To απόγευμα της Δευτέρας στην αθλητική εκπομπή “EL CLASICO” στο ραδιόφωνο του Ερμή (91.8) μίλησε ο βετεράνος παίκτης του Εθνικού της ΑΕΚ και του Λεβαδειακού  με συνολικά 300 παρουσίες στην Α΄ Εθνική κατηγορία,  Ηλίας Αρμόδωρος ο οποίος εξέφρασε  τη μεγάλη του αγάπη για το νησί της Ζακύνθου και τους βετεράνους φίλους του παίκτες της Ζακύνθου.  Ο πειραιώτης παίκτης θεωρεί ότι η Ζάκυνθος είναι η καλύτερη ομάδα του ομίλου της στα μπαράζ λόγω πάθους και προετοιμασίας. Επισημαίνει ότι ο ανταγωνιστικός όμιλος της κανονικής διάρκειας βοήθησε τη Ζάκυνθο να αποκτήσει ομοιογένεια. Πιστεύει ότι οι παίκτες-προσωπικότητες κάνουν τη διαφορά σε παιχνίδια ειδικών συνθηκών όπως τα μπαράζ. Και τέλος εύχεται στην ομάδα της Ζακύνθου την άνοδο στη Super League 2.

Αναλυτικά όλη η συνέντευξη στον Δημήτρη Πέττα

“Kαλό μεσημέρι κε Αρμόδωρε, είσαι ένας άνθρωπος, ο οποίος πραγματικά χαίρει της εκτίμησης όλων. Αυτή είναι η δική μου εντύπωση, την οποία έχω αποκομίσει όλα αυτά τα χρόνια εδώ στο νησί της Ζακύνθου”.

“Αυτό το εύχομαι και εγώ πραγματικά. Πολλοί παλαίμαχοι του Ζακυνθιακού είναι φίλοι μου· έχω συγκινηθεί, έχω φίλους πραγματικούς, αγαπημένους, που τους συναντώ κυρίως το καλοκαίρι. Γενικώς το νησί είναι στην καρδιά μου”.

“Το γνωρίζω αυτό, Ηλία , πραγματικά. Λοιπόν, από τον Αθλητικό Όμιλο Αγίου Δημητρίου, στον Εθνικό Πειραιώς, την ΑΕΚ, τον Λεβαδειακό και ούτω καθεξής. Μια μεγάλη πορεία. Ιδιαίτερα με τον Εθνικό, έχεις καταγράψει, έχεις σπάσει τα κοντέρ”.

“Είναι η ομάδα στην οποία έπαιξα για πρώτη φορά 17 ετών και κάθισα πάνω από 8 χρόνια. Η ομάδα που με ανέδειξε, σε άλλες εποχές που τιμούσαμε τη φανέλα, ξέρεις, τόσο επαγγελματικά, καταθέταμε ψυχή και αγάπη. Και βεβαίως μετά με την ΑΕΚ, που τώρα είμαστε και πολύ χαρούμενοι γιατί πήραμε το πρωτάθλημα —και εγώ σαν ΑΕΚτζής τώρα, και φυσικά ο Λεβαδειακός μου, και αυτός πάει καλά”.

“Να πούμε, Ηλία, ότι πραγματοποίησες το ντεμπούτο σου ως ερασιτέχνης την περίοδο 1977-78, όταν υπήρξε μια απεργία των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών, και από την επόμενη χρονιά καθιερώθηκες στην ενδεκάδα του Εθνικού”.

“Βεβαίως, έτσι είναι, αλήθεια. Ήταν και τα χρόνια που θεσπίστηκε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο”.

“Και παρέμεινες, λοιπόν, στην πειραϊκή ομάδα επί 8 συνεχόμενα έτη, με 169 συμμετοχές”.

“Κάθισα εκεί στον Εθνικό μέχρι το ’85. Από το ’85 μέχρι το ’87 έπαιξα στην ΑΕΚ”.

“Στην ΑΕΚ πώς πήγες, Ηλία; Με μεταγραφή από τον Εθνικό; Σε ζήτησε η ΑΕΚ τότε?”

“Ναι, ναι, πήγα με μεταγραφή στην ΑΕΚ. Κάθισα δύο χρόνια και μετά πήγα στον Λεβαδειακό, όπου παίξαμε με τον Λεμονή και τον Μπάριο. Είχα πάει όταν είχε ανέβει ο Λεβαδειακός στην Α’ Εθνική. Φοβεροί παίκτες τότε. Πήγαμε εκεί ο Κάβουρας, ο Μορώνης, ο Αρβανίτης ο Χρήστος… Πολλοί νέοι ίσως να μην τους θυμούνται ή να τους ξέρουν ως προπονητές ή ως ονόματα, αλλά πραγματικά πήγαμε εκεί και μείναμε τέσσερα χρόνια, κρατώντας τον Λεβαδειακό στην Α’ Εθνική. 93 παρουσίες στον Λεβαδειακό και τον καθιερώσαμε, ας το πούμε, στα «μεγάλα σαλόνια».

“Να πούμε δύο-τρία πράγματα για τα μπαράζ ανόδου. Ο Εθνικός, η ομάδα σου, η ομάδα που σε ανέδειξε —όντως μια μεγάλη ομάδα με ιστορική διαδρομή και βαριά φανέλα— βλέπουμε ότι δεν καταφέρνει αυτή τη στιγμή να πετύχει το όνειρο της ανόδου. Αυτό δείχνουν τα πράγματα μέχρι στιγμής”.

“Ναι, έτσι είναι όπως το λες. Σε αντίθεση με τη Ζάκυνθο —εγώ παρακολούθησα όλα τα παιχνίδια των μπαράζ— ο Εθνικός παρουσιάστηκε ανέτοιμος. Είχα ενδιαφέρον να παρακολουθήσω και τη Ζάκυνθο γιατί την υποστηρίζω. Ο Εθνικός ήταν, με μια λέξη, ντεφορμέ και ανέτοιμος, από τη διοίκηση μέχρι και τους παίκτες, που λέει ο λόγος. Σε αντίθεση με τη Ζάκυνθο, η οποία παρουσιάστηκε φρέσκια, με πάθος, αποφασισμένη, με παίκτες που τα δίνουν όλα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Γι’ αυτό φαίνεται ότι με λίγη προσοχή θα κατορθώσουν να πετύχουν τον στόχο της ανόδου στη Super League 2”.

“Περίμενες, ότι ο Εθνικός θα έμενε τόσο πίσω;”

“Δεν το περίμενε κάποιος, παρότι σε κάποια παιχνίδια που είχα παρακολουθήσει στο πρωτάθλημα δεν με έπειθε η ομάδα ότι ήταν τόσο δυνατή, γιατί οι νίκες ήταν οριακές, με 1-0. Εντούτοις, υπήρχε μια αισιοδοξία ότι ίσως με το βάρος της φανέλας θα μπορούσε να είναι το απόλυτο φαβορί. Αλλά τελικά, επειδή όλα αποδεικνύονται μέσα στο γήπεδο, δεν το απέδειξε. Παρουσιάστηκε ανέτοιμη και ψυχολογικά και ποδοσφαιρικά, και λογικά βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται. Όπως σου είπα, παρακολούθησα και τη Ζάκυνθο, γιατί το Πάσχα που ήμουν κάτω μιλάγαμε με τους παλαίμαχους, τους Ζακυνθινούς φίλους, και σχολιάζαμε. Είδα μια ομάδα παθιασμένη, με καλούς ποδοσφαιριστές και καλό προπονητή, η οποία κατέθεσε ό,τι είχε και δεν είχε μέσα στον αγωνιστικό χώρο και παίρνει αποτελέσματα που τα αξίζει. Και θα χαρώ πάρα πολύ αν τα καταφέρει, που είναι κοντά, και πετύχει τον στόχο της. Νομίζω θέλει λίγη προσοχή ακόμα και να συνεχίσει να παίζει με αυτό το πάθος και την πίστη”.

“Είναι όντως αυτό που λένε, ότι τα μπαράζ είναι παιχνίδια ειδικών συνθηκών· δεν έχουν καμία σχέση με το πρωτάθλημα”.

“Βεβαίως. Γιατί στο πρωτάθλημα μπορεί να παίζεις με υποδεέστερες ομάδες, ενώ σε αυτά τα παιχνίδια παίζεις με τις καλύτερες ομάδες των ομίλων. Οπότε τα παιχνίδια αυτά είναι δύσκολα, και όσοι διαθέτουν παίκτες-προσωπικότητες —που εγώ διέκρινα πέντε τέτοιους παίκτες στη Ζάκυνθο— έχουν και τις περισσότερες πιθανότητες να επικρατήσουν”.

“Κατά γενική ομολογία, η ομάδα της Ζακύνθου δείχνει πιο δυνατή από ό,τι ήταν ακόμη και στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, διότι πέρασε αρκετές φάσεις μέχρι να φτάσει σε αυτό το επίπεδο και δείχνει ότι το θέλει πάρα πολύ”.

“Ναι, αυτό που λέω εγώ είναι ότι η διοίκηση που ανέλαβε φέτος —γιατί είναι δύσκολο μια καινούργια διοίκηση να φτιάχνει ομάδα ανταγωνιστική και να τη φτάνει μέχρι εδώ— φαίνεται ότι δούλεψε καλά παρά τις δυσκολίες. Έφτασε στο κρίσιμο σημείο έτοιμη, «πολεμική»· με παίκτες που ήταν με το μαχαίρι στο στόμα και θέλανε πάρα πολύ τη διάκριση και την άνοδο. Είναι μια καλά οργανωμένη ομάδα, προπονημένη, και το έδειξε στο γήπεδο. Δεν είναι τυχαία τα αποτελέσματά της. Είδα μια ομάδα αποφασισμένη και καλύτερη από τις άλλες. Δηλαδή, η Ζάκυνθος είναι καλύτερη ομάδα, έστω και στα σημεία, γιατί δεν έχουν και τρομερές διαφορές οι ομάδες. Είναι καλύτερη από τις άλλες δύο. Τον Πύργο δεν τον έχω δει επαρκώς”.

Άρα λοιπόν, συνοψίζοντας, έχουμε διανύσει τα δύο τρίτα αυτής της διαδρομής. Μέχρι στιγμής βλέπουμε ότι έχει μια δυναμική ο Άρης Πετρούπολης, ακολουθεί φυσικά η Ζάκυνθος που είναι πάρα πολύ κοντά σε αυτό το επίπεδο, και από εκεί και πέρα έχουμε τον Πύργο και τον Εθνικό. Βλέπεις εσύ ότι ο Άρης Πετρούπολης αυτή τη στιγμή έχει τον πρώτο λόγο για το ένα από τα δύο εισιτήρια?”

“Κοίταξε να δεις, η Ζάκυνθος κρατάει την τύχη στα χέρια της, γιατί τα επόμενα δύο παιχνίδια τα παίζει μέσα στη Ζάκυνθο. Όχι ότι δεν είναι δύσκολα —όλα τα παιχνίδια έχουν τη δυσκολία τους— αλλά κρατάνε την τύχη στα χέρια τους και ξέρουν τα αποτελέσματα που χρειάζονται για να πάρουν το πρώτο εισιτήριο. Το δεύτερο νομίζω ότι θα παιχτεί την Τετάρτη. Δεν ξέρω τι θα γίνει και με τις δικαστικές περιπέτειες του Πανηλειακού, του Πύργου, γιατί αν τιμωρηθεί δεν ξέρω αν θα μείνει πίσω. Νομίζω ότι θα παιχτεί μεταξύ Πύργου και Άρη Πετρούπολης. Αν η Ζάκυνθος κερδίσει τον Άρη Πετρούπολης και πάρει το εισιτήριο, τότε ο Άρης Πετρούπολης θα παίξει με τον Πύργο την τελευταία αγωνιστική με έπαθλο το δεύτερο εισιτήριο ανόδου”.

“Ένα σχόλιο για τα γεγονότα εκεί στον Πύργο”.

“Ναι, είναι πράγματα που συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο, κακώς συμβαίνουν, και πολλές φορές καταδικάζουν τις ομάδες τους με αυτές τις συμπεριφορές. Η Ζάκυνθος πάλεψε, έπαιρνε τον βαθμό μέχρι εκείνο το σημείο· μετά νομίζω ήταν άστοχες οι εκδηλώσεις των φίλων του Πύργου και έφεραν την ομάδα σε πάρα πολύ δύσκολη θέση.

“Αυτή τη στιγμή έχεις κάποια εικόνα από τον πρώτο όμιλο?”

“Στον πρώτο όμιλο τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα, θα έλεγα. Στον πρώτο όμιλο νομίζω ότι ο Πανθρακικός βγήκε πρώτος και δεύτερος θα είναι η Καλαμαριά, ο Απόλλων Καλαμαριάς —ιστορικά σωματεία και τα δύο— και ήταν τελικά πιο εύκολος ο όμιλος αυτός”.

Η επόμενη ερώτησή μου αυτή θα ήταν: είναι γενικά πιο εύκολα τα πράγματα στον Βορρά από ό,τι στον Νότο?

“Έτσι έδειξε· ότι στον Βορρά ο Εθνικός Νέου Κεραμιδίου και η Ελασσόνα ήταν ένα σκαλοπάτι υποδεέστεροι από τον Πανθρακικό και την Καλαμαριά, ενώ αντίθετα στον όμιλο της Ζακύνθου και των άλλων ομάδων νομίζω ήταν ομάδες οι οποίες ήταν ισοδύναμες, με ελάχιστες διαφορές, και τα παιχνίδια κρίθηκαν στην προετοιμασία, στη διάθεση και στο πάθος των παικτών”.

Ακριβώς. Εκεί η Ζάκυνθος εμφανίστηκε φορμαρισμένη σε όλα τα επίπεδα, από τη διοίκηση μέχρι τον τελευταίο παίκτη και τους φιλάθλους. Επίσης, Ηλία, να τονίσουμε ότι η Ζάκυνθος συμμετείχε σε έναν όμιλο, στον τέταρτο όμιλο, με ιστορικές ομάδες όπως φυσικά ο Παναιγιάλειος, ο Πύργος και η Παναχαϊκή —η μεγάλη Παναχαϊκή βέβαια. Υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός σε αυτόν τον όμιλο, και ίσως να έκανε καλό στην όλη διαδικασία του πρωταθλήματος και στη Ζάκυνθο αυτός ο ανταγωνισμός”.

“Είναι πολύ σημαντικό αυτό που είπες, γιατί ενώ ο Εθνικός και ο Άρης Πετρούπολης αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο όπου από την αρχή πήραν τα πρωτεία και γενικά φάνηκε εύκολος ο όμιλος για αυτούς, σε αντίθεση η Ζάκυνθος και ο Πύργος, με τον Παναιγιάλειο, την Παναχαϊκή και άλλες ομάδες, κάνανε ένα δύσκολο πρωτάθλημα μέσα από το οποίο απέκτησαν και αυτοπεποίθηση, απέκτησαν και δέσιμο και ομοιογένεια —όλα αυτά τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά που κάνουν μια ομάδα δυνατή”.

“Μάλιστα. Πολύ ωραία. Πραγματικά θα ήθελα να σε ευχαριστήσω που είχαμε αυτή την ωραία και θερμή συνομιλία. Ευελπιστώ να τα πούμε και από κοντά”.

“Βεβαίως, η ευχαρίστηση είναι δική μου. Χαιρετισμούς σε όλους τους ανθρώπους της ομάδας και της περιοχής, και εύχομαι η ομάδα να πάρει ένα από τα δύο εισιτήρια και να βγει στη Super League 2. Οι ευχές μου σας ακολουθούν, είμαι μαζί σας. Θα προσπαθήσω να έρθω και την Κυριακή στο παιχνίδι στη Ζάκυνθο, οπότε πιστεύω να τελειώσει η διοργάνωση με τα καλύτερα αποτελέσματα”.

Αφήστε μια απάντηση

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.