Σύντροφοι, συντρόφισσες, αγαπημένο μου κοινό. Άνθρωποι, του μόχθου, της εργατιάς, των γραμμάτων, των τεχνών. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, «αγαπητοί συνδαιτυμόνες του ομοτράπεζου τούτου» που αντέχει ακόμα να στηρίζει όλη την κοινωνία με τα όποια, πάθη και λάθη της. Αγαπητοί «συνέκδημοι στην κοινή μας πορεία!» Είμαι βαθύτατα συγκινημένος που νιώθω ακόμα την γέρικη καρδιά μου να κτυπά με τον παλμό που της δίνετε εσείς. Ζακυνθινέ λαέ. Είμαι ο Κάρλος και είμαι (ακόμα) εδώ!
Βγήκα από το “χρονοντούλαπο της ιστορίας”, από εκεί που είχα μπει συνειδητά, «αυτοεξόριστος», μακριά από τα βλέμματα, τις φωνές και την ταραχώδη, χωρίς ουσία ζωή της καλπάζουσας προς την παρακμή κοινωνίας. Ήθελα να περάσω στο πάνθεον ως ένας ταπεινός, πλην τίμιος δοκιμιογράφος, μαζί με τα εκατοντάδες βιβλία μου που ακόμα μου δίνουν την οποία ζωή μου απομένει. Ήθελα να εξαγνιστώ, αλλά η πάλη με τους δικούς μου δαίμονες είναι καθημερινή αδυσώπητη και αμφίρροπη!
Η αλήθεια είναι… ότι αναπολώ αυτή την υπέροχη σχέση που είχαμε και έχουμε φτιάξει με αυτή την υπέροχη μυσταγωγική πλοκή που άγγιξε και αγγίζει τα όρια του μύθου!!! Αλήθεια όμως, αναρωτιέμαι πως ένα «σκουριασμένο βαγόνι», πεταμένο στη άκρη μιας αλάνας με το χρόνο να έχει φθείρει ακόμα και το κουφάρι του, μπορεί να βρει και πάλι θέση μέσα σε αυτή την πολυπλοκότητα μιας κοινωνίας και να γίνει χρήσιμο;
Βρίσκομαι στην 2η πατρίδα μου, στο σπίτι της ορθοδοξίας, μακριά από την «ωραία και μόνη Ζάκυνθο» που δεν με κυριεύει αλλά μου δίνει πάντα «τροφή για σκέψη» έτσι ώστε να καταλάβω ότι ο νόστος είναι εκείνος ο συνδετικός κρίκος και η αόρατη κλωστή που με δένει με τα πάτρια εδάφη.
Βρίσκομαι στην πόλη των Τσάρων, στην Αγία Πετρούπολη και στην ελληνική πλατεία, (Ploshchad Grecheskaya) στο μνημείο του Ιωάννη Καποδίστρια, εδώ όπου έζησε και εργάστηκε κατά τη θητεία του στη ρωσική διπλωματία πριν γίνει Κυβερνήτης της Ελλάδας.
Βλέποντας το άγαλμα και ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων που σιγά πέφτουν κάτω από τον γκρίζο ουρανό και το παγερό αεράκι, σκέφτομαι, τελικά πόσο λάθος πήραμε τη ζωή μας! Σήκωσα το γιακά απ΄ το σακάκι μου και «βυθισμένος στις σκέψεις μου» περπάτησα έως τον ποταμό Νέβα για να πάρω λίγο «γεύση» Ζακύνθου. Έκλεισα τα μάτια και μεταφέρθηκα νοερά πολλά χρόνια πίσω, τότε που οι δρόμοι και τις γειτονίες της Χώρας μύριζαν μπουγαρίνι. Τότε που η φτώχια δημιουργούσε πνευματικότητα ανθρωπιά και σεβασμό.
Μια κόρνα αυτοκίνητου με επανέφερε γρήγορα στην σκληρή κανονικότητα και πραγματικότητα. Κάθισα σε ένα παγκάκι και άρχισα να διαβάζω για πολλοστή φορά το βιβλίο του Custave Le Bon “H ψυχολογία των μαζών”. Ήθελα να εμπεδώσω κάθε παράγραφο, διότι ακούγοντας και διαβάζοντας όλα αυτά που συμβαίνουν στην «Πάλαι ποτέ κραταιά Ενορία Γαϊτανίου», «ξύπνησε» και πάλι ο δοκιμιογράφος μέσα μου. Όχι. Αυτή την φορά δεν ήταν ο Φον Δημητράκης που άγγιξε τους νευρώνες του εγκεφάλου μου, αλλά η δική μου εσωτερική δύναμη, που «έσπασε τα δεσμά της ενσυνειδητότητάς μου» και σαν ένα «αφηνιασμένο άτι άρχισε να τρέχει μέσα στα ανθισμένα λιβάδια της πληροφόρησης».
Εβδομάδες παρακολουθώ από διαδικτύου και από το πιστό μου φίλο εκεί στο ραδιόφωνο του Ερμή, με ενδιαφέρον τον «Βεζούβιο της ενορίας» να βρυχάται και αρχίζω και βλέπω την «λάβα που αρχίζει και καίει» τα πάντα στο διάβα της θάβοντας ολοκληρωτικά κάτω από τόνους εγωπάθειας και εγωκεντρισμού τον μέχρι πριν μερικά χρόνια ακμάζοντα πολιτισμό του ζακυνθινού ποδοσφαίρου!
Την ώρα που βούλιαζε ο τιτανικός η ορχήστρα έπαιζε τον χριστιανικό ύμνο «Nearer, My God, to Thee» (Εγγύτερά σου, Θεέ μου). Στην περίπτωση της ΕΠΣ Ζακύνθου ντε, η ορχήστρα αλλά και όλος ο καλός κόσμος παίζει το λαϊκό άσμα «ακυβέρνητο καράβι η αγάπη μας» του βάρδου Κώστα Σαφέτη για τους λαϊκούς ανθρώπους και για τους λάτρεις του έντεχνου το : “Σπασμένο καράβι», του σπουδαίου Κώστα Καράλη. Όλοι πάντως για ένα καράβι κάνουν λόγο!
Σε αυτή την τελευταία όπως όλα δείχνουν «μυσταγωγία» όλα τα πρόσωπα που εγώ ο μπάρμπα- Κάρλος είχα αναφέρει όλα αυτά τα χρόνια παίρνουν μέρος σε ένα ακριβές τελετουργικό σε μια τελευταία ευθυγράμμιση πλανητών! Η κατάσταση στην δύστυχη ενορία μοιάζει σαν να έπεσε μετεωρίτης σαν και αυτός που έπεσε πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, προκαλώντας τον αφανισμό των δεινοσαύρων (εκτός από τα πτηνά) και του 75% των ειδών του πλανήτη. Σταμάτησε ο χρόνος και σαν μια άλλη σκοτεινή ύλη που δεν εκπέμπει, δεν απορροφά και δεν αντανακλά φως ή άλλη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, καθιστώντας την αόρατη στα μάτια, η αγαπημένη μας ενορία πέρασε τον Ρουβίκωνα, όχι για να κατακτήσει την Ρώμη η τον κόσμο αλλά για να αυτοδιαλυθεί και να μπει αυτή στο “χρονοντούλαπο της ιστορίας!”
Και όσο γράφω αυτό το κείμενο, τόσο σκέφτομαι τα λόγια του συγγραφέα: “O άνθρωπος δεν σκέφτεται και δεν συμπεριφέρεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο όταν βρίσκεται μόνος του και όταν εντάσσεται σε ένα πλήθος. Ένας άνθρωπος που μόνος του μπορεί να είναι ψύχραιμος, επιφυλακτικός και λογικός, όταν βρεθεί μέσα σε μια ομάδα που έχει έντονα κοινά συναισθήματα, ενδέχεται να παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό, τον φόβο, τον θυμό ή την ελπίδα των υπολοίπων Και να δημιουργηθεί η μάζα» (Τι σκέφτηκα πάλι;)
Άραγε πως φτάσαμε στη δική μας σκοτεινή ύλη; Μια Γ.Σ. το 2024 έφερε τα πάνω κάτω! Ο πάλαι ποτέ (πληγωμένος) Τσάρος Χαράλαμπος ο Β΄ (Ο Α΄ ήταν στην εποχή του Τζέκινς Χαν), ο οποίος υπέστην συντριπτική ήττα με 12-2 από το παιδί της Αλλαγής το Γενάρη του 2024 και με πληγωμένο εγωισμό πήρε σβάρνα τα Εν΄ Αθήναις γραφεία της οδού Ανδρ. Παπανδρέου (θεέ μου τι σύμπτωση) στο Μαρούσι αλλά και τα Εν΄ Ζακύνθω της οδού Τερτσέτη και μετά από πολλές προσπάθειες βρήκε τρόπο να «ρίξει ρουκέτα ακριβείας» σαν και αυτή που έριξε η 17 Νοέμβρη στην κατά του γερμανού πρέσβη!
Το κτήριο «σείστηκε» και οι καρδινάλιοι υπό την εποπτεία του Νic The Greek. Μετά το πρώτο σοκ προσέφυγαν εις στας Εκ Αθηνών δικαστήρια πιστεύοντας ότι η ρουκέτα θα ήταν «στρακαστρούκα», όμως τελικά δεν ήτο στρακαστρούκα. Ή ρουκέτα έριξε το οικοδόμημα και οι εναπομείναντες «καρδινάλιοι» τραγούδησαν μαζί το σπουδαίο τραγούδι του γνωστού αοιδού Οικονομόπουλου “Έκπτωτος Άγγελος!!!”
Και αγαπημένο μου κοινό. Αυτό ήταν το πρώτο πρόγραμμα, το ελαφρολαϊκό, διότι στην συνέχεια σας έχω βαρύ λαϊκό πρόγραμμα που θα το απολαύσετε σαν να είστε στα μπουζούκια μαζί με ξυροκάρπια και για τους παλαιούς ακούγοντας τον Παναγιώτη Νήρο, τον εμβληματικό τραγουδιστή που έμεινε γνωστός ως ο «Πρίγκηπας της Νύχτας» στο νησί μας, στο Κρυονέρι ή στη «Μεσσαλίνα» (αξέχαστα χρόνια).
Οι έκπτωτοι άγγελοι» με πεσμένα φτερά αποδέχτηκαν την μοίρα τους. Θυμάστε την παλιά διαφήμιση του Carnation; «Έπιασε φωτιά η αποθήκη του Σαμ, κινδυνεύει η Λόλα. Τη Λόλα απ’ τη φωτιά ποιος θα τη βγάλει; Μόνο ο Carnation έχει δύναμη μεγάλη». Σε αυτή την κατάσταση βρέθηκε η ΕΠΣ Ζακύνθου! Και εδώ αρχίσουν τα ωραία!
Πεπτοδιάστατος, Πάπισσα, Βανζέλ, Nick The Geeek, Johnny Sweet, Τσάρος Χαράλαμπος Β’, νέο- παγανιστής Άγγελος Α’, Γκουρού, «φρουροί της επανάστασης» , “Σαμουήλ στο Γκούγκι», αλλά και άλλες νέες δυνάμεις οι πρωταγωνιστές αυτής της «θεάρεστης θεατρικής παράστασης» μπήκαν στη μάχη για να σώσουν ότι σώζεται (?).
Ο ψυχρός πόλεμος μετά την συμφωνία της Γιάλτας ωχριά μπροστά σε όλες αυτές τις «ομορφιές» που συνέβησαν και συμβαίνουν στο «βασίλειο της Δανιμαρκίας» Και αφού είδαν και απόειδαν οι φτωχοί πλην τίμιοι ποπολάροι (από το ιταλικό popolo), έκαναν μια μάζωξη στην ενορία για να προλάβουν βάλουν δικά τους μέλη στο δικαστήριο, πριν προλάβει να το κάνει ο Τσάρος Χαράλαμπος ο Β΄. Μόνο που… εδώ αρχίζει η πλοκή του έργου και αυτό γιατί, το σύμπαν είχε αλλά σχέδια για την δυστυχή Ενορία! Η Πάπισσα της Λήμνου Ρονδάθη κατάφερε να ελιχθεί και να σκαρφαλώσει στην κορυφή της πυραμίδας, έχοντας συνάψει συμμαχία με τον αιώνιο εχθρό πεπτοδιάστατο με τον έκπτωτο Nick The Geeek, με τον «Σαμουήλ» εκ Πηγαδακίων την Λαϊκή Δημοκρατία του Μαχαιράδου», και αφού πρώτα είχε καθαρίσει με συνοπτικές διαδικασίες αυτό το ψηλό παλικάρι από Καταστάρι μεριά αλλά και τον νέο μεγάλο εχθρό της Βανζέλ που είχε παραιτηθεί (?). Και εδώ κολλάει η ρήση: «O εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» Διότι όταν υπάρχει οξυδέρκεια, τότε γίνεται παιχνίδι από μέρους της Ρόδης που κάποιους τους έχει για πρωινό!
Κοσμογονικές αλλαγές στο ποδοσφαιρικό Τζάντε αγαπημένο μου κοινό!!! Ο 5D με Πάππισα μαζί, υπό τις ευλογίες του έκπτωτου προέδρου (αν και το αρνείται αλλά το Τσκάλι δεν λέει ποτέ ψέματα), έχοντας απέναντι τον μεγάλο και κοινό εχθρό τους τον Βανζέλ και τον Τσάρο Χαράλαμπο Β΄ από μακριά να βλέπει τη «Ρώμη να καίγεται καπνίζοντας πούρο μοντεχρίστο! Τι σκηνικό αυτό θεέ μου! Σκηνικό βγαλμένο από την ίδια την κόλαση του Δάντη. Μόνο που εδώ δεν έχει καθαρτήριο!
Ο Βανζέλ όμως δεν πήρε και πολύ καλά το “άδειασμα” από την Πάππισα και τους συν αυτώ υποστηρικτές της και αποφάσισε να κατέβει στον εκλογικό στίβο, αρχικά μόνος του χωρίς την στήριξη των φρουρών της επανάστασης, αλλά μετά μαζί, αφού και αυτοί διαπίστωσαν ότι παραπλανήθηκαν και αποφάσισαν να κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, γιατί πάνω απ΄ όλα η κυανοκίτρινη!
Την ίδια ώρα, η Πάππισα Ρονδάθη μαζί με τους νέους (προσωρινούς) καρδινάλιους άρχισε να εφαρμόζει την δική της ατζέντα, διότι πώς να το κάνουμε, το: “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού” πάντα πιάνει τόπο”, Μόνο που αυτή η αργοπορία έχει δημιουργήσει “τριγμούς” στις σκοτεινές αίθουσες του Γαιτανίου! Η “Δούκισσα” Αναστασία όχι του οίκου των Ρωμανώφ αλλά εκ’ Πηγαδακίων ορμώμενη, η οποία είναι γραμματέας αλλά μόνο στα χαρτιά (?), άκουσε συνομιλίες από ένα ξεχασμένο κινητό τηλέφωνο που είχε μείνει ανοικτό ( τι σου είναι η τεχνολογία!) και κατάλαβε «το έργο που παιζόταν!!!»
Αγαπημένο μου κοινό. Οι εκλογές αργούν να έρθουν. Θα δανειστώ ένα από τα πιο γνωστά αποθέματα του Αυστριακού καγκελάριου και διπλωμάτη Πρίγκιπα Κλέμενς Φον Μέτερνιχ «Η εμπειρία μου δίδαξε ότι η καταστροφή συχνά προηγείται της αναγέννησης». Αυτό κρατήστε το σφικτά μέσα στην σκέψη σας.
Όσο αφορά τις εκλογές το μυαλό που πάει στην πολιτική σκηνή της Ζακύνθου τον 19ο αιώνα. ‘Όταν από μια πλευρά ήταν ήταν Λομβαρδιανοί (οπαδοί του Κων. Λομβάρδου) και οι Ρωμιάνοι (οπαδοί του Ρώμα). Και οι δυο παρατάξεις είχαν τις λέσχες τους, τη μια στην Πλατεία Αγίου Μάρκου και την άλλη στην Πλατεία Σολωμού. Οι Ρωμιάνοι λέγονταν και «Λιουραίοι».
Όπως όλα δείχνουν θα αναμετρηθούν ο Βανζέλ από την μία και ο Nick The Geeek από την άλλη. Μόνο που…. η Πάπισσα είναι φοβερή διπλωμάτισσα και ξέρει να “γυρίζει το χαρτί!”. Αλήθεια… που να βρίσκονται αυτά τα καλά παιδιά, ο Johnny Sweet, ο μέγας Γκουρού, ο άνθρωπος με τα λιβάνια, ο άνθρωπος με το απαράμιλλο ιταλικό στυλ;
Αγαπημένο μου κοινό. Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα, να σου και πετιέται ο 5D, έχοντας πάρει την μπαγκέτα ανά χείρας δίνει τον ρυθμό στη νέα συμφωνική ορχήστρα της Βιέννης ανεβάζοντας την «Τοκάτα και Φούγκα σε Ρε Ελάσσονα» του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ με πρώτο «βιολί» τον αχώριστο σύντροφο Nick the greek και από κοντά να σου και η Πάπισσα της Λήμνου, Ροδάνθη η οποία απολαμβάνει το θρόνο της βασιλείας σαν μια νέα Κλεοπάτρα σαν την πρώτη βασίλισσα της νεοπτολεμαϊκής περιόδου στο ζακυνθινό ποδόσφαιρο!!! Και ο Johnny Sweet βρε παιδιά; Ο ζαχαροπλάστης της καρδιάς μας, μαθαίνω ότι βρίσκεται εκτός από τη σχετική λίστα όπως και Μέγας Γκουρού ο διδάκτωρ της βουδιστικής σχολής, ο άνθρωπος που σήκωσε μόνος στου στις πλάτες όλη την ΕΠΣ Ζακύνθου. Αραγε την λίστα ποιός την διαμορφώνει; (ήρεμα ρωτάω).
Οι «κοριοί μου» έχουν πιάσει σήμα που λέει ότι ο νεοπαγανιστής Άγγελος Α’ τση Ρίζας δεν μπορεί να πάρει χαρτί από την ομάδα των Αγίων Πάντων και Γαλάρου, διότι τα εκεί παλικάρια είναι φίλα προσκείμενα στην Πάππισα η οποία ‘έχει δώσει γηρ και ύδωρ στους μέχρι πρότινος εχθρούς της ( είπαμε, ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου). Πως πέρασαν στη λήθη όλα αυτά που είχαν συμβεί τα τελευταία χρόνια με διάφορες γαλλικές εκφράσεις; Είπαμε η ψυχολογία των μαζών! Διότι αγαπημένο μου κοινό, εδώ βρίσκεται μια κρίσιμη διάκριση: άλλο η πειθώ που βασίζεται σε επιχειρήματα και αποδείξεις και άλλο η επιρροή με άλλους τρόπους που επιδιώκει να παρακάμψει την κριτική σκέψη!
Οι πληροφορίες του Τσακαλιού δεν επιδέχονται αμφισβήτησης! Από την άλλη πλευρά την όχθης ο Βανζέλ μαζί πλέον με τους «φρουρούς της επανάστασης» αλλά και με αρκετές άλλες ημέτερες δυνάμεις που είναι απέναντι στον άνθρωπο που «κρατάει την μπακέτα» αλλά και την Πάπισσα, φτιάχνει το δικό του μέτωπο και ετοιμάζει αντεπίθεση θέλοντας να υψώσει ανάχωμα στην ευρύτερη συμμαχία των προθύμων ( τι θυμήθηκα τώρα;). Κρίμα όμως, διότι οι μπουγάτσες είναι καταπληκτικές και η Πάπισσα της Λήμνου ούτε καν κοιτάζει προς τα εκεί! Τώρα μένει να δούμε αν ο Βανζέλ* Κορωνιός, μπορεί να πείσει το πόπολο (σωματεία) ότι έχει πλάνο και δεν διακατέχεται και αυτός από εγωκεντρικές τάσεις!
Μαθαίνω βέβαια ότι η «ρωγμή» μεταξύ “Δούκισας” Αναστασίας-“Σαμουήλ” με την πρόεδρο (Πάπισσα) μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς και κοντεύει να γίνει σχίσμα σαν και αυτό των δύο εκκλησιών το 1054! Τότε ήταν η αξίωση του Πάπα της Ρώμης για παγκόσμια δικαιοδοσία και απόλυτη εξουσία, στην δική μας περίπτωση η αξίωση της Πάπισσας σαν προέδρου της Προσωρινής για απόλυτη δικαιοδοσία! Το πιάσατε το νόημα;
Αλήθεια που να βρίσκονται αυτές τις ώρες αυτά τα καλά παιδιά με τα τρίγωνα πανοράματος και τα άλλα από το λιμάνι; Δεν δείχνουν αυτό το απαιτούμενο ενδιαφέρον όπως παλιά με τα καλά τα «λαδοτύρια;» Γιατί άραγε μήπως είμαι μικρής θητείας αυτή η εκλογή; Αλήθεια που να βρίσκονται οι λαλίστατοι παράγοντες που πέρυσι έπιαναν τα ερτζιανά του Φον Δημητράκη και κατηγορούσαν την δυστυχή Ένωση για ολιγωρία;
Οι κοριοί μου έχουν πιάσει σήμα που αναφέρει ότι η Πάπισσα αρχίζει και καλοβλέπει την καρέκλα της «Ενορίας» και της αρέσει. Λέτε να έχουμε εξελίξεις και κάθε σχέδιο που καταστρώθηκε σε περίοδο ηρεμίας θα αποτύχει όταν οι συνθήκες γίνουν ακραίες όπως είχε πει ο Φον Μέτερνιχ; Πάντως όσο δεν γίνονται εκλογές, τόσο ο φον Δημητράκης να ανεβάζει ακροαματικότητα! Εκτός από το ποδόσφαιρο ο μόνος ζημιωμένος είναι αυτός ο νεανίας ο Σωκρατάκης που τον έχω πάντα στην καρδιά μου. Μπορεί να έγινε μπαμπάς αλλά για μένα θα παραμείνει για πάντα νεανίας. Ο αγαπημένος μου νεανίας έμαθα ότι μάζεψε τα πράγματά του να κουνήσει μαντήλι από την Ένωση και αυτό γιατί η ζωή του ήτο κόλαση εκεί όπως λέει και το περίφημο ‘άσμα του τιτάνα Πάριου! Την τελευταία στιγμή αποφεύχθηκε να μπει «λουκέτο» και να περάσουμε μια και καλή στη άβυσσο! Σε δύσκολη θέση και ο έκπτωτος πρόεδρος ο οποίος είναι στριμωγμένος στο καναβάτσο και δεν ξέρει πως να ξεφύγει! Από την μια το δίπολο 5D και Πάππισας και από την άλλη ο Βανζέλ; Μόνος δεν μπορεί να κάνει ούτε βήμα! Βρε πως τα έφερε όλα τούμπα η ζωή;
Αγαπημένο μου κοινό. Όλα όπως βλέπεις κινούνται με αρμονία και ευλάβεια, προσφέροντάς μας ένα καθημερινό τελετουργικό βγαλμένο μέσα από τα μυθιστορήματα όπως το «ο θρίαμβος της ομορφιάς» του Αυστριακού συγγραφέως, εβραϊκής καταγωγής Γιόζεφ Ροτ. Σε έναν κόσμο όπου την ομορφιά, αρχικά δε βλέπει κανείς, αλλά στο τέλος υπάρχει παντού και επικρατεί κατά κράτος. Και αυτή την «ομορφιά» στο «Φιόρο του Λεβάντε» την δημιουργούν όλα τα «φιόρα» της παραγοντικής σχολής ποδοσφαίρου. Παλιοί και νέοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Και εγώ είμαι εδώ σαν δημιουργός δοκιμιογράφος να ζωγραφίσω πάνω σε καμβά ένα πίνακα ζωγραφικής με λέξεις σαν τον μεγάλο Ολλανδό ζωγράφο Ρέμπραντ όπως «Οι σύνδικοι της συντεχνίας των υφασματεμπόρων, 1662»
Αγαπημένο μου κοινό. Το πέπλο της νύχτας έχει σκεπάσει την πόλη. Τα φώτα γύρω από την μεγάλη πλατεία έχουν ανάψει και εγώ σκέφτομαι όλους εσάς που θα διαβάσετε αυτό το κείμενο. Το θέμα της ενορίας δεν έχει αναλυθεί ενδελεχώς! Άλλωστε, χρίζει ιδιαίτερης προσοχής και ψυχανάλυσης σε σημείο που και ο ίδιος ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ψυχίατρος και ιδρυτής της επιστήμης τούτης, θα δυσκολευόταν να λύσει το σύμπλεγμα μέσα από τα αδιέξοδα που έχουν προκύψει με τις εγωκεντρικές δυνάμεις να έχουν αναπτύξει τεράστια δυναμική και την πολυπολοκότητα όλων αυτών των εγκεφάλων!
Η ευχή όλων είναι να συνεχιστεί όλη «συγχορδία οργάνων», μαζί και οι επιθέσεις φιλίας και το «γύρισμα των μπιφτεκιών», έτσι ώστε να υπάρχει πάντα «τροφή για σκέψη» για τον μπαρμπα Κάρλος! Διότι όπως έχει γράψει ο ερωτικός και επαναστάτης Χιλιανός ποιητής Πάπλο Νερούδα ««Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη». Διότι αγαπημένο μου κοινό η άνοιξη πάντα θα έρχεται για να μας θυμίζει την αναγέννηση! Ας ελπίσουμε λοιπόν αυτή η σκοτεινή ύλη (όχι του σύμπαντος) να μας χαρίζει πάντα όλες αυτές τις ομορφιές που χρειάζεται ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, έτσι ώστε να γίνεται σοφότερος!
Με θερμούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Ο δικός σας Κάρλος το Τσακάλι!
Hasta la victoria siempre!
