Θα ξημερώσει. Πάντα ξημερώνει. Το φως θα νικήσει για ακόμη μία φορά το σκοτάδι. Αυτός είναι ο νόμος της φύσης, από τότε που, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, γεννήθηκε αυτός ο πλανήτης.
Μόνο που στην παρούσα κατάσταση που βιώνει η ποδοσφαιρική ομάδα της Ζακύνθου, θα αργήσει πολύ να ξημερώσει…
Αλήθεια, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι η άνοδος της ομάδας στη Β΄ Εθνική θα ανέδεικνυε τόσα προβλήματα στη λειτουργία ενός γηπέδου που ακόμη φέρει το προσωνύμιο «το στολίδι» του αθλητισμού στο νησί.
Δυστυχώς, η άνοδος που πανηγυρίστηκε από χιλιάδες φίλους της ομάδας τείνει να εξελιχθεί σε ένα ασήκωτο βάρος. Όχι για τη διοίκηση της ομάδας, αλλά για την τοπική εξουσία, για τη Δημοτική Αρχή, η οποία ακόμη και σήμερα φαίνεται να αρνείται να αντιληφθεί την πραγματικότητα και να πράξει όσα πρέπει, ώστε να μη γινόμαστε πανελλαδικά ρεζίλι με την κατάσταση του Δημοτικού Σταδίου.
Από τα πανηγύρια του Μαΐου, στην αγωνία του Ιουνίου και, πλέον, στην απογοήτευση του Ιουλίου και του Αυγούστου.
Αυτή είναι η διαδρομή των συναισθημάτων του απλού Ζακυνθινού φιλάθλου, που βλέπει το όνειρο της ανόδου να κινδυνεύει να μετατραπεί σε εφιάλτη.
Ας αφήσουμε, όμως, για λίγο στην άκρη τα λιγοστά έργα που γίνονται και τα μεγάλα λόγια που, μέχρι στιγμής, παραμένουν απλώς λόγια.
Ας δούμε μια άλλη πραγματικότητα.
Η ομάδα αυτή τη στιγμή λειτουργεί ουσιαστικά χάρη στην προσπάθεια και την οικονομική στήριξη των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου. Όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα οφείλονται σε αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και έχουν κάνει όσα έπρεπε να γίνουν για να σταθεί η ομάδα όρθια.
Μεταγραφές, μετοχικό κεφάλαιο, εγγυητική, προετοιμασία, προκαταβολές, έκδοση δελτίων, παράβολα συμμετοχής σε πρωτάθλημα και κύπελλο και, μέχρι το τέλος Ιουλίου, μια ομάδα σχεδόν έτοιμη.
Θα πει κάποιος: «Άρα όλα βαίνουν καλώς». Ναι. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.
Η άλλη, όμως, είναι σκοτεινή. Σαν τη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης. Και όταν αναφέρομαι στη «σκοτεινή πλευρά», για να μην παρεξηγηθώ, αναφέρομαι σε όλα εκείνα που συμβαίνουν και δεν αποτελούν ευθύνη της διοίκησης της ομάδας.
Το γήπεδο, σύμφωνα με το ανεπίσημο χρονοδιάγραμμα, αναμένεται να είναι έτοιμο στα μέσα Οκτωβρίου, σύμφωνα με τις αισιόδοξες προβλέψεις της Δημοτικής Αρχής.
Δηλαδή, καλώς εχόντων των πραγμάτων, στο τέλος Οκτωβρίου ή στις αρχές Νοεμβρίου θα δούμε για πρώτη φορά την ομάδα να αγωνίζεται στο νησί!
Μέχρι τότε;
Το οικονομικό κόστος που καλείται να διαχειριστεί η διοίκηση είναι τεράστιο.
Αγώνας κυπέλλου με την Κηφισιά εκτός έδρας. Αγώνες πρωταθλήματος, με τουλάχιστον πέντε ή έξι παιχνίδια μακριά από το νησί. Έσοδα από πουθενά. Εισιτήρια διαρκείας λιγοστά. Διαφημιστικές πινακίδες στο γήπεδο… μηδέν.
Και κάθε παιχνίδι που θα αναγκάζεται να δίνει η ομάδα μακριά από τη φυσική της έδρα μπορεί να κοστίζει περισσότερα από 15.000 ευρώ!
Μέσα σε όλον αυτόν τον οικονομικό ορυμαγδό, έρχεται να προστεθεί και η αγωνία για το αν η ομάδα θα μπορέσει να “επιβιώσει” βαθμολογικά μακριά από τη φυσική της έδρα, η οποία πάντοτε αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα όπλα της.
Πόσα χτυπήματα μπορεί, λοιπόν, να αντέξει αυτή η ομάδα;
Και το ερώτημα είναι απλό: Κανείς από την Περιφέρεια; Κανείς από τον Δήμο; Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να μπει έστω στη διαδικασία, από ενδιαφέρον και μόνο, να ενημερωθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο για την πραγματική οικονομική κατάσταση που δημιουργείται;
Γιατί, όπως όλα δείχνουν, κάποιοι φαίνεται να θεώρησαν ότι την υποχρέωσή τους την εξάντλησαν με μία ανακοίνωση… γραμμένη από την τεχνητή νοημοσύνη.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία.
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν καταστροφολογία. Είναι μια προειδοποίηση.
Είναι όλα όσα ενδέχεται να συμβούν, εάν εκείνοι που έχουν την ευθύνη και την εξουσία δεν καταλάβουν εγκαίρως ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος το όνειρο της ανόδου να εξελιχθεί σε εφιάλτη.
Η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε. Η διοίκηση έκανε αυτό που έπρεπε. Οι ποδοσφαιριστές έκαναν αυτό που έπρεπε. Τώρα είναι η σειρά εκείνων που έχουν την ευθύνη για το γήπεδο και για τις υποδομές να κάνουν το δικό τους καθήκον.
Γιατί η άνοδος στη Β΄ Εθνική δεν είναι πρόβλημα. Είναι ευκαιρία.
Ευκαιρία για τη Ζάκυνθο, για τον αθλητισμό της, για την προβολή του νησιού και, πάνω απ’ όλα, για μια ολόκληρη γενιά φιλάθλων που περίμενε χρόνια να δει την ομάδα της να ανεβαίνει επίπεδο.
Ας μην επιτρέψουμε, λοιπόν, στην αδράνεια, στην καθυστέρηση και στην αδιαφορία να μετατρέψουν αυτή την ιστορική επιτυχία σε μια χαμένη ευκαιρία.
Γιατί, ναι… Θα ξημερώσει. Το θέμα είναι να μην περιμένουμε τόσο πολύ, ώστε όταν έρθει το φως να μην έχει μείνει τίποτα όρθιο για να φωτίσει.
Γιατί διαφορετικά, αυτό που πανηγυρίσαμε τον Μάιο ως τη μεγαλύτερη επιτυχία των τελευταίων χρόνων, κινδυνεύουμε να το θυμόμαστε ως τη μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία.
Και τότε δεν θα φταίει το σκοτάδι.
Θα φταίνε εκείνοι που είχαν τη δυνατότητα να ανάψουν το φως και δεν το έκαναν.
Δημήτρης Πέττας