Μας πήραν τις Κυριακές, όχι όμως την αγάπη μας για τη «Βασίλισσα του Ιονίου». Το Δημοτικό Στάδιο σιωπά και περιμένει τη δική του ανάσταση. Για πρώτη φορά η ομάδα αγωνίζεται μακριά από την ιστορική της έδρα.
Ποιος να το περίμενε!
Η Ζάκυνθος, η «Βασίλισσα του Ιονίου», το καμάρι του νησιού, σε αυτό το νέο ταξίδι της στα «νερά» της μεγάλης πλέον Β΄ Εθνικής κατηγορίας, δεν θα αγωνιστεί στην ιστορική της έδρα, στο Δημοτικό Στάδιο του νησιού, αλλά χιλιόμετρα μακριά, στο γήπεδο της Ηλιούπολης, στο πλαίσιο της 3ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος.
Το “κάστρο” της ομάδας, το δικό της γήπεδο, παραμένει εκτός αδειοδότησης, καθώς δεν πληροί τα απαιτούμενα κριτήρια για τις επαγγελματικές κατηγορίες.
Αυτό το γήπεδο που πριν από μια δεκαετία είχαν “προσκυνήσει” μεγάλες ομάδες της Ελλάδας. Αυτός ο χώρος όπου η Ζάκυνθος έγραψε χρυσές σελίδες στην ένδοξη ιστορία της. Εκεί όπου κάθε τούβλο έχει σηκώσει στις πλάτες του το βάρος και την ιστορία αυτής της φανέλας.
Οι φθινοπωρινές, χειμωνιάτικες και ανοιξιάτικες Κυριακές για τον κάθε Ζακυνθινό φίλαθλο δεν ήταν μια απλή ημέρα. Ήταν ιεροτελεστία! Από το πρωινό ξύπνημα, από τις καμπάνες του Αγίου Διονυσίου, μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή, υπήρχε ένα συγκεκριμένο τελετουργικό για όλους, παλιούς και νέους οπαδούς της ομάδας. Ήταν η δική τους στιγμή.
Η στιγμή που πανηγύριζαν ένα γκολ του Πισκερδέλη, μια ενέργεια του Πυλαρινού. Η στιγμή που πήγαιναν να θαυμάσουν τον σπουδαίο Τζίτζη, να δουν τον έναν και μοναδικό Καπανδρίτη. Να χειροκροτήσουν μια ενέργεια του Χρηστάκη, του Χαριάτη, να θαυμάσουν τα μαγικά του Ζαίρί. Να δουν εκείνες τις μεγάλες ομάδες της Ζακύνθου της δεκαετίας του ’70 και αυτές τις τεράστιες ποδοσφαρικές μορφές όλων αυτών των δεκαετιών.
Γενιές και γενιές μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν ποδοσφαιρικά ανεβαίνοντας τα σκαλιά αυτού του γηπέδου. Εκεί αγάπησαν αυτή την ομάδα. Εκεί πανηγύρισαν μεγάλες νίκες και έζησαν επιτυχίες στα ένδοξα χρόνια της Β΄ Εθνικής. Εκεί ‘έκλαψαν με τις αποτυχίες και τους υποβιβασμούς. Εκεί ήρθαν μεγάλοι ποδοσφαιριστές και εκείνη η εξέδρα γέμιζε από παλμό. Πόσες φορές η εξέδρα πήρε τη νίκη; Πόσες φορές ένα χαμένο παιχνίδι γύρισε από την ιαχή χιλιάδων φιλάθλων;
Το «Ζακυνθάρα, βάλε ένα γκολ!» τρόμαζε κάθε αντίπαλο και έδινε φτερά στα πόδια των παικτών. Και δεν πρόκειται ποτέ να ξεχαστεί εκείνο το παιχνίδι με τον Ιλυσιακό, εκείνον τον Μάιο του 2012. Και τώρα… ΣΙΩΠΗ.
Ένα γήπεδο που αντί να ντυθεί και να βάλει τα γιορτινά του, βρίσκεται βυθισμένο στην ανυπαρξία της εξουσίας. Μιας εξουσίας που αντί να προβλέψει όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν από την άνοιξη του 2026, άφησε τα πράγματα στην τύχη τους. Αλλά μήπως και οι προηγούμενοι τα ίδια δεν έκαναν; Καμία έννοια. Καμία αγάπη για το ποδόσφαιρο.
Ένα γήπεδο που πενθεί. Έχει κλείσει τα φώτα του και περιμένει τη δική του ανάσταση. Την Κυριακή, υπό άλλες συνθήκες, αυτός ο χώρος θα ήταν έτοιμος να υποδεχτεί και να αγκαλιάσει το ίδιο του το παιδί. Τον ΑΠΣ Ζάκυνθος.
Από τότε που ιδρύθηκε αυτός ο σύλλογος, το 1969-70, για πρώτη φορά θα αγωνιστεί σε ένα τόσο απαιτητικό πρωτάθλημα μακριά από το σπίτι του. Μακριά από τη μεγάλη αυτή οικογένεια. Μακριά από τις ρίζες του. Αλήθεια, τι δουλειά έχουμε εμείς στα γήπεδα της Ηλιούπολης, του Άργους ή του Μαρκόπουλου; Εμείς είμαστε ΖΑΚΥΝΘΟΣ.
Το DNA αυτής της ομάδας δημιουργήθηκε-σφυρηλατήθηκε σε αυτό το γήπεδο. Σε αυτό το γήπεδο κλάψαμε, γελάσαμε, πικραθήκαμε, φύγαμε ευτυχισμένοι. Με ήλιο και βροχή, όλος αυτός ο λαός ήταν εκεί. Και τώρα τι; Καλούμαστε να αποδεχτούμε τη μοίρα μας. Μια μοίρα που δημιουργήθηκε από την ανυπαρξία μιας ολόκληρης κατάστασης και τώρα, “δειλοί και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ένα θαύμα” Όπως λέει και ο Βάρναλης.
Μας πήραν τις Κυριακές μας. Μας πήραν αυτό που αγαπήσαμε. Μας πήραν το ίδιο μας το όνειρο και μας έστειλαν στην εξορία. Μακριά από εκείνο το μέρος όπου είναι το σπίτι μας. Σε αυτό το σπίτι που έχει κλειστά παράθυρα και πόρτες και περιμένει ξανά να ανθίσει ο κήπος του. Περιμένει να έρθει η δική του, η δική μας, άνοιξη.
Γιατί όσο κι αν κάποιοι κόβουν τα λουλούδια του κήπου, η άνοιξη θα έρθει. Μόνο που για κάποιους θα μείνει για πάντα χειμώνας. Καλή αρχή στην ομάδα μας στο πρώτο της «εντός έδρας» παιχνίδι στην Ηλιούπολη.
Μπορεί να μας πήραν το γήπεδο. Μπορεί να μας πήραν τις Κυριακές μας. Δεν μπορούν όμως να μας πάρουν τη Ζάκυνθο. Δεν μπορούν να πάρουν τις ψυχές μας!