Επιστροφή λοιπόν στην ηρεμία της καθημερινότητας, μετά από την επίσημη επίσκεψη στο νησί της Ζακύνθου, για πρώτη φορά ενός τόσο υψηλού αξιωματούχου της κυβέρνησης, όπως αυτή του Υπουργού Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση. Επιστροφή στην κανονικότητα, της επιβίωσης μετά από την ευφορία που διακατείχε και διακατέχει την αθλητική κοινότητα του δικού μας Τζάντε.
Τώρα “που έπεσε η σκόνη”, τώρα “που καταλάγιασε ο κουρνιαχτός”, μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα για το τι άφησε πίσω της, αυτή η ιστορική επίσκεψη ενός ανθρώπου που σημάδεψε με την παρουσία του τις εν΄ ζακύνθω αθλητικές υποδομές. Τις ανύπαρκτες αθλητικές υποδομές, που ενδεχομένως σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να γίνουν υπαρκτές!
4.500.000 ευρώ για δύο σημαντικά έργα στο νησί δεν είναι και λίγο πράγμα! Ένα κλειστό γυμναστήριο που από το 2006 είναι στην κυριολεξία κλειστό (λόγω σεισμών) και που κατεδαφίστηκε εν τέλει το 2016 και πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και μια ανακατασκευή μιας ετοιμόρροπης κερκίδας που από το 2018 περιμένει καρτερικά το δικό της “θαύμα”.
Η επίσκεψη του Γιάννη Βρούτση, θα μείνει στην ιστορία, και πολλούς και διάφορους λόγους. Για πολλούς, ίσως, αυτές οι εξαγγελίες να είναι το “παραθυράκι που θα μας βάλει στον χάρτη” υποδομών του αθλητισμού στη χώρα μας, Το γιατί όμως, ένα ολόκληρο νησί έμεινε όλα αυτά τα χρόνια “εκτός κάδρου”, θα πρέπει άπαντες να μας προβληματίσει. Να προβληματίσει τους εκάστοτε έχοντες την εξουσία για το πως φτάσαμε στον “πάτο του βαρελιού”.
Ήρθε ο Υπουργός να κάνει αυτή την σπουδαία διαπίστωση, όταν πλέον, με τα ίδια του τα μάτια είδε τις τριτοκοσμικές αθλητικές εγκαταστάσεις σε δύο γήπεδα, στο Δημοτικό και στο Ενωσιακό. Φανταστείτε τι θα έλεγε αν πήγαινε σε όλα τα γήπεδα αυτού του τόσο όμορφου κατ΄ τα άλλα νησιού μας.
Δεν θέλω να σταθώ στην θεσμική ιδιότητα, του νησιώτη Υπουργού, αλλά περισσότερο στον άνθρωπο Βρούτση. Αν και αυτά τα δύο μαζί έχουν μια συγκλίνουσα πορεία. Για πρώτη φορά, στην ιστορία του αθλητικού ρεπορτάζ άκουσα έναν άνθρωπο-Υπουργό να ζητάει συγνώμη για αυτό που αντίκρισε στο νησί μας! Να ζητάει συγνώμη από την νεολαία μας για την αναλγησία , την αδιαφορία, την ανικανότητα μιας παλιάς κεντρικής εξουσίας που είχε αφήσει όλα αυτά τα παλιά χρόνια, το νησί μας εκτός αθλητικών υποδομών.
Θα σας θυμίσω έναν στίχο του Ναζίμ Χικμέτ που λέει σε ένα τραγούδι του «οι πιο ωραίοι έρωτες είναι εκείνοι που δεν ζήσαμε». Και για εμάς, εδώ στο νησί όλα αυτά που δεν ζήσαμε, που δεν χαρήκαμε, γυμναστήρια, αθλητικά κέντρα, γήπεδα, αίθουσες συνεδρίων μας κάνουν ακόμα πιο πολύ να τα ερωτευόμαστε.
Ο κος Βρούστης, “μας άναψε ξανά, την σπίθα” και μας έβαλε και πάλι στο παιχνίδι, που δεν τελείωσε αλλά παίζεται ακόμη! Οι φράση: “Έχετε δίκιο. Νιώθω πολύ άσχημα σαν υπουργός αθλητισμού για την εικόνα που αντίκρισα”, δείχνει το μεγαλείο του ανδρός που είναι ο άρχων του αθλητισμού της πατρίδας μας. Η αισθητική καλλιέργεια που έχει ο καθένας μας οδηγεί στην ομορφιά», μα στην παρούσα κατάσταση, υπάρχει κάτι που είναι ανώτερο του ωραίου και αυτό είναι η λέξη “υπέροχο”.
Ο κος Βρούτσης, το βράδυ της ομιλίας του πέρασε με σαφήνεια και αμεσότητα όλα τα μηνύματα για το πως ο αθλητισμός είναι μέρος της ίδιας της ύπαρξης μας. Ευγενέστατος, πράος, διορατικός, μαχητικός αλλά πάνω από όλα ανθρώπινος έδωσε το “στίγμα” της δικής του προσέγγισης για το πως θα βαδίσουμε σαν κοινωνία στη νέα εποχή.
Η ομιλία του καθήλωσε τους πάντες. Και αυτό συνέβη, διότι απέναντι από το ακροατήριο δεν ήταν ένας Υπουργός με κοστούμι γραβάτα που με ξύλινο -βαρετό λόγο έκανε την ομιλία του ανιαρή. ‘Ήταν ένας ανθρώπινος Βρούτσης που έγινε ένα με την νεολαία. Παραμέρισε τις τυπικότητες, δεν έδωσε μάταιες, ανώφελες, χαμένες ή απατηλές προσδοκίες, οι οποίες δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν.
Είπε την αλήθεια. Δεν κρύφτηκε. Μα… το κυριότερο έδωσε ελπίδα, πραγματική ελπίδα σε αυτά τα μικρά παιδιά που γέμισαν την αίθουσα και κατάλαβαν ότι απέναντι τους έχουν ένα δικό τους άνθρωπο και όχι έναν πολιτικό που ήρθε για να τους εξαπατήσει.
Η αλήθεια είναι ότι σαν κοινωνία έχουμε κουραστεί από την παρουσία πολιτικών, παρουσία που τείνει να γίνει απουσία από την καθημερινότητα μας. Ο υπογράφων το κείμενο δεν ανήκει ιδεολογικά στην κυβερνώσα παράταξη, οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι αν ο τόπος μας είχε και άλλους τέτοιους ανθρώπους που να διαθέτουν την ικανότητα να «μπαίνουν στα παπούτσια» των άλλων, κατανοώντας βαθιά τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τα κίνητρά τους, τότε ο πατρίδα μας θα ήταν διαφορετική (!!!).
Ο κος Βρούτσης λοιπόν διαθέτη ενσυναίθηση και αυτό το διαπιστώσαμε το βράδυ της Πέμπτης όταν για ώρες με ενεργητική ακρόαση, έντονη κοινωνική ευαισθησία και αυθεντικό νοιάξιμο, άκουσε όλους τους ομιλητές που εξέφρασαν με το δικό τους τρόπο τα παραπονά τους.
Αυτή η επίσκεψη, για εμάς που χρόνια τώρα καλύπτουμε το αθλητικό ρεπορτάζ στο νησί, θα μείνει για πάντα ένας δρόμος φωτεινός, διότι επειδή έχουν δει πολλά τα μάτια μας και έχουν ακούσει πολλά τα αυτιά μας, η ανθρώπινη πλευρά του Γιάννη Βρούτση ήταν αυτή που μας άγγιξε και μας έκανε και πάλι να ερωτευθούμε αυτά που δεν ζήσαμε, αλλά ίσως στο μέλλον να τα ζήσουμε, εμείς και τα παιδιά μας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΤΑΣ