Ο Ραφαήλ Πέττας με τη φανέλα του Πανιωνίου και ο Χάρης Μαυρίας με εκείνη του Παναιτωλικού ξεκίνησαν από τις Ακαδημίες του Ζακυνθιακού, υπό την καθοδήγηση του Στράτου Κουρουμάλου. Εκεί έκαναν τα πρώτα τους ποδοσφαιρικά βήματα, εκεί διαμορφώθηκαν οι βάσεις που τους οδήγησαν αργότερα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Ραφαήλ Πέττας και Χάρης Μαυρίας απέδειξαν ότι η Ζάκυνθος μπορεί να παράγει ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου. Το ερώτημα είναι γιατί η Πολιτεία δεν στηρίζει περισσότερο αυτή την προσπάθεια.

Το φιλικό ανάμεσα στον Πανιώνιο και τον Παναιτωλικό είχε ξεχωριστή σημασία για τη Ζάκυνθο. Όχι για το αποτέλεσμα, αλλά γιατί στον ίδιο αγωνιστικό χώρο βρέθηκαν αντίπαλοι δύο ποδοσφαιριστές που έχουν κοινή αφετηρία και κοινές ποδοσφαιρικές ρίζες.

Δεν είναι τυχαίο ότι δύο παιδιά από δύο γειτονικά χωριά της Ζακύνθου – ο Πέττας από το Τραγάκι και ο Μαυρίας από τον Πλάνο – συναντήθηκαν χρόνια αργότερα ως αντίπαλοι στις μεγάλες κατηγορίες. Είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση ότι όταν γίνεται σωστή δουλειά στις ακαδημίες, το ταλέντο βρίσκει τον δρόμο του.

Η περίπτωση των δύο ποδοσφαιριστών αποτελεί την καλύτερη διαφήμιση για τις Ακαδημίες του Ζακυνθιακού. Ένα ποδοσφαιρικό «φυτώριο» που εδώ και χρόνια επενδύει στην ανάπτυξη των παιδιών του νησιού, αναδεικνύοντας ότι η σωστή εκπαίδευση και η υπομονή μπορούν να δημιουργήσουν αθλητές που θα φτάσουν στο κορυφαίο επίπεδο.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία μιας ακαδημίας: όχι τα τρόπαια στις μικρές ηλικίες, αλλά οι ποδοσφαιριστές που καταφέρνουν να φορέσουν τις φανέλες επαγγελματικών ομάδων και να αποτελέσουν πρότυπα για τα παιδιά που ακολουθούν.
Αν με αυτές τις συνθήκες βγαίνουν τέτοιοι παίκτες.

Βεβαιως όλες οι Ακαδημίες του νησιού παράγουν φυτώρια. Δίνουν το αθλητικό πνεύμα και όλα τα εφόδια σε ένα νέο παιδί. Υπάρχουν οι αφανείς ήρωες που καθημερινά δίνουν μεγάλο Αγώνα, με την στήριξή της ΕΠΣ αλλά χωρίς την ουσιαστική στήριξη της ίδιας της εξουσίας που βλέπει το ποδόσφαιρο σαν μια οικονομική επιβάρυνση και όχι σαν επένδυση για την προκοπή της κοινωνίας.

Οι επιτυχίες του Πέττα του Μαυρία του Τσιριγώτη , του Πομόνη αποκτουν ακόμη μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες που επικρατούν στις αθλητικές εγκαταστάσεις της Ζακύνθου.
Το νησί εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στις υποδομές. Το Δημοτικό Στάδιο παραμένει για χρόνια αντικείμενο συζητήσεων και υποσχέσεων, ενώ τα σωματεία και οι ακαδημίες καλούνται καθημερινά να λειτουργήσουν με περιορισμένες δυνατότητες. Τρανό παράδειγμα η μεγάλη ομάδα της Ζακύνθου έχει ξενιτευτεί γιατί το γήπεδο είναι προς το παρόν ακατάλληλο.

Η αδιαφορία της τοπικής αυτοδιοίκησης και της κεντρικής εξουσίας για τον αθλητισμό είναι διαχρονική. Αντί για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης, βλέπουμε έργα που καθυστερούν, εξαγγελίες που δεν υλοποιούνται και ανθρώπους του ποδοσφαίρου να παλεύουν μόνοι τους.
Κι όμως, μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ζάκυνθος συνεχίζει να παράγει ποδοσφαιριστές που διακρίνονται.

Το ταλέντο υπάρχει – οι υποδομές λείπουν
Ο Ραφαήλ Πέττας και ο Χάρης Μαυρίας δεν είναι απλώς δύο επιτυχημένοι Ζακυνθινοί ποδοσφαιριστές. Είναι η απόδειξη ότι το νησί διαθέτει ταλέντο, ανθρώπους με γνώση και ακαδημίες που μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικό έργο.

Το μεγάλο στοίχημα είναι αυτή η επιτυχία να πάψει να αποτελεί εξαίρεση και να γίνει κανόνας. Για να συμβεί αυτό απαιτείται στήριξη στις ακαδημίες, σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις και πραγματική βούληση από όλους τους αρμόδιους.

Το ερώτημα όμως είναι για πόσο ακόμα θα βγαίνουν παίκτες από το νησί με την απαξίωση να συνεχίζει να ισοπεδώνει τα πάντα;