Από τα παγωμένα έργα και τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, μέχρι την ιστορική αντίδραση της ΕΠΣ Ζακύνθου. Το τοπικό ποδόσφαιρο διεκδικεί το δικαίωμα να επιβιώσει και θα το κάνει με κάθε κόστος!

Η απόφαση της Γενικής Συνέλευσης της ΕΠΣ Ζακύνθου να αποστείλει ουσιαστικά ένα «τελεσίγραφο» προς τον Δήμο Ζακύνθου για τα ζητήματα των αθλητικών υποδομών ήρθε σε μια χρονική στιγμή που ελάχιστοι περίμεναν. Ίσως η σκέψη να υπήρχε εδώ και καιρό στο πίσω μέρος του μυαλού όλων των εμπλεκομένων, όμως μέχρι πριν από λίγες ημέρες έμοιαζε αδύνατο να μετατραπεί σε πράξη.

Η κατάσταση των γηπέδων, η απαξίωση του Ενωσιακού, οι ατελείωτες καθυστερήσεις σε έργα και μελέτες και η γενικότερη αδιαφορία για το ζακυνθινό ποδόσφαιρο αποτέλεσαν τελικά τις σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι της υπομονής. Όχι μόνο των παραγόντων της Ένωσης και των σωματείων, αλλά και ολόκληρης της ποδοσφαιρικής κοινωνίας του νησιού.

Η πρόταση που κατέθεσε ο εκπρόσωπος του ΑΟ Κατασταρίου, Διονύσιος Σκιαδόπουλος, μπορεί να μην ήταν προσχεδιασμένη. Ήταν όμως μια σκέψη που υπήρχε εδώ και χρόνια. Μια σκέψη που γεννήθηκε μέσα από την απογοήτευση και την αγανάκτηση για μια πραγματικότητα που συνεχώς χειροτερεύει.

Η απόφαση αυτή δεν ήταν μια πράξη σύγκρουσης. Ήταν μια πράξη απόγνωσης. Ήταν η έκφραση μιας κοινωνίας που βλέπει τον αθλητισμό να μαραζώνει μέσα σε εγκαταστάσεις που δεν μπορούν να προσφέρουν περισσότερα από όσα πρόσφεραν πριν από τριάντα χρόνια. Σε γήπεδα όπου προπονούνται παιδιά με όνειρα και φιλοδοξίες, αλλά και μεγαλύτεροι αθλητές που αξίζουν αξιοπρεπείς συνθήκες άθλησης.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν περιορίζεται μόνο στις εγκαταστάσεις. Το ζακυνθινό ποδόσφαιρο αιμορραγεί από πολλές πλευρές. Οι κοινωνικές αλλαγές, η στροφή προς την οικονομία του τουρισμού, η έλλειψη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού και η απουσία κινήτρων για νέους παράγοντες και εθελοντές δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Πριν από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από τα χρήματα. Σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι λείπουν οι άνθρωποι. Λείπουν τα χέρια που θα στηρίξουν τα σωματεία, λείπουν οι νέοι παράγοντες που θα αναλάβουν ευθύνες, λείπει το όραμα που θα κρατήσει ζωντανό το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Το ίδιο συμβαίνει και μέσα στο γήπεδο. Οι ποδοσφαιριστές λιγοστεύουν. Τα χωριά έχουν λιγότερα παιδιά. Οι ακαδημίες παλεύουν να τροφοδοτήσουν τα ανδρικά τμήματα και οι ομάδες δίνουν καθημερινά μάχη επιβίωσης. Αν δεν αλλάξει κάτι σύντομα, σε λίγα χρόνια δεν θα συζητάμε για τα χρήματα που παίρνει ένας ποδοσφαιριστής. Θα συζητάμε για το αν υπάρχουν ομάδες για να αγωνιστεί.

Στην καρδιά όλων αυτών βρίσκεται το ζήτημα των αθλητικών υποδομών. Το Ενωσιακό Γήπεδο Γαϊτανίου παραμένει εγκλωβισμένο σε υποσχέσεις, με έργα και μελέτες να καθυστερούν. Στο Δημοτικό Γήπεδο Αγγερικού, παρά τις σημαντικές δαπάνες για την κατασκευή κερκίδας, εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρά προβλήματα στον αγωνιστικό χώρο και την περίφραξη. Στους Αμπελοκήπους, στο Μαχαιράδο, στη Λιθακιά και στον Άγιο Λέοντα οι ομάδες καταγγέλλουν διαρκώς ζητήματα που δυσκολεύουν την καθημερινή λειτουργία τους. Την ίδια στιγμή, η πρώην Δημοτική Ενότητα Αλυκών εξακολουθεί να στερείται γηπέδου, ενώ για το γήπεδο του Κατασταρίου οι εξαγγελίες παραμένουν εδώ και χρόνια χωρίς αντίκρισμα.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η Ζάκυνθος δείχνει να μένει πίσω σε έναν τομέα που θα έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα. Η νέα προκήρυξη της Γ’ Εθνικής αποκαλύπτει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το μέγεθος του προβλήματος, καθώς ελάχιστες εγκαταστάσεις στο νησί μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της κατηγορίας.

Η κατάσταση αυτή δεν αφορά μόνο το ποδόσφαιρο. Αφορά συνολικά την ποιότητα ζωής των πολιτών. Σε μια εποχή όπου η καθιστική ζωή και η απομάκρυνση των νέων από τη φυσική δραστηριότητα αποτελούν σοβαρές κοινωνικές προκλήσεις, η ύπαρξη σύγχρονων, ασφαλών και λειτουργικών αθλητικών χώρων θα έπρεπε να είναι αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας και της Αυτοδιοίκησης.

Η κραυγή αγωνίας που ακούστηκε από τα γραφεία της ΕΠΣ Ζακύνθου ίσως είναι η σημαντικότερη παρέμβαση των τελευταίων ετών. Για πολλούς αποτελεί το τελευταίο καμπανάκι πριν από την οριστική παρακμή. Για άλλους είναι η τελευταία ευκαιρία να ξεκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος που θα οδηγήσει σε λύσεις.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο αθλητισμός δεν αποτελεί πολυτέλεια. Είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα. Η επένδυση στις αθλητικές υποδομές είναι επένδυση στη νέα γενιά, στην υγεία και στο μέλλον της Ζακύνθου. Και όσο οι ελλείψεις παραμένουν, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη για πράξεις αντί για υποσχέσεις.

Η υπομονή έχει εξαντληθεί. Αυτό που ζητά πλέον η ποδοσφαιρική κοινωνία του νησιού δεν είναι θαύματα. Είναι το αυτονόητο.

Σίγουρα δεν φταίει κάποια διοργανώτρια αρχή γι’ αυτό. Πρόκειται για ένα πολύ βαθύτερο κοινωνικό και αθλητικό ζήτημα. Σίγουρα η διοργανώτρια αρχή ενδεχομενως θα μπορούσε να πιέσει πιο πολύ, αλλά προς ποια κατεύθυνση; Αυτή της τοπικής εξουσίας που σε αρκετές των περιπτώσεων αδιαφορεί, ή προς την ιδια την ΕΠΟ η οποία δεν δείχνει και μεγάλο ενδιαφέρον για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο; από όπου και να το πιάσουμε αυτό το θέμα μας πληγώνει. Το μόνο που υπάρχει είναι η ελπίδα η οποία γεννήθηκε την περασμένη Κυριακή το μεσημέρι στα γραφεία της Ένωσης. 

Στον πλατωνικό «Πρωταγόρα», ο Σωκράτης παρατηρεί πως κανείς δεν ρωτά τον τυχαίο διαβάτη πώς να ναυπηγήσει πλοίο. Ρωτά τον ναυπηγό. Κανείς δεν ρωτά τον πλήθος για ιατρικές αποφάσεις. Ρωτά τον γιατρό. Τότε γιατί για τα πιο δύσκολα από όλα, τα πολιτικά αλλά και για τα αθλητικά δρώμενα, ρωτάμε τον καθένα; Πρέπει λοιπόν να υπάρξει η ανάλογη γνώση για να μπορέσουμε να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο. Και το μεγαλο και ουσιώδες ερώτημα είναι ποιος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τις τύχες ενός ολόκληρου κόσμου που θέλει να αθλείται σε καλύτερες συνθήκες;

Ο αθλητισμός δεν είναι πολυτέλεια. Είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα όλων των πολιτών. Επένδυση στις αθλητικές υποδομές σημαίνει επένδυση στη νέα γενιά, στην υγεία και στο μέλλον κάθε τοπικής κοινωνίας. Και όσο οι ελλείψεις παραμένουν, τόσο θα μεγαλώνει η ανάγκη για αποφάσεις που δεν θα μεταθέτουν το πρόβλημα στο αύριο, αλλά θα το αντιμετωπίζουν σήμερα.

Η αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί σχεδιασμό, συνεργασία και πολιτική βούληση. Η συντήρηση των υφιστάμενων εγκαταστάσεων, η δημιουργία νέων χώρων άθλησης και η αξιοποίηση διαθέσιμων χρηματοδοτικών εργαλείων δεν μπορούν να παραμένουν στις εξαγγελίες. Χρειάζονται συγκεκριμένες παρεμβάσεις και χρονοδιαγράμματα που θα δώσουν ουσιαστικές λύσεις.