Τελικά, όπως όλα δείχνουν, ο γιαλός δεν είναι στραβός… αλλά στραβά αρμενίζουμε.

Πώς μπορεί να πειστεί κανείς ότι υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση για την ανακατασκευή και την αδειοδότηση του Δημοτικού Σταδίου Ζακύνθου, όταν η ίδια η διαδικασία δημιουργεί ερωτήματα που τελικά ακυρώνουν την προσπάθεια;

Παρακολουθήσαμε προσεκτικά όσα ειπώθηκαν στην 18η συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου. Το συμπέρασμα, δυστυχώς, είναι ένα: για ακόμη μία φορά, αυτός που πληρώνει τον λογαριασμό είναι η ομάδα της Ζακύνθου, η οποία όσο περνούν οι ημέρες αναγκάζεται να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη φυσική της έδρα.

Η Δημοτική Αρχή επέλεξε να φέρει προς ψήφιση την αναμόρφωση του προϋπολογισμού όχι μόνο για το Δημοτικό Στάδιο, αλλά και για μια σειρά ακόμη θεμάτων, συνολικού ύψους περίπου ενός εκατομμυρίου ευρώ. Ανάμεσα σε αυτά υπήρχαν και κωδικοί που, εύλογα, γεννούν απορίες, όπως η προμήθεια ανταλλακτικών απορριμματοφόρων, τη στιγμή που η αποκομιδή των απορριμμάτων έχει ανατεθεί σε ιδιώτη.

Το εύλογο ερώτημα είναι γιατί ένα τόσο κρίσιμο και επείγον θέμα, όπως η χρηματοδότηση του Σταδίου, δεν ήρθε αυτοτελώς προς συζήτηση, αλλά «φορτώθηκε» μαζί με δεκάδες άλλες παρεμβάσεις, σε έναν φάκελο πέντε σελίδων που δόθηκε στους δημοτικούς συμβούλους λίγες μόλις ώρες πριν από τη συνεδρίαση.

Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση επικαλέστηκε ζήτημα νομιμότητας της διαδικασίας. Εφόσον θεωρούσε ότι υπήρχε πρόβλημα, θα μπορούσε να προτείνει να αποσπαστεί το θέμα του Δημοτικού Σταδίου και να συζητηθεί αποκλειστικά αυτό, αφήνοντας τα υπόλοιπα για επόμενη συνεδρίαση. Εφόσον υπήρχε πολιτική βούληση από όλες τις παρατάξεις, μια τέτοια λύση θα μπορούσε να εξεταστεί.

Δεν ήταν τυχαία, άλλωστε, η παρέμβαση του κ. Μουζάκη, ο οποίος διερωτήθηκε γιατί στον ίδιο προϋπολογισμό εντάχθηκαν τόσοι διαφορετικοί κωδικοί, όταν το επείγον θέμα ήταν αποκλειστικά το Δημοτικό Στάδιο.

Το γεγονός ότι ακόμη και ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου αναγνώρισε πως υπήρχε ζήτημα νομιμότητας της διαδικασίας δείχνει ότι οι ενστάσεις δεν ήταν αβάσιμες. Η νομιμότητα δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά ούτε να προσαρμόζεται ανάλογα με τις περιστάσεις.

Το αποτέλεσμα ήταν η διακοπή της συνεδρίασης.

Η Δημοτική Αρχή αποδίδει την ευθύνη στην αντιπολίτευση, υποστηρίζοντας ότι με τη στάση της καθυστερεί το έργο και δεν στηρίζει την ομάδα. Η αντιπολίτευση, από την πλευρά της, κατηγορεί τη Δημοτική Αρχή ότι έφερε την αναμόρφωση του προϋπολογισμού την τελευταία στιγμή, προσθέτοντας παράλληλα και άλλα θέματα, αυξάνοντας σημαντικά το συνολικό ύψος των πιστώσεων.

Και κάπου στη μέση βρίσκεται ο ΑΠΣ Ζάκυνθος.

Μια ομάδα που ζητά το αυτονόητο: να αγωνίζεται στο σπίτι της. Μια ομάδα που σε λίγες εβδομάδες θα δίνει μάχες στη Super League 2, εκπροσωπώντας ολόκληρο το νησί, αλλά εξακολουθεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς να γνωρίζει πότε και αν θα μπορέσει να επιστρέψει στη φυσική της έδρα.

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αναπάντητο:

Αφού όλοι γνώριζαν ότι το θέμα του Σταδίου ήταν επείγον και εξαιρετικά κρίσιμο, γιατί δεν εισήχθη μόνο αυτό προς ψήφιση;

Γιατί έπρεπε να συνδεθεί με μια σειρά άσχετων θεμάτων, δημιουργώντας προϋποθέσεις για νομικές ενστάσεις και πολιτικές αντιπαραθέσεις;

Είναι πράγματι το ίδιο επείγον το Δημοτικό Στάδιο με τους υπόλοιπους κωδικούς του προϋπολογισμού;

Και, τελικά, ποιος ωφελήθηκε από αυτή τη διαδικασία;

Σίγουρα όχι η Ζάκυνθος.