Ο πρωταθλητής Ελλάδας στο Taekwondo Θεμιστοκλής Τσώλας μίλησε το απόγευμα της Τρίτης στην αθλητική ραδιοφωνική εκπομπή “ΕL CLASICO” στο ραδιόφωνο του Ερμή (91.8) παραχωρώντας μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη μέσα από την οποία αποτυπώνεται το πως ένας αθλητής από το νησί της Ζακύνθου μπορεί βήμα-βήμα να ανέβει τα σκαλιά του πρωταθλητισμού και να γίνει πρωταθλητής Ελλάδας. Ο Θεμιστοκλής μιλάει για τις θυσίες, για τα όνειρα του, για την οικογένεια του αλλά και για την στιγμή με το εθνόσημο στο στήθος.
Για τα το πως διάλεξε αρχικά να ασχοληθεί με το Taekwondo
“Από μικρός είχα μια κλίση στα ατομικά αθλήματα και έτσι διάλεξα και μπήκα στο Ταε Κβο Ντο. H αλήθεια είναι ότι μαζί με την οικογένεια μου, κυρίως με τον πατέρα μου θέλαμε να βρούμε ένα μαχητικό άθλημα. Όταν ξεκίνησα να αθλούμαι γύρω στα 10, στο συγκεκριμένο άθλημα γνώριζα λίγα πράγματα και για το νησί μας ήταν κάτι πρωτόγνωρο, έτσι λοιπόν με την ίδρυση του Αλκίμαχου μου κίνησε το ενδιαφέρον και είπα να το διαλέξω”.
Για το ποιό ήταν το μεγάλο του κίνητρο
“Ήταν ένα όμορφο ξεκίνημα για ένα παιδί από ένα χωριό να μπούμε στα “σαλόνια”, αν θυμάμαι καλά σε ένα πανελλήνιο κύπελλο όταν ήμουν 12 ετών με προπονητή και δάσκαλο τον Διονύση Παπαδάτο και μάλιστα σε αυτούς τους αγώνες ανέβηκα στο 3ο σκαλί του βάθρου και η αλήθεια είναι ότι χάρηκα και μου δημιουργήθηκε ακόμα μεγαλύτερη διάθεση να συνεχίσω ακόμα πιο δυνατά και με περισσότερη πίστη. Αυτό το τουρνουά μου έδωσε μια μεγαλύτερή ‘ώθηση και “κόλλησα” με αυτό το άθλημα που το έβαλα πλέον στην καρδιά και στην ζωή μου. Αυτό ήταν και το “κλειδί” για να συνεχίσω να κυνηγώ τα όνειρά μου”.
Για την διαφορά των ατομικών αθλημάτων
“Στα ατομικά αθλήματα είσαι εσύ και ο εαυτός του. Κανείς άλλος. Ας πούμε, σε ένα ομαδικό άθλημα, αν δεν είσαι σε καλή ημέρα μπορεί να σε καλύψει ο συμπαίκτης σου ή όλη η ομάδα. Στα ατομικά αθλήματα όπως γνωρίζουμε δεν υπάρχει αυτό. Οι θυσίες πολλές, σκληρή και επίμονη δουλειά καθημερινά, τελικά μόνο εύκολο δεν είναι όλο αυτό”.
Για την καθημερινότητα του και για τις προπονήσεις…
“Κατ΄ αρχάς θα ήθελα να ξεχωρίσω κάτι. Άλλο αθλητισμός και άλλο πρωταθλητισμός. Η ρουτίνα ενός αθλητή είναι διαφορετική από τον αθλητή που τον ενδιαφέρει ο πρωταθλητισμός. Στον αθλητισμό η ρουτίνα είναι πιο χαλαρή. Όταν όμως μπαίνεις στον δρόμο του πρωταθλητισμού όλα αλλάζουν! Η καθημερινότητα μου είναι προπόνηση και ενδυνάμωση στο Ταε Κβο Ντο. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να αναφέρω τον προπονητή του τον κο Νίκο Στρατίκη που με έχει βοηθήσει πολύ τον τελευταίο καιρό. Επιπλέον και επειδή είμαστε στην Ελλάδα και όσοι ασχολούνται με τον πρωταθλητισμό γνωρίζουν, ότι λόγω των οικονομικών συγκυριών εργάζομαι παράλληλα για να μπορέσω να ζήσω και φυσικά σπουδάζω ΤΕΦΑΑ Αθηνών όπου μένω τα 2 τελευταία χρόνια. Οπότε λοιπόν η καθημερινότητα μου είναι σχολή, προπόνηση, δουλειά και αυτό συνεχίζεται κάθε ημέρα. Όσον αφορά την καθημερνή μου προπόνηση αυτή έχει διάρκεια περίπου 4 ώρες”.
Για το οικονομικό σκέλος…
“Το οικονομικό κομμάτι είναι ένα θέμα σοβαρό στην χώρα μας. Υπάρχει μια στήριξη αλλά αν δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα δεν μπορείς να φτάσεις και ψηλά. Καλώς ή κακώς αυτή είναι η αλήθεια. Σίγουρα, ο ατομικός χρόνος είναι περιορισμένος αλλά αυτή είναι μια προσωπική επιλογή και οφείλω να την στηρίξω και να συμβιβαστώ με τις όποιες συνέπειες υπάρχουν. Σίγουρα, ο δρόμος είναι δύσκολος”.
Για το πως μπορεί να φτάσει ένα αθλητής στην κορυφή της Ελλάδας
“Για να φτάσει ένας αθλητής στην κορυφή της Ελλάδας χρειάζεται τρέλα, διότι με την τρέλα έρχονται οι θυσίες, αφήνεις πίσω αλλά πράγματα που αγαπάς, ξεχωρίσεις πράγματα που θα ήθελες να κάνεις στην ζωή σου. Και από εκεί και πέρα, καθημερινή-σκληρή δουλειά, πίστη στον εαυτό σου. Ακόμα και εγώ έφτασα σε ένα πολύ δύσκολο σημείο, είχα χάσει 2 τελικούς. Το 2024 ήταν μια κακή χρονιά για μένα και έφτασα στο σημείο να σκεφτώ να τα παρατήσω. Οπότε, όλο αυτό θέλει πίστη, σκληρή δουλειά και όνειρο, διότι το όνειρο θέλει ψυχή! Ο πρωταθλητισμός σίγουρα δεν είναι για όλους, θέλει “γερό στομάχι” και να μπορεί ο αθλητής να το υποστηρίξει όλο αυτό που κάνει”.
Για το συναίσθημα της νίκης…
“Πιστεύω ότι οι πίκρες είναι τριπλάσιες από τις χαρές. όμως αυτή η μία χαρά όταν έρθει επισκιάζει όσες πίκρες και αν έχουν περάσει. Άλλωστε, αυτή είναι και η πεμπτουσία του πρωταθλητισμού. Όλοι ζούμε -δουλεύουμε για αυτή την μία μοναδική στιγμή! Η στιγμή που, επιβραβεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό! Διότι ο αθλητισμός σε αυτό το επίπεδο μόνο θετικά μπορεί να προσφέρει, σεβασμό, αυτοσυγκράτηση, ταπεινότητα και πάρα πολύ υπομονή”.
Για την οικογένειά του…
“Μεγάλο ρόλο σε αυτό το σημείο και σε όλη μου την διαδρομή έχει παίξει η οικογένειά μου, η οποία έχει στηρίξει σε όλα τα επίπεδα αυτό που κάνω και μάλιστα με πολλές θυσίες και παρά πάνω από τις δυνατότητες που έχει. Δεν θα μπορούσα να γίνουν όλα αυτά αν δεν υπήρχε αυτή η τεράστια στήριξη της οικογένειας μου που δεν είναι μόνο το οικονομικό κομμάτι αλλά είναι το ψυχολογικό και το ηθικό”.
Για την σχολή του Αλκίμαχου Ζακύνθου…
Ο Αλκιμάχος Ζακύνθου για εμένα ήταν η αφετηρία μου. Ήταν και είναι ένα σημαντικό κομμάτι. Πραγματικά χαίρομαι που βλέπω μικρά παιδιά που προσπαθούν να καθημερινά να φτάσουν στο επόμενο στάδιο. Είναι αθλητές που χαίρονται με αυτά που έχω καταφέρει και εγώ χαίρομαι που βλέπω κάθε μέρα να μεγαλώνει η σχολή. Όταν βρίσκομαι στο νησί, πηγαίνω στην σχολή και μου αρέσει να βλέπω μικρά παιδιά που τώρα ξεκινούν τα δικά τους όνειρα. Είναι συγκινητικό για μένα οι μικροί αθλητές να με έχουν σαν πρότυπο. Αυτό που δίνει ακόμα μεγαλύτερη ενέργεια. Τελικά, αυτά είναι τα πιο όμορφα, αυτά μένουν και αυτά είναι που μετρούν στο τέλος!”
Για τη νέα του σχολή…
Αυτή την στιγμή ανήκω στην σχολή “Keumgang Taekwondo” στο Κερατσίνι που είναι του Ιωάννη Μαμέκα, παγκόσμιου πρωταθλητή . ‘Ήταν πολύ δύσκολο βήμα από το νησί να βρεθώ στην Αθήνα και σε έναν άλλο σύλλογο να κάνω αυτή την μετάβαση, διότι και ο τρόπος λειτουργίας είναι διαφορετικός. Ευτυχώς η επιλογή μου ήταν σωστή και με αντάμειψε όλο αυτό”.
Για την προετοιμασία στην Ισπανία
“Η αλήθεια είναι αυτό που λέω πάντα, ότι ο δρόμος του πρωταθλητισμού είναι μοναχικός. Αποφάσισα να πάρω την πρωτοβουλία, εντελώς μόνος μου και ο μόνος αθλητής από την Ελλάδα να πάω σε προπονητικό καμπ προετοιμασίας στην Μαδρίτη στην Ισπανία. Ήταν ένα πενταήμερο φουλ προπονήσεων μαζί με υψηλού επιπέδου-παγκόσμιους αθλητές και Ολυμπιονίκες. Ήταν μια πολύ καλή προετοιμασία και χαίρομαι που το αποφάσισα και πήρα αυτή την πρωτοβουλία. Φυσικά, ήταν δύσκολο με δικά μου έξοδα όλο αυτό το εγχείρημα. Είχα άγχος, διότι ήταν η πρώτη φορά που βγήκα στο εξωτερικό και σε μια τέτοια προετοιμασία. ‘Ηταν όμως, μια τεράστια εμπειρία, είδα ένα διαφορικό τρόπο προπόνησης και το πως μπορώ να διαχειρίζομαι έναν αγώνα, κρίσιμες καταστάσεις και άλλες τεχνικές. Είδα μεγάλα ονόματα προπονητών και πλέον είμαι έτοιμος να αποφασίζω για αυτά τα στάδια προετοιμασίας. Σίγουρα ήταν μια τεράστια εμπειρία αυτό που βίωσα στην Ισπανία”.
Για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα…
“Αυτό το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν από τα πιο δύσκολα τον τελευταίων ετών και από αυτά που έχω αγωνιστεί μέχρι στιγμής. Έχουν ανέβει πάρα πολύ οι αθλητές. Ο βαθμός δυσκολίας στους αγώνες πλέον είναι μεγάλος! Όλοι οι αθλητές αναζητούν τα μετάλλια και τις πρώτες θέσεις. Σε αυτό το πρωτάθλημα μπήκα σαν αουτσάιντερ και κατάφερα στον τελικό να κερδίσω το φαβορί της κατηγορίας που για 2-3 συνεχόμενα χρόνια έβγαινε πρώτος. Ήταν κάτι που δεν το περίμενε κανείς αυτό που συνέβη! Εγώ όμως ήμουν σίγουρος για μένα! Έχω πίστη στον εαυτό μου και ξέρω τι μπορώ να πετύχω. Είχα “φτάσει πολύ κοντά στην πηγή αρετές φορές αλλά δεν είχαν καταφέρει να πιω νερό”. Πριν αρχίσει ο αγώνας μίλησα με το δάσκαλό μου και του είπα: ” Δάσκαλε δεν θα χάσουμε αυτή την φορά!”. Το πίστευα το πάλεψα συγκεντρωμένα και ευτυχώς το παιχνίδι μου βγήκε όπως έπρεπε και όπως ήθελα!”
Για τους στόχους του….
“Όσον αφορά το επόμενο στόχο. Αυτή ήταν μόνο η αρχή! Από εδώ και πέρα συνεχίζουμε με χαμηλά το βλέμμα. Δεν έγινε κάτι. Αυτή ήταν μια σημαντική στιγμή, μια στιγμή που μου δίνει το κίνητρο να προχωρήσω πιο κάτω και ακόμα πιο ψηλά. Επόμενος στόχος είναι ένα δύσκολο πρωτάθλημα στην Βουλγαρία στο G2. Eένια ένα βαθμολογούμενο πρωτάθλημα για Ολυμπιακές κατηγορίες. Θα δοκιμάσω και εκεί τα όρια μου, προετοιμάζομαι για αυτό και η καθημερινότητα μου δεν αλλάζει με μυαλό συγκέντρωση και ταπεινότητα”.
Για την βοήθεια της πολιτείας…
“Για να είναι ειλικρινής στο 90% η βοήθεια της πολιτείας είναι ελάχιστη. Δυστυχώς δεν υπάρχει στήριξη. Πέρα από κάποια άτομα που θέλουν και βοηθούν του κοντινού μου κύκλου όπως είναι ο Βουλευτής Ζακύνθου ο κος Διονύσιος Ακτύπης που με έχει βοηθήσει, όπως και κάποια άλλα άτομα που το κάνουν πραγματικά μέσα από την καρδιά τους. Το κράτος δυστυχώς δεν στέκεται δίπλα στους αθλητές του εκτός τώρα που μπήκα στην Εθνική και θα μας καλύψουν κάποια έξοδα στο Πανευρωπαϊκό που θα γίνει στο Μόναχο τον Μάϊο!”
Για την Εθνική και το εθνόσημο…
“Είναι ένα όμορφο συγκινητικό συναίσθημα αυτό που ένας αθλητής φέρει το εθνόσημο στο στήθος. Νιώθω ένα όμορφο βάρος, διότι είναι το υπέρτατο αξίωμα να αγωνίζομαι για την Εθνική Ελλάδας. Αυτό είναι η μεγαλύτερη διάκριση για έναν αθλητή και ένα έξτρα κίνητρο για ένα αθλητή να παλέψει ακόμα πιο σκληρά για τη νίκη”.