Μια ομάδα που πέρυσι ήταν φιναλίστ της Β΄ Εθνικής αναγκάζεται να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα, επειδή δεν μπορεί να βρει έναν στοιχειώδη χώρο για να προπονηθεί – 15 αθλητές μένουν χωρίς αγωνιστική στέγη και η διαχρονική ανεπάρκεια των αθλητικών υποδομών στο νησί έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Υπάρχουν ήττες που γράφονται στο ταμπλό και υπάρχουν και ήττες που δεν χρειάζονται διαιτητή, χρονόμετρο ή αντίπαλο για να έρθουν. Είναι οι ήττες που επιβάλλονται έξω από τους αγωνιστικούς χώρους. Και αυτή που υπέστη το Zante Volleyball είναι ίσως μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις της χρόνιας παθογένειας και της απαξίωσης που αντιμετωπίζει ο αθλητισμός στη Ζάκυνθο. Η ανδρική ομάδα του Αθλητικού Συλλόγου Ζακύνθου, περσινή φιναλίστ και ομάδα που εκπροσωπούσε το νησί στη Β΄ Εθνική, ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στο πρωτάθλημα της αγωνιστικής περιόδου 2026-2027. Όχι επειδή δεν είχε παίκτες η δεν είχε την διάθεση, αλλά επειδή δεν υπάρχει ένας κατάλληλος χώρος για να προπονηθεί! Και εδώ πλέον δεν μιλάμε απλώς για ένα πρόβλημα ενός σωματείου. Μιλάμε για ένα πρόβλημα ολόκληρου του νησιού. Ένα γήπεδο ζητούν. Όχι… γήπεδο Champions League!
Δεκαπέντε αθλητές δεν θα φορέσουν τη φανέλα τους στη Β΄ Εθνική. Δεκαπέντε άνθρωποι που προπονούνταν, αγωνίζονταν, εκπροσωπούσαν τη Ζάκυνθο και προσπαθούσαν να κρατήσουν ζωντανό ένα άθλημα και όχι μόνο αυτοί αλλά και όλοι οι φίλοι του βολέι στο νησί! Δεν ζήτησαν αθλητικό κέντρο ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Δεν ζήτησαν προπονητικό συγκρότημα με γυμναστήρια, πισίνες, ξενώνες και σύγχρονες εγκαταστάσεις. Έναν χώρο στον οποίο θα μπορούσαν να προπονηθούν με στοιχειώδεις συνθήκες. Και όμως, ούτε αυτό φαίνεται να μπορεί να εξασφαλίσει σήμερα η Ζάκυνθος. Πόσες ακόμη ομάδες πρέπει να φύγουν ή να σταματήσουν; ποσο ακόμα μαυρίλα πάνω από το νησί; Το πρόβλημα είναι ότι μια ομάδα αναγκάστηκε να αποχωρήσει επειδή δεν υπήρχε αθλητική υποδομή για να συνεχίσει. Γιατί σήμερα είναι το ανδρικό τμήμα του Zante Volleyball. Αύριο ποιος θα είναι;
Πόσες ομάδες πρέπει να εγκαταλείψουν πρωταθλήματα; Πόσα παιδιά πρέπει να αλλάξουν άθλημα ή να σταματήσουν εντελώς; Πόσοι αθλητές πρέπει να μετακινηθούν εκτός Ζακύνθου για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που αγαπούν; και όλα αυτά που την ίδια ώρα ο πυλώνας του ζακυνθινού αθλητισμού στο νησί το ποδόσφαιρο περνάει πολύ δύσκολα και κανείς δεν γνωρίζει πότε και αν θα αρχίσουν τα πρωταθλήματα! Στο νησί υπάρχουν άνθρωποι που ασχολούνται με τον αθλητισμό, παιδιά που θέλουν να παίξουν, προπονητές που προσπαθούν, διοικήσεις που βάζουν χρήματα και χρόνο, αθλητές που κάνουν θυσίες. Αυτό που λείπει είναι το βασικότερο: Οι υποδομές. Και όταν λείπει το βασικό, όλα τα υπόλοιπα γίνονται πολύ δύσκολα.
Ο αθλητισμός δεν είναι πολυτέλεια
Η φράση της ανακοίνωσης του Zante Volleyball είναι ίσως η πιο σημαντική από ολόκληρο το κείμενο: «Ο αθλητισμός δεν είναι πολυτέλεια. Είναι δικαίωμα. Είναι παιδεία. Είναι ζωή.» Αυτό ακριβώς πρέπει να γίνει αντιληπτό. Η αποχώρηση του Zante Volleyball δεν πρέπει να περάσει στα ψιλά Η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια απλή αθλητική είδηση. Δεν είναι απλώς «μία ομάδα που δεν κατεβαίνει». Είναι ένα ακόμη καμπανάκι. Και ίσως ένα από τα πιο ηχηρά οτι τίποτα σε επίπεδο υποδομών δεν πάει καλά! Αυτό είναι μια ήττα του αθλητισμού.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
Υπάρχουν ήττες που έρχονται μέσα στο γήπεδο.
Και υπάρχουν ήττες που επιβάλλονται έξω από αυτό.
Με βαθιά απογοήτευση ανακοινώνουμε ότι η ανδρική ομάδα του Αθλητικού Συλλόγου Ζακύνθου δεν θα συμμετάσχει στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής της αγωνιστικής περιόδου 2026–2027.
Η ανδρική μας ομάδα, περσινή φιναλίστ, δεν αποσύρεται επειδή υστέρησε αγωνιστικά. Αποσύρεται επειδή, δυστυχώς, η Ζάκυνθος αδυνατεί να της προσφέρει χώρο για να προπονηθεί.
Πρόκειται για το τμήμα από το οποίο ξεκίνησε η πορεία του βόλεϊ στον Σύλλογό μας. Ένα τμήμα με ανθρώπους, προσπάθεια και αγάπη για το άθλημα, το οποίο σήμερα δεν μπορεί να βρει τη στοιχειώδη «στέγη» που απαιτείται για να συνεχίσει να αγωνίζεται.
Δεκαπέντε αθλητές στερούνται τη δυνατότητα να συνεχίσουν να αθλούνται οργανωμένα και να εκπροσωπούν το νησί μας. Πίσω από κάθε φανέλα υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, χρόνια προσπάθειας, θυσίες και αφοσίωση.
Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή διοικητική εκκρεμότητα.
Η Ζάκυνθος δεν χάνει σήμερα απλώς μία ομάδα.
Χάνει ένα κομμάτι του αθλητισμού της.
Παρά την πικρία και την απογοήτευσή μας, δεν εγκαταλείπουμε την αποστολή μας.
Θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε τους αθλητές μας και να πραγματοποιούμε, προς το παρόν, μία προπόνηση την εβδομάδα, με την προϋπόθεση ότι θα δημιουργηθούν νέοι χώροι.
Ελπίζουμε και απαιτούμε οι απαραίτητες ενέργειες να ολοκληρωθούν άμεσα, ώστε οι αθλητές μας να μπορέσουν να επιστρέψουν στο γήπεδο και να συνεχίσουν αυτό που με τόσο κόπο και αγάπη δημιούργησαν.
Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι δικαίωμα. Είναι παιδεία. Είναι ζωή.
Και κανένας αθλητής δεν θα έπρεπε να σταματά να αγωνίζεται επειδή δεν υπάρχει χώρος για να προπονηθεί.
