τραγωδία της Θάσου δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους. Γιατί έχουμε κι εμείς γήπεδα. Έχουμε παιδιά. Έχουμε οικογένειες. Έχουμε εγκαταστάσεις που σε αρκετές περιπτώσεις αντιμετωπίζουν προβλήματα και ελλείψεις και βρίσκονται σε σημείο αποσύνθεσης.
Και κάποια στιγμή πρέπει να κοιταχτούμε όλοι στα μάτια και να κάνουμε την ερώτηση που αποφεύγουμε: Είναι πραγματικά ασφαλή τα γήπεδά μας; και ας αφήσουμε ότι μέχρι σήμερα δεν ‘έγινε κάτι. Ας αφήσουμε ότι έτσι τα βρήκαμε. Φτάνουν πια τα “ατομικά ματζούνια” που λέει ένας καλός φίλος. Αλλά θα πρέπει να πούμε: Είναι σήμερα ασφαλή; Αυτό είναι το ερώτημα. Και αφορά κάθε γήπεδο., Κάθε ομάδα, κάθε ακαδημία, κάθε γονιό και κάθε ΘΕΣΜΙΚΟ ΦΟΡΕΑ! Και ας αφήσει η ίδια η κοινωνία τα πληκτρολόγια και ας αναλογιστεί τις δικές της ευθυνες. Φτάνει το ανάθεμα του καναπέ και το “δεν βαριέσαι βρε αδελφέ”
Ίσως μπορεί να μη συμβεί ποτέ τίποτα. Αλλά η ασφάλεια δεν μπορεί να βασίζεται στην τύχη. Πόσο αξίζει ένα πρωτάθλημα μπροστά σε μια ζωή; Τι αξίζει ένας αγώνας; Τι αξίζει μια βαθμολογία; Τι αξίζει ένα πρωτάθλημα; Τι αξίζει ένα γκολ; Τι αξίζει μια νίκη; Απολύτως τίποτα μπροστά στη ζωή ενός παιδιού. Και αυτό πρέπει να γίνει ξεκάθαρο σε όλους. Αν ένα γήπεδο δεν πληροί τις απαραίτητες προδιαγραφές ασφαλείας, τότε δεν μπορεί να έχει προτεραιότητα το πρόγραμμα των αγώνων.
Δεν μπορεί να προηγείται η ανάγκη να βγει η αγωνιστική και η διοργάνωση ενός πρωταθλήματος. Πριν από αρκετές εβδομάδες η Γ.Σ. της ΕΠΣ Ζακύνθου πήρε μια ιστορική απόφαση: Aν δεν συντηρηθούν επαρκώς για γήπεδα οι ομάδες δεν θα κατέβουν να αγωνιστούν με καταληκτική ημερομηνία ΣΗΜΕΡΑ 30/9/2026/. Τίποτα δεν έχει αλλάξει,. Καμιά προσπάθεια από την Δημοτική Αρχή και κυρίως καμιά απάντηση από τα ίδια τα σωματεία αν θα συνεχίσουν τον αγώνα τους η αν θα υποκύψουν βλέποντας το δένδρο και όχι το δάσος. Ένα ποδόσφαιρο στο μαύρο και ποδόσφαιρο σε ανυποληψία.
Θρηνεί μια οικογένεια. Αύριο ποιος; Αυτό είναι ίσως το ερώτημα που πρέπει να μας στοιχειώνει. Γιατί σήμερα είναι η Θάσος. Αύριο μπορεί να είναι οπουδήποτε. Και δεν το λέμε για να τρομοκρατήσουμε κανέναν. Το λέμε γιατί η πρόληψη υπάρχει ακριβώς γι’ αυτό. Για να μη χρειαστεί ποτέ να μάθουμε τι θα γινόταν. Για να μη χρειαστεί ποτέ να γράψουμε ξανά ένα τέτοιο κείμενο. Για να μη χρειαστεί ποτέ μια μάνα να περιμένει έξω από μια ΜΕΘ. Για να μη χρειαστεί ποτέ ένας πατέρας να ακούσει ότι το παιδί του δεν τα κατάφερε. Για να μη χρειαστεί ποτέ μια οικογένεια να πενθήσει ένα παιδί που έφυγε ενώ απλώς είχε πάει να παίξει ποδόσφαιρο.
Δεν πρέπει να ξεχαστεί… Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο. Καλό ταξίδι, μικρέ…
Και μακάρι η τελευταία σου παρουσία σε ένα γήπεδο να γίνει η αφορμή ώστε κανένα άλλο παιδί να μη χρειαστεί να δώσει τη δική του ζωή για να καταλάβουμε πόσο πολύτιμη είναι.
