Για όλους και για όλα μίλησε το απόγευμα της Μ. Πέμπτης στο “EL CLASICO” στο ραδιόφωνο του Ερμή το μέλος του Δ.Σ. της Ζακύνθου Διονύσιος Κορωνιός. O έμπειρος παράγοντας μίλησε για το ματς του Αιγίου, για την ομάδα γενικότερα, για τον κόσμο της και για τις προοπτικές που υπάρχουν για να βρεθεί ο σύλλογος στη Β΄ Εθνική.

Αναλυτικά τα όσα δήλωσε:

Για το πως προσέγγισε ο σύλλογος το ματς με τον Παναιγιάλειο:

“Η ομάδα προσέγγισε το παιχνίδι με τον ίδιο τρόπο, και με τον ίδιο τρόπο θα προσεγγίσουμε και όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια. Εμείς θέλουμε να παίξουμε ποδόσφαιρο, δεν θέλουμε να παίξουμε κάτι άλλο. Θέλουμε να μπαίνουμε μέσα στο γήπεδο, να αντιμετωπίζουμε την αντίπαλη ομάδα, κι αν είναι καλύτερη να μας κερδίσει, αν είμαστε καλύτεροι να τους κερδίσουμε και στο τέλος να κάνουμε ταμείο. Θέλω να πω ότι αυτή η ηρεμία μεταδόθηκε σε όλον τον οργανισμό της ομάδας. Όλη την εβδομάδα οι παίκτες έμειναν συγκεντρωμένοι στον απόλυτο στόχο, στο αγωνιστικό κομμάτι. Φάνηκε, λοιπόν, στο παιχνίδι αυτό ότι οι παίκτες δεν επηρεάστηκαν ούτε από την καυτή έδρα, ούτε από κάποιους άλλους παράγοντες. Δεν έγινε το παραμικρό στο γήπεδο”.

Για το πως έμεινε ήρεμη και συγκεντρωμένη η ομάδα:

“Πέρα από την προσωπικότητα που έχει ο κάθε ποδοσφαιριστής, η οποία τον βοηθάει να μείνει συγκεντρωμένος, και την προσπάθεια που κάνει ο ίδιος, πρέπει να αφοσιωθούμε και εμείς στο να μείνει συγκεντρωμένη η ομάδα. Παραδείγματος χάρη, οι παίκτες της ομάδας είχαν εντολή από την προηγούμενη μέρα, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις με όλους στο ξενοδοχείο, να μην κοιτάξουν καθόλου την κερκίδα. Σε τέτοια παιχνίδια, ειδικά όταν μπαίνεις σε μια έδρα όπως είναι η έδρα του Παναιγιαλείου —μια έδρα όπου έχουμε δεχτεί 4 και 5 γκολ παλαιότερα, σας θυμίζω πέρα από το παιχνίδι του 2016 και σε άλλα Κύπελλα— ο φιλοξενούμενος στο επίπεδο της Γ’ Εθνικής, όπου οι ομάδες είναι καλές και ανταγωνιστικές, κάποιες στιγμές χάνειw τη συγκέντρωσή σου. Κινδυνεύεις να τη χάσεις από το ένα λεπτό στο άλλο, από ένα λάθος”.

Για το πως η ομάδα αντιμετώπισε αυτές τις δυσκολίες μετά την κλήρωση:

“Θα σας πάω λίγο πιο πίσω: η Ζάκυνθος δεν έχασε τη συγκέντρωσή της ούτε από την κλήρωση, δεν ασχολήθηκε με σενάρια, ασχολήθηκε μόνο με το ποδόσφαιρο. Η Ζάκυνθος είπε ότι αν κάνει τρεις νίκες και μια ισοπαλία, θα είναι στα μπαράζ ανόδου. Επίσης, δεν έχασε τη συγκέντρωσή της ούτε μετά την ήττα στον Πύργο. Δεν ασχολήθηκε με τα σενάρια —θυμάστε, σας τα είπα εδώ στην ίδια εκπομπή— ότι εμείς δεν ασχολούμαστε με σενάρια “καφενείου”. Δεν μας νοιάζει τι κάνει ο Παναιγιάλειος με τον Πύργο· μας νοιάζει ότι αν κάνουμε εμείς τις νίκες μέσα στο γήπεδο, ότι και να κάνουν οι άλλοι, θα είμαστε στα μπαράζ ανόδου”.

Για την προετοιμασία λίγες ώρες πριν το ματς:

“Η ρουτίνα στο ποδόσφαιρο και σε έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Τι σημαίνει αυτό; Οι ποδοσφαιριστές πρέπει να έχουν μια συγκεκριμένη ρουτίνα, ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα: από τον τρόπο προπόνησης μέχρι την καθημερινότητά τους και την προετοιμασία για το παιχνίδι. Δηλαδή, εμείς χθες  δεν παίζαμε «μια χρονιά» για το ποδοσφαιρικό τμήμα. Δεν είχαμε αρχίσει όλη τη βδομάδα να λέμε «μεγάλο παιχνίδι» και «πρέπει να είστε έτσι». Ήταν απλά άλλο ένα παιχνίδι. Δεν έγινε καμία ψυχολογική επιβάρυνση στους παίκτες ότι παίζουμε ένα πολύ σημαντικό ματς — το ξέρουν οι ίδιοι, δεν χρειάζεται να τους το λέμε εμείς. Με το να τους το επαναλαμβάνουμε, πιο πολύ τους αγχώνουμε. Επιλέξαμε —ο προπονητής για την ακρίβεια, γιατί όλο αυτό ήταν δικό του σχέδιο και πολιτική— να πάμε στο παιχνίδι αυτό όπως πηγαίνουμε σε όλα τα άλλα, χωρίς να μιλήσουμε πολύ στους παίκτες. Επιλέξαμε να φτάσουμε στο γήπεδο ακριβώς μία ώρα πριν την έναρξη, γιατί δεν θέλαμε να επηρεαστούν οι παίκτες καθόλου από την ατμόσφαιρα και την κερκίδα. Θέλαμε να μπουν μέσα, να ντυθούν, να κάνουν ζέσταμα και μετά να βγουν να παίξουν αμέσως. Δεν θέλαμε να έχουν χρόνο να περπατήσουν στο γήπεδο, να υπάρχει τριβή· θέλαμε όσο το δυνατόν λιγότερη επαφή με τον περιβάλλοντα χώρο πριν τον αγώνα”.

Για το βίντεο με τις ευχές των συγγενών των παικτών:

“Το βίντεο παίχτηκε στο τέλος, κύριε Πέττα. Ακριβώς πέντε λεπτά πριν μπούμε στο λεωφορείο και η ιδέα ήταν του προπονητή μας και εμείς την ολοκληρώσαμε.  Η ιδέα ήταν δική του, ενώ τη διαδικασία επικοινωνίας, συλλογής του υλικού και το μοντάζ τα έκανα εγώ (σ.σ, Κορωνιός). Αυτό δείχνει μια άλλη πτυχή της ομάδας που δεν γνωρίζουμε. Ο προπονητής το αποκαλεί «πνευματική προετοιμασία του παίκτη». Όσο άγχος και να έχεις πριν από ένα τέτοιο παιχνίδι, όταν βλέπεις κάτι τέτοιο λίγο πριν μπεις στο λεωφορείο, ηρεμείς. Μόλις τελείωσε το βίντεο και είδα τα πρόσωπα των ποδοσφαιριστών, μου λέει ο προπονητής: «Όσο άγχος και να έχεις, μετά από αυτό είσαι ήρεμος, σου έχει φύγει η πίεση, είσαι έτοιμος να μπεις μέσα να παίξεις μπάλα». Όπως και έγινε. Οι παίκτες ήταν σαν να είχαν συνομιλήσει με τους δικούς τους ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκονται μακριά, μία ώρα πριν τον αγώνα”.

Για το πως έζησε ο ίδιος τον αγώνα με τον Παναιγιάλειο:

“Στο γήπεδο ήταν 250 με μπλε και κίτρινα, δεν υπήρχε άλλος για μένα στο γήπεδο. Εγώ τώρα, ξέρεις, εκεί που καθόμουν, δεν χρειάζεται να σου πω τι “γαλλικά” μου έσυραν. Δεν τους κοίταξα ούτε μία φορά. Συνέλαβα έναν από τον πάγκο μας μία φορά να κοιτάζει και του είπα: «Αν ξανακοιτάξεις, θα σε στείλω στα αποδυτήρια. Από τον δικό μας τον πάγκο να μην κοιτάξεις». Μια ματιά έριξε, έτσι όπως γύριζε προς τον πάγκο, έριξε μια ματιά. «Φεύγα», του λέω. Και έρχεται στον πάγκο και του λέω: «Άρχισες να κοιτάς άλλους; Εγώ θα σε στείλω στα αποδυτήρια». Το τηλέφωνο το κοίταζα μόνο για το χρονόμετρο. Για τίποτα άλλο, Και απέφευγα να το κοιτάζω και αυτό, γιατί το κοίταζα συχνά και κάποια στιγμή δεν περνούσαν τα λεπτά. Και κάποια στιγμή από το 70′ και μετά, είπαν να μην κοιτάξω άλλο. Η αλήθεια είναι ότι μετά το 90′ είχαμε χάσει τη συγκέντρωσή μας στον πάγκο.  Αυτά τα 5-6 λεπτά όλοι μας μπήκαμε σε μια πνευματικά διαφορετική διάσταση. Δεν ήμασταν εκεί. Δηλαδή νομίζω ότι ήμασταν… αλλά με τον χρόνο να έχει παγώσει”.

Για τον διαιτητή του αγώνα:

“Εντάξει, ο Άγγελος ο Μπακογιάννης δεν μπορώ να πω ότι ήταν κακός, είχε όμως μια προδιάθεση να μην μας δώσει ούτε το τσόφλι από το φιστίκι, ούτε το σποράκι, ούτε το τσόφλι. Ήταν πέναλτι όμως, πώς θα το κάνουμε δηλαδή; Εντάξει, πέναλτι ήταν. Για το πέναλτι όμως, για μένα προσωπικά, την ευθύνη δεν την έχει ο Μπακογιάννης, την έχει ο Μαυροκορδόπουλος, ο οποίος είναι ο πρώτος βοηθός εκεί πέρα, ο οποίος είναι στα 5 μέτρα  έπρεπε να του πει ότι είναι παράβαση στην ανατροπή του Γυφτομήτρου.  Τέλος πάντων, εντάξει, θα μείνουμε στο γεγονός, θα σκεφτούμε ότι ήταν ένα γήπεδο με χιλιάδες κόσμο, εκτός έδρας, σε μια φάση που πρέπει να είσαι απόλυτα σίγουρος για να τη δώσεις και η θέση του διαιτητή δεν τον βοηθάει να είναι απόλυτα σίγουρος, ενώ η θέση του επόπτη βοηθάει να είναι απόλυτα σίγουρος. Θα πούμε ότι η ομάδα μας είναι αστακός εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Δεν σας λέω ότι μας βοηθάνε, δεν μας βοηθάει κανένας. Σας λέω όμως ότι η ομάδα δεν αδικείται. Ή έστω αν αδικείται, δεν αδικείται εξόφθαλμα”.

Για την φιλοξενία:

Να πούμε βέβαια ότι η φιλοξενία ήταν πάρα πολύ καλή σε γενικές γραμμές, δεν δημιουργήθηκε το παραμικρό. Για αυτό η ομάδα μας έβγαλε ανακοίνωση. Έχουμε παίξει και εμείς τον δικό μας ρόλο για να είναι η φιλοξενία έτσι, και με τη στάση μας που είπαμε πριν, καθ’ όλη τη βδομάδα, που σε καμία περίπτωση και καμία στιγμή δεν ανεβάσαμε τους τόνους, και με τις παρεμβάσεις μας προς την Αστυνομική Διεύθυνση Αιγίου και τα συγκεκριμένα πράγματα και μέτρα που ζητήσαμε για το παιχνίδι. Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Αστυνομικό Διευθυντή Αιγίου, τον κύριο Ηλία Καθόπουλο, για την καθοριστική βοήθειά του κατά τη διάρκεια της εβδομάδας από την Τετάρτη και μετά, και τα αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα και παρεμβάσεις που έκανε ώστε να εξασφαλίσει και να φροντίσει η ομάδα μας να έχει την αστυνομική προστασία που χρειαζόταν για το παιχνίδι αυτό. Είχαμε ζητήσει συγκεκριμένα μέτρα φύλαξης, είχαμε ζητήσει μεγάλη αστυνομική δύναμη στον χώρο των αποδυτηρίων και στη φυσούνα κάτω, εκεί στα ενδότερα του γηπέδου. Υπήρχε και η καλή διάθεση και από την αντίπαλη ομάδα στο να μην γίνει το παραμικρό και γι’ αυτό το παιχνίδι πήγε έτσι. Η διοίκηση της Ζακύνθου το πήγε σε αυτό το μοτίβο, όπως έπρεπε να το πάει. Δηλαδή έδωσε δύο μηνύματα. Το πρώτο μήνυμα είναι ότι πάμε να παίξουμε ποδόσφαιρο, είναι η γιορτή του ποδοσφαίρου, και από την άλλη όμως στείλαμε το μήνυμα ότι «παιδιά, και εμείς εδώ είμαστε μια σοβαρή ομάδα, μια σοβαρή διοίκηση και απαιτούμε σεβασμό».

Για τα μπαράζ ανόδου και αν το πρόγραμμα ευνοεί ή όχι την ομάδα:

Λοιπόν, η δική μας άποψη  είναι η εξής: Έχουμε περάσει έναν Γολγοθά στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, που κάποια στιγμή βρεθήκαμε στο μείον 7 και μείον 4 ή 5, αν θυμάμαι καλά, από τον Παναιγιάλειο και επιστρέψαμε. Και βρεθήκαμε και στο -10 από τον Παναιγιάλειο. Στη συνέχεια, με μια κλήρωση “εφιάλτη”, ξαναβρεθήκαμε για δεύτερη φορά με την πλάτη στον τοίχο και κληθήκαμε για δεύτερη φορά να περάσουμε έναν Γολγοθά, τον οποίο και αυτόν τον περάσαμε και εξασφαλίσαμε τη συμμετοχή μας στα μπαράζ ανόδου της Β’ Εθνικής. Συνήθως οι ομάδες που αισθάνονται πιο αδύναμες σε μια διαδικασία τεσσάρων ομάδων με έξι αγώνες λένε ότι «δεν θα είμαστε εύκολη λεία», ότι «θα πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας» και τέτοια. Εμείς δεν λέμε αυτό. Εγώ σας λέω ότι όπως περάσαμε τους δύο πρώτους “σταθμούς”, θα περάσουμε και τον τρίτο και θα είμαστε στη Σούπερ Λίγκα. Φτάνει να είμαστε η διοίκηση όπως είμαστε, μια γροθιά μαζί με το τεχνικό τιμ και με τους ποδοσφαιριστές, και να κρατήσουμε τη συγκέντρωσή μας σαν ομάδα και στα παιχνίδια αυτά να παίξουμε ποδόσφαιρο και τίποτα άλλο. Ακούω διάφορα, ο Πύργος και τώρα θα δουν… Ο Πύργος θα έρθει εδώ για να παίξουμε ποδόσφαιρο. Εμείς έχουμε άριστες σχέσεις με τη διοίκηση του Πύργου, όπως και με τις διοικήσεις όλων των ομάδων του ομίλου. Με καμία διοίκηση δεν είχαμε προβλήματα. Όπως λοιπόν έγιναν 4-5-6 ντέρμπι του Ομίλου μεταξύ των τριών καλύτερων ομάδων του Ομίλου και δεν άνοιξε μύτη και είχαν ήρεμη ατμόσφαιρα και παίχθηκε ποδόσφαιρο, το ίδιο θα γίνει και τώρα. Και αν παιχθεί ποδόσφαιρο, να είστε σίγουροι ότι εμείς θα πάμε στη Β’ Εθνική.

Για την διαδρομή της διοίκησης και για τους αμφισβητίες:  

Τι μας έλεγαν κύριε Πέττα; Διώξαμε τον πρώτο σκόρερ, διώξαμε τον κατά πολλούς καλύτερο ποδοσφαιριστή του ομίλου σε ένα βράδυ. Ναι, εντάξει, το ποδόσφαιρο, είναι αμείλικτο. Το ποδόσφαιρο είτε σε δικαιώνει είτε όχι· στη δική μας περίπτωση μας δικαίωσε. Θα μπορούσε ο Καμαρά να έχει βάλει το γκολ στο 94′ και να μην είχαμε δικαιωθεί. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο, μια λεπτομέρεια μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Από μια λεπτομέρεια μπορεί να λέγαμε άλλα σήμερα. Αν το πάρεις με το συναισθηματικό κομμάτι και με το κομμάτι του χαρακτήρα μου, το εγωιστικό, ναι, υπάρχει δικαίωση. Το ότι μας πικραίνει κάποιες φορές η κριτική, μας πικραίνει. Το ότι τη θεωρούμε άδικη κάποιες φορές, ναι, τη θεωρούμε άδικη. Γιατί κανένας δεν μπορεί να ξέρει καλύτερα την ομάδα από αυτούς που είναι μέσα σε αυτήν. Εντάξει, εμείς το καλό της ομάδας θέλουμε, ούτε άσχετοι είμαστε. Να το γνωρίζει όλος ο κόσμος: εμείς ξέρουμε ποιο είναι το καλό της ομάδας και ποιο το κακό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν μας επιτρέπετε, το γνωρίζουμε λίγο καλύτερα εμείς που είμαστε μέσα και ξέρουμε πράγματα που δεν τα ξέρουν όλοι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είμαστε τρελοί να χαλάμε τα λεφτά μας και να θέλουμε να τα γκρεμίζουμε όλα. Αυτό είναι βέβαιο”.

Για την μαζική συμμετοχή των ζακυνθινών φιλάθλων στα τελευταία ταξίδια:

“Τι σχόλιο να κάνω εγώ; Είναι φανταστικό αυτό που γίνεται. Δεν ξέρω αν παρακολουθήσατε το βίντεο της μετάδοσης του αγώνα· όταν βγαίνει η ομάδα για ζέσταμα, όλοι οι ποδοσφαιριστές μας έχουν εντολή πρώτα να περάσουν μπροστά από τον κόσμο και να χαιρετήσουν και μετά να ξεκινήσουν. Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, βγαίνουν από την καταπακτή, πάνε «σφαίρα» στον κόσμο, τους ξεσηκώνουν με χειρονομίες και μετά πιάνουν δουλειά. Οι ποδοσφαιριστές παίρνουν φτερά. Και ο κόσμος, όταν βλέπει ότι ο ποδοσφαιριστής «καίγεται» και ζητάει τη βοήθειά του, σηκώνεται στο πόδι. Η χθεσινή κερκίδα ήταν ανεπανάληπτη. Δεν υπήρχε ούτε ένας που να μην φωνάξε, κάτι που μου έκανε τεράστια εντύπωση. Συνήθως είναι 20-30 που φωνάζουν, οι απέναντι καμία δεκαριά ακόμα και οι υπόλοιποι κάθονται. Όχι χθες. Ο κόσμος ήταν μια γροθιά. Αυτό το πράγμα συνθέτει τις μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές”.

Για τους οργανωμένους:

“Θέλω να πω κάτι για τη σχέση της διοίκησης με τους οργανωμένους. Έλαβα κάποια μηνύματα χθες ότι θα έπρεπε να είχαμε μιλήσει πρώτα και τα λοιπά. Το κάθε πράγμα θέλει τον χρόνο του για να ωριμάσει — και στο δικό μας μυαλό και στο μυαλό των φιλάθλων. Αυτή τη στιγμή οι συνθήκες είναι ώριμες, εδώ και ένα εύλογο χρονικό διάστημα, ώστε να βάλουμε στην άκρη τις όποιες διαφωνίες είχαμε και να προχωρήσουμε όλοι μαζί για να πάμε την ομάδα εκεί που της ανήκει. Αν αυτό είχε γίνει πριν από δύο-τρεις μήνες, ενδεχομένως οι συνθήκες να μην ήταν έτοιμες και να μην υπήρχε αυτή η ομοψυχία. Ίσως ωρίμασαν λόγω και της αγωνιστικής ανάτασης της ομάδας”.

Για την εμπιστοσύνη του κόσμου:

“Eίναι γεγονός ότι η διοίκησή μας αμφισβητήθηκε. Όχι μόνο φέτος, αλλά από την πρώτη ώρα που πήραμε την ομάδα. Ο κόσμος δεν έδειξε την εμπιστοσύνη που χρειάζεται να έχει μια διοίκηση. Είναι γεγονός όμως, επίσης, ότι μετά από τρία χρόνια, εγώ και όλα τα υπόλοιπα παιδιά στη διοίκηση έχουμε αποδείξει ότι κάνουμε ότι μπορούμε. Αυτό σιγά-σιγά έχει εμπεδωθεί από τους φιλάθλους. Από κάποιους αμέσως, άλλοι ήταν πιο «κουμπωμένοι», αλλά πλέον το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα: αυτοί οι άνθρωποι έχουν την ομάδα «λουλούδι», την έχουν οργανωμένη, έχουν παίκτες, προπονητές, είναι όλοι πληρωμένοι και γενικά είναι μια σοβαρή διοίκηση. Αυτό αναγνωρίζεται πλέον από το 90-95%. Πλέον μας παίρνουν τηλέφωνα να μας δώσουν χρήματα, χωρίς καν να τους το ζητήσουμε. Βλέπουμε ότι η ομάδα μας είναι πρωταγωνίστρια στη Γ’ Εθνική, βλέπω ένα ρεύμα να γιγαντώνεται και να δημιουργείται μια άλλη προοπτική. Πολλοί επιχειρηματίες με ρωτούν σήμερα με ποιον τρόπο μπορούν να στηρίξουν. Είναι στο χέρι μας το πώς θα κινηθούμε για να κρατήσουμε αυτό το ρεύμα. Η ομάδα βρίσκεται ψηλά στη συνείδηση των Ζακυνθινών γιατί είχε διοικήσεις που έφεραν επιτυχίες και συσπείρωσαν τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή η ομάδα μεγαλώνει την οπαδική της βάση. Ξυπνάει την οπαδική βάση που κοιμόταν και δημιουργεί νέα γενιά φιλάθλων”.

Για την ίδια την διοίκηση και την σχέση της με τον κόσμο:

“Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις στο πλοίο της γραμμής παλαίμαχους ποδοσφαιριστές, μέλη της ΕΠΣ Ζακύνθου, βετεράνους, διαιτητές. Βλέπεις ότι κάτι μεγάλο δημιουργείται, σαν ηφαίστειο που ξυπνάει. Μόνο η Ζάκυνθος θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Αυτή η συσπείρωση, αυτή η αγάπη, αυτή η παρέα. 300 άνθρωποι στο καράβι, ήμασταν μια μεγάλη παρέα. Το ποδόσφαιρο θέλει και λίγο πολιτική. Εμείς σαν διοίκηση όταν ακούμε κριτική τρελαινόμαστε, αλλά από ένα σημείο και μετά σταματήσαμε να τρελαινόμαστε· την ακούγαμε και δεν μιλάγαμε. Υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση και η κριτική πρέπει να γίνεται σωστά.  Σωστή κριτική πρέπει να γίνεται. Είναι ζωντανός οργανισμός η ομάδα και κριτική πρέπει να ασκείται. Από την άλλη μεριά, και η διοίκηση πρέπει να ακούει, να αφουγκράζεται τις αγωνίες του κόσμου. Και από την άλλη μεριά, αυτοί που κάνουν κριτική πρέπει να καταλάβουν ότι πάνω από όλα είναι η ομάδα. Οι διοικήσεις έρχονται και παρέρχονται, τα πρόσωπα αλλάζουν, πρέπει όμως να είμαστε δίπλα στην ομάδα”.

Για τα μέλη της διοίκησης:

“Εγώ παρόλα αυτά, με την ευκαιρία της σημερινής συζήτησης, η οποία είναι λίγο πιο χαλαρή, θέλω να πω ότι αισθάνομαι χαρούμενος που είμαι ένα από τα μέλη αυτής της διοίκησης. Πέρα από το ότι ευχαριστώ και εκτιμώ τα υπόλοιπα παιδιά για τη βοήθεια που προσφέρουν στην ομάδα και την εμπιστοσύνη που δείχνουν σε έναν, δύο, άντε τρεις από εμάς που διεκπεραιώνουν τα περισσότερα θέματα. Υπάρχουν και άλλοι από πίσω, σίγουρα υπάρχουν και άλλοι από πίσω, και υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι δεν μιλάνε και βάζουν μόνο λεφτά. Και ξέρεις, αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο να το κάνεις. Αυτό είναι πιο δύσκολο από αυτό που κάνουμε εμείς, γιατί εμείς βάζουμε λεφτά αλλά κάνουμε και το κέφι μας, πώς να το πω, κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Είναι στη διοίκηση 4-5 άτομα που μόνο λεφτά βάζουν και δείχνουν εμπιστοσύνη σε εμάς. Έχουμε κάνει και λάθη, τα έχουν πληρώσει κιόλας αυτά τα λάθη, και παρόλα αυτά είμαστε μια γροθιά. Και ξέρετε κάτι? Όταν πας και δίνεις το χέρι σε έναν άνθρωπο της διοίκησης, βλέπεις στο πρόσωπό του πόσο χαρούμενος είναι που έρχεται ο απλός κόσμος και του λέει «μπράβο, συνεχίστε παιδιά, εδώ είμαστε για εσάς», αυτό είναι η μεγαλύτερη ηθική επιβράβευση”.

Για το που κατατάσσει στην μνήμη και στην καρδιά του αυτό τον αγώνα:

“Τώρα μου βάζετε δύσκολα, πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Θα σας πω διαφορετικά: Η χθεσινή μέρα (σ.σ. στο Αίγιο) συναισθηματικά ήταν η μεγαλύτερή μου στιγμή μέχρι τώρα. Αυτό πιστεύω κι εγώ. Σίγουρα η ομάδα έχει παίξει κι άλλα πολλά μεγάλα παιχνίδια, ακόμα μεγαλύτερα από αυτό. Σαν παράγοντας όμως, ήταν για μένα ίσως η μεγαλύτερή μου στιγμή στην ομάδα”.

Για το ποια θα είναι η επόμενη ημέρα μετά την πρόκριση:

“Eχουμε Πάσχα, ξεκουράζονται οι ποδοσφαιριστές, έχουν αναχωρήσει  για τις ιδιαίτερες πατρίδες τους.  Το διάλειμμα είναι πέντε μέρες, αξίζουν να πάνε στα σπίτια τους, στις οικογένειές τους, να ξεκουραστούν, να αλλάξουν λίγο παραστάσεις και να επιστρέψουν εδώ, γιατί το άλλο Σάββατο έχουμε τον τελικό του Κυπέλλου της ΕΠΣ Ζακύνθου και την επόμενη εβδομάδα μετά μπαίνουμε σε διαδικασία για το παιχνίδι με τον ΠΑΣ Πύργος. Βεβαια για εμάς της διοίκησης δεν υπάρχει Πάσχα  μόνο δημιουργία! Μας έχει πάρει το μυαλό τελείως η ομάδα. Ο Σάκης ο  Μίλος είναι ψυχοπαθής, εντάξει, το έχω καταλάβει αυτό, είναι άρρωστος με την ομάδα, πραγματικά (σ.σ. γέλια). Ξέρεις, αν του το πεις θα σου πει «ποιος, εγώ; Φεύγω αύριο», αλλά θυμήσου το, αυτός θα είναι στο γήπεδο είτε είναι στη διοίκηση είτε δεν είναι, για την υπόλοιπη ζωή του. Έχουμε φοβερή συνεργασία. Το γνωρίζω, έχει αναλάβει «Υπουργός Εξωτερικών» (σ.σ. Ξανά γέλια)”.

Για την δυναμική του Συλλόγου:

“Τις τελευταίες 28 μέρες, η σελίδα της ομάδας έχει ένα εκατομμύριο χτυπήματα. Αυτό σημαίνει πολλά πράγματα. H ομάδα έχει πολύ μεγάλη δυναμική, που δυστυχώς πάει χαμένη. Μακάρι να είχαμε περισσότερη βοήθεια και από άλλους, και οικονομική και προσωπική, γιατί η δυναμική που εμφανίζει η ομάδα όταν είναι σε καλή κατάσταση είναι πάρα πολύ μεγάλη. Υπάρχουν τα αναλυτικά στοιχεία για το τι ακριβώς συμβαίνει. Δηλαδή, απλά θα σου πω ότι εχθές η σελίδα της ομάδας είχε 170.000 χτυπήματα. Στα βίντεο όλα, δεν πάει να πει ότι είναι 170.000 άνθρωποι, αλλά αν υπολογίσω ότι ήταν οκτώ δημοσιεύσεις, θα έχει 20.000-25.000 χτυπήματα κάθε δημοσίευση. Είναι πολύ μεγάλο νούμερο αυτό για μια ομάδα σε ένα νησί με μια κοινωνία 60.000 κατοίκων. Αυτή η δυναμική αναπτύσσεται και θα αναπτύσσεται ακόμα περισσότερο αν η ομάδα πετύχει τον μεγάλο στόχο, διότι μετά αλλάζει το πρεστίζ όλου του οργανισμού. Πολύ μεγάλο ρόλο παίζει το αν θα πετύχει τον μεγάλο στόχο και την παρουσία που θα έχει εκεί. Γιατί πολλές φορές οι μεγάλοι στόχοι, όταν επιτυγχάνονται και δεν υπάρχει η κατάλληλη προετοιμασία και η σωστή οργάνωση, αποδιοργανωνόμαστε. Οπότε η ομάδα είναι ένας οργανισμός και είναι κάτι που θέλει καθημερινό, συνεχές τρέξιμο για να είναι σε υψηλό επίπεδο”.