Η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Αυτό είναι νόμος! Και αυτό το γεμάτο με φως ηλιόλουστο απόγευμα του Σαββάτου του Λαζάρου, την ιστορία την έγραψε η Θύελλα Αμπελοκήπων η οποία επιβλήθηκε πλήρως (οριζοντίως και καθέτως) του ΑΟ Λεβάντε στο γήπεδο των Αμπελοκήπων και με αυτό το 3-0 είναι πλέον για 2η συνεχόμενη χρονιά, πρωταθλήτρια στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Ζακύνθου (2025-2026).

“Στη νίκη αξίζουμε σαμπάνια. Στην ήττα τη χρειαζόμαστε”, είχε πει κάποτε ο γάλλος ηγέτης Ναπολέων Βοναπάρτης. Πράγματι, η Θύελλα άξιζε την σαμπάνια, ενώ ο Λεβάντε την χρειαζόταν, από αυτό που έπαθε (!!!). Μια ομάδα που σε αυτό το κρίσιμο παιχνίδι, στο ματς δίχως αύριο, παρουσιάστηκε πνευματικά άδεια και χωρίς κανένα πλάνο για το πως και με τι τρόπο θα έβαζε δύσκολα στην πρωταθλήτρια. Βέβαια για να πούμε και του στραβού το δίκιο, το γρήγορο γκολ του Καψάσκη αποδιοργάνωσε την ομάδα η οποία από εκείνο το σημείο και μετά δεν μπήκε ποτέ στον αγώνα!

Υπάρχουν ήττες πιο θριαμβευτικές από νίκες, αλλά αυτή την φορά και σε αυτό το ματς οι νικητές τα πήραν όλα! Πήραν το πρωτάθλημα, το χειροκρότημα και πάνω απ΄ όλα την αποδοχή της ανωτερότητας τους από το κατάμεστο γήπεδο που έδειξε ποδοσφαιρικό πολιτισμό! Πράγματι, εκτός από την Θύελλα, νίκησε το ιδιο το ποδόσφαιρο. Και η αλήθεια είναι ότι το τοπικό αξίζει κάτι παραπάνω!

Οι νικητές πήραν αυτό το πρωτάθλημα δικαιότατα! Ακόμα και όταν αμφισβητήθηκε η ανωτερότητα τους από εκείνη την ήττα στο Μαχαιράδο, στην συνέχεια επέδειξαν σοβαρότητα και Ολύμπια ψυχραιμία. Διαχειρίστηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την (διδακτική ήττα) και βγήκαν διαβασμένοι και σοφότεροι. Το απόγευμα του Σαββάτου είχαν όλα τα παραπάνω, όπως επίσης τα ψυχικά αποθέματα και την θέληση για τη νίκη. Ακόμα και ισοπαλία που θα του έκανε ήταν λίγη μπροστά στο να επιβεβαιώσουν με νίκη την καθολική τους ανωτερότητα. Αυτό το 3-0 ήρθε με το καλύτερο δυνατό τρόπο. Ενα γκολ στα πρώτα λεπτά, μετά ασφυκτικό πρέσιγκ, στην συνέχεια λίγο πιο πίσω, δίνοντας χώρο στον αντίπαλο και μετά ακόμα 2 τέρματα όταν η αντίπαλη ομάδα προσπαθούσε να μπει ξανά στον αγώνα! Δεν χρειάζεται και πολύ ποδοσφαιρική ανάλυση αυτός ο αγώνας.

Οι ηττημένοι αποχώρησαν από το γήπεδο εμφανώς στεναχωρημένοι τόσο από το αποτέλεσμα όσο φυσικά και από την εμφάνιση. Τελικά η ήττα πριν από λίγες ημέρες, από την ίδια ομάδα ( Θύελλα) στο Μαχαιράδο δεν ήταν διδακτική! Και πως μπορεί να είναι όταν ο σύλλογος μπήκε στα Play off χωρίς προπονητή και χωρίς ξεκάθαρο πλάνο; Τι να προλάβει να κάνει ο Απ. Τζαμαλής; Εκτός από το αγωνιστικό κομμάτι, η ομάδα δεν ήταν πνευματικά έτοιμη για ένα τέτοιο ματς! Εντάξει,  δέχτηκε ένα γκολ στο 8΄ αλλά από εκεί και πέρα, δεν μπόρεσε ποτέ να μπει στον αγώνα και να αλλάξει το ρου της ιστορίας. Με λίγα λόγια αποδέχτηκε την μοίρα της! Ο Λεβάντε δεν νικήθηκε μόνο, αλλά το κυριότερο υπέκυψε στο ποδόσφαιρο της αντιπάλου ομάδας που μπορεί να μην ήταν θεαματικό ήταν όμως αμείλικτο με αδυσώπητο ύφος και ουσία χωρίς πολλά πολλά!

Το ματς άρχισε με την Θύελλα να έχει αρχικά την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ο Λεβάντε με αρχικό πλάνο να περιμένει την αντίπαλη ομάδα. Το φοβερό γκολ του Μαθταίου Καψάσκη ενός παίκτη που είναι κρίμα που δεν αγωνίζεται σε ανώτερες κατηγορίες ήρθε να αλλάξει και να γκρεμίσει τα πλάνα των προπονητών του ΑΟ Λεβάντε. Ήταν μια ποιητική στιγμή, οταν ο σπουδαίος αυτός παίκτης ο Γιάννης Καλλιβωκάς έβγαλε μια ωραία σέντρα από τα δεξιά, ο Καψάσκης έκανε το αδιανόητο! Πέρασε με ανάποδο ψαλίδι την μπάλα μέσα από μια χαραμάδα και την έστειλε να “κουρνιάσει” στην αριστερή γωνία του Πατσογιώργου! Ένα γκολ που πανηγυρίστηκε με εκκωφαντικό τρόπο, διότι εκείνη η στιγμή ήταν μια δικαίωση για έναν παίκτη που έχει περάσει πολλά στη ζωή του! Ήταν η στιγμή που κάποιος από εκεί ψηλά ( ο πατέρας του ο Χρήστος ) δάκρυσε βλέποντας αυτό που συνέβαινε στον  αγώνα! Για τους γνωρίζοντες, αυτό το γκολ ήταν κάτι διαφορετικό (!!!).

Τα πάντα άλλαξαν στο ματς. Η Θύελλα με το 1-0 ήταν πλέον κυρίαρχη στον αγωνιστικό χώρο! Στο 22΄ ο Κάρδαρης έκανε το σουτ με τον Πατσογιώργο να αποκρούει την μπάλα.  Ένα λεπτό αργότερα, ο Λεβάντε είχε την μια και μοναδική στιγμή για να μπει ξανά στον αγώνα. Ο Καλογερόπουλος έκανε την σέντρα, η μπάλα πήγε στο 2ο δοκάρι και λίγο πλάγια, εκεί ο Μούστα έκανε το σουτ αλλά ο Διαμαντής απέκρουσε δύσκολα σε κόρνερ!

Με τους παίκτες του Λεβάντε να προσπαθούν να ανεβάσουν τις γραμμές τους συνεχίστηκε ο αγώνας! Μόνο όμως που, οι γηπεδούχοι δεν άφησαν κανένα περιθώριο στους φιλοξενούμενους να γίνουν έστω και λίγο απειλητικοί. Έτσι και αλλιώς και η ισοπαλία βόλευε τους γηπεδούχους. Μόνο που οι παίκτες του Παν. Τρουπιώτη ήθελαν διακαώς τη νίκη.

Το Β΄ μέρος ο σχεδιασμός της Θύελλας άλλαξε! Οι γηπεδούχοι έδωσαν χώρο στους φιλοξενούμενους! Μόνο που οι Λεβαντίνοι δεν είχαν πλάνο για το πως θα μπορούσαν να μπουν με αξιώσεις στην περιοχή του Διαμαντή! Έτσι όπως πήγαινε ο αγώνας ήταν θέμα χρόνου να μπει και 2ο τέρμα όπως συνέβη στο 57!  “Ο ενθουσιασμός που προκαλείται κάθε φορά που η άσπρη μπάλα τραντάζει τα δίχτυα μπορεί να φαίνεται μυστήριο ή τρέλα, αλλά πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του ότι το θαύμα κρατάει λίγο. Το γκολ, ακόμα και αν είναι ένα γκολάκι, γίνεται πάντα γκοοοοοοοοοολ στο στόμα των ραδιοφωνικών αναμεταδοτών, ένα ντο βγαλμένο από τα στήθη, ικανό να αφήσει τον Καρούζο μουγκό για πάντα, και το πλήθος παραληρεί, και το γήπεδο ξεχνάει ότι είναι από τσιμέντο, ξεκολλάει από τη γη και απογειώνεται” αναφέρει ο Γκαλεάνο στο βιβλίο του “τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου”. Ένα τέτοιο γκολ μπήκε στο 57΄ όταν ο εξαιρετικός τεχνίτης της μπάλας Κάρδαρης έδωσε μια ωραία πάσα (πάρε βάλε) στον Τσίνα ο οποίος σαν δεινός εκτελεστής ‘εκτέλεσε” τον Πατσογιώργο από πολύ κοντά και έκανε το 2-0 μέσα σε “δίνη” αποθέωσης!

Από εκεί και πέρα… τα λόγια είναι περιττά! Ο Λεβάντε παραδόθηκε πλήρως στην ομάδα της Θύελλας, με τους παίκτες της να κάνουν και περίτεχνες ενέργειες και να αποθεώνονται από τον κόσμο! Στο 72′ ο Έλβις Τσίνα ήταν ο δημιουργός και ο Μαλαφούρης ο εκτελεστής! Ο πρώτος έβγαλε μια ωραία σέντρα από τα αριστερά και ο έμπειρος “killer” με ‘άψογο σουτ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Πατσογιώργου για το 3-0! Και κάπου εκεί σχόλασε ο γάμος”

Αυτό το ηλιόλουστο απόγευμα, ο αγώνας έφτασε στο τέλος του. Η ήλιος άρχισε να δύει στις κορυφές του Βραχίωνα. Ο διαιτητής Διον. Πλέσας σφύριξε την λήξη του. Η Θύελλα κέρδισε με 3-0 και μια αγωνιστική πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία. Αυτή η ιεροτελεστία έφτασε στο τέλος της. Ο κόσμος αποχώρησε από την κερκίδες και το γήπεδο ξανά έμεινε άδειο και μόνο του! Μόνο που… οι παίκτες δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη! Δυστυχώς ή ένταση της στιγμής έδωσε το εύοσμα για αψιμαχίες οι οποίες συνεχίστηκαν και μερικά λεπτά! Ότι δεν συνέβη σε όλο το ματς, συνέβη στο τέλος! Μετά από εκατέρωθεν εξηγήσεις η “θεατρική παράσταση έλαβε τέλος”, άλλωστε το ποδόσφαιρο ακόμα και σε αυτή του την εκδοχή είναι το “μπαλέτο το μαζών”. Εκεί ακόμα και οι πρωταγωνιστές γίνονται μέρος αυτής της τελετής!

Η διαιτησία του αγώνα σε γενικές γραμμές ήταν καλή. Όχι όμως αλάνθαστη όπως στα προηγούμενα ματς των δύο ομάδων. Ο Διον. Πλέσσας θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα. Είχε παραπάνω άγχος από ότι θα έπρεπε. Βέβαια τον βοήθησε πολύ η εξέλιξη και το σκορ του αγώνα που στο Β΄ μέρος είχε κριθεί από πάρα πολύ νωρίς. Για δύο φάσεις πεταλωτή ελέγχεται ο ρέφερι. Όπως και η 2η κίτρινη κάρτα του Κάρδαρη ήταν αυστηρή στο 76΄ του αγώνα.

Θύελλα Αμπελοκήπων: Διαμαντής, Τσουκαλάς, Τσίνα, Νοσιρού, Καλλιβωκάς, Νικολίτσας, Μεταξάς, Σούρμπης, Μυλωνάς, Κάρδαρης, Καψάσκης

ΑΟ Λεβάντε: Πατσογιώργος, Μούστα, Ψάρρης, Καρακατσάνης, Παναγιωτόπουλος, Καλογερόπουλος, Μαρούδας, Γουέσλει, Καλόγηρος, Αγκαλλίου. Ελέζι.