Πριν από περίπου δύο μήνες είχα περιγράψει τι θα επακολουθούσε για την ομάδα της Ζακύνθου στον δρόμο της προς τη νέα SL2. Μάντης κακών ειδήσεων, λοιπόν.
«Μάντη κακών ειδήσεων» αποκάλεσε ο Αγαμέμνων τον μάντη Κάλχα, όταν εκείνος, ερωτώμενος από τον Αχιλλέα για την αιτία της πανούκλας που θέριζε τους Έλληνες ύστερα από εννέα χρόνια πολέμου στην Τροία, απάντησε πως υπεύθυνος ήταν ο ίδιος ο Αγαμέμνων, επειδή είχε προσβάλει τον ιερέα του Απόλλωνα.
Για όλα αυτά που βιώνει σήμερα η μεγάλη ομάδα του νησιού, όμως, ποιος φταίει; Γιατί κανείς πλέον δεν μπορεί να αισθάνεται αισιόδοξος; Ποιο είναι τελικά το διακύβευμα αυτής της πρωτοφανούς κατάστασης; Δυστυχώς, δεν υπάρχει ένας Κάλχας για να μας δώσει τις απαντήσεις. Και το χειρότερο είναι πως, αυτή τη φορά, όλοι γνωρίζουν πολύ καλά τι έχει συμβεί. Όλοι γνωρίζουν πώς, από τα πανηγύρια του Μαΐου, φτάσαμε σήμερα να κλαίμε τη μοίρα μας.
Είμαστε πλέον στις 20 Αυγούστου 2026 και ο σύλλογος βιώνει μια εξωπραγματική και αδυσώπητη ταλαιπωρία, η οποία μεταφράζεται σε οικονομική αιμορραγία, αγωνιστική αποδυνάμωση και, κυρίως, σε τεράστια ψυχολογική πίεση.
Υπό άλλες συνθήκες, μετά το τέλος του αγώνα με την Κηφισιά, η ομάδα θα έπαιρνε τον δρόμο της επιστροφής για τη Ζάκυνθο. Αντί γι’ αυτό, παραμένει εξόριστη στην Αθήνα (!!!). Ο λόγος; Το γήπεδό της, το «Ζακυνθίων Ολυμπιονικών», αδυνατεί να τη δεχθεί. Και σαν να μην έφταναν όλα τα υπόλοιπα, ο χλοοτάπητας του γηπέδου έχει καταστραφεί. Για κάποιους κάηκε από το λίπασμα, για άλλους τον… έφαγαν οι κάμπιες (!!!). Λυπηρό, αλλά πέρα για πέρα αληθινό!
Η Ζάκυνθος δεν έχει γήπεδο. Όχι για να αγωνιστεί. Ούτε καν για να προπονηθεί! Και έτσι η ομάδα θα παραμείνει στην Αθήνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Διαμονή, διατροφή, μετακινήσεις, προπονήσεις και ένα καθημερινό κόστος που μπορεί να αγγίζει ή και να ξεπερνά τα 2.500 ευρώ. Και όλα αυτά λίγες μόλις ημέρες πριν από τη σέντρα του πρωταθλήματος!
Για πρώτη φορά στα χρονικά συμβαίνει κάτι τέτοιο: μια ομάδα Β’ Εθνικής να παραμένει ουσιαστικά “εξόριστη” από το ίδιο της το νησί, επειδή δεν υπάρχει διαθέσιμο γήπεδο ούτε για να προπονηθεί.
Να επιστρέψει όμως πού; Σε ποιον χλοοτάπητα θα προπονηθεί; Σε ποιες εγκαταστάσεις θα προετοιμαστεί; Σε ποιες τουαλέτες θα αλλάξουν οι ποδοσφαιριστές; Πού θα στηθεί, επιτέλους, η καθημερινότητα μιας επαγγελματικής ομάδας; Μια χαώδης κατάσταση.
Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, η φίλαθλη κοινή γνώμη έχει μείνει αποσβολωμένη, αδυνατώντας να συλλάβει την ωμή πραγματικότητα. Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, οι υπεύθυνοι της Δημοτικής Αρχής “νίπτουν τας χείρας τους” ως σαν άλλοι “Πόντιοι Πιλάτοι” για όλα αυτά που (δεν) συμβαίνουν στο Στάδιο. Κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να βγει μπροστά.
Κανείς δεν ανέλαβε δημόσια την ευθύνη. Κανείς δεν μπήκε στη διαδικασία να εξηγήσει στους φιλάθλους τι πήγε στραβά. Αν υπήρξαν λάθη. Αν υπήρξαν παραλείψεις. Αν υπήρξαν καθυστερήσεις. Αν υπήρξαν λανθασμένοι χειρισμοί. Ή ακόμη και αν υπήρξε ανικανότητα Αντί για απαντήσεις, ακούμε για ένα χρονοδιάγραμμα που παραπέμπει στα μέσα Οκτωβρίου. Και κάπως έτσι, θεωρούν ότι «καθάρισαν την μπουγάδα». Όμως η αλήθεια είναι ότι δεν καθάρισαν τίποτα!
Γιατί τα ερωτήματα παραμένουν και είναι αμείλικτα: Τελικά, τον καταπράσινο χλοοτάπητα τον έφαγαν οι κάμπιες ή οι λάθος χειρισμοί; Πότε έγινε η επιπεδοποίηση; Πότε έπρεπε να γίνει η λίπανση; Γιατί δεν πραγματοποιήθηκε η επισπορά όταν η ομάδα βρισκόταν στο Καρπενήσι; Και κυρίως: ποιος έχει την ευθύνη για το γεγονός ότι σήμερα η Ζάκυνθος δεν διαθέτει γήπεδο για να προπονηθεί; Καλό θα είναι λοιπόν να σταματήσουν να βλέπουν “βουβό κινηματογράφο” και να δώσουν μια απάντηση!
Κι ενώ όλα αυτά συνθέτουν ήδη έναν κυκεώνα προβλημάτων, ήρθε να προστεθεί και το θέμα της παλιάς οφειλής των 121.000 ευρώ, η οποία τελικά περιορίστηκε στις 60.000. Οι οφειλές που προέκυψαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή εξοφλήθηκαν την περασμένη Παρασκευή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθυστερήσει σημαντικά το άνοιγμα των δύο ηλεκτρονικών συστημάτων μεταγραφών, του DTMS και του TMS για τις διεθνείς μεταγραφές.
Το αποτέλεσμα; γνωστό! Η ομάδα πήγε να αγωνιστεί απέναντι στην Κηφισιά με μόλις 15 ποδοσφαιριστές. Και το 6-1 είναι πλέον ιστορία. Μια συντριβή που, όσες δικαιολογίες κι αν υπάρχουν, γράφτηκε στην ιστορία και αποτελεί ένα μελανό σημείο στην πορεία της ομάδας. Γιατί στο ποδόσφαιρο μπορείς να εξηγήσεις μια ήττα. Δεν μπορείς όμως να διαγράψεις το αποτέλεσμα. Το 6-1 μένει. Όπως μένει και η εικόνα μιας ομάδας που, αντί να προετοιμάζεται απερίσπαστη για την πρώτη της μεγάλη πρόκληση στη νέα κατηγορία, παλεύει καθημερινά να λύσει προβλήματα που δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν.
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα αρνητικότητας, οικονομικής αστάθειας, αγωνιστικής αβεβαιότητας και ψυχολογικής πίεσης. Πάνω απ’ όλα, όμως, δημιουργούν ένα τεράστιο ερωτηματικό για το πού οδηγείται αυτή η κατάσταση. Πού θα πάει αυτή η βαλίτσα; Γιατί αυτό πλέον δεν αφορά μόνο ένα χαλασμένο γήπεδο, μια καθυστέρηση, μια οφειλή ή μια βαριά ήττα. Αφορά την ίδια την υπόσταση της ομάδας.
Και αυτή τη στιγμή, ακόμη και αυτά τα αυτονόητα μοιάζουν πολυτέλεια. Η Ζάκυνθος ανέβηκε κατηγορία τον Μάιο και αντί να ζει το όνειρό της, βρίσκεται σήμερα να πληρώνει ακριβά την αδυναμία του τόπου να της προσφέρει τα στοιχειώδη. Αυτό δεν είναι απλώς κρίμα. Είναι ντροπή για τον τόπο μας, Ντροπή για τους έχοντες την εξουσία που δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης που τους αναλογεί!