Στο Ραδιόφωνο του ΕΡΜΗ και στην αθλητική εκπομπή EL CLASICO” μίλησε το απόγευμα της Τετάρτης ο πρώην διοικητικός ηγέτης της Ζακύνθου Στέλιος Γούναρης ο οποίος αναφέρθηκε στα σταθμούς των μπαράζ ανόδου από την δεκαετία του 70΄ ‘έως και σήμερα και έστειλε το σύνθημα της νίκης για τους αγώνες που πλησιάζουν σε λίγες ώρες. Η εκπομπή μαζί με τον Στέλιο Γούναρη εξέτασε την ιστορία της Ζακύνθου σε αγώνες μπαράζ από το 1972 έως σήμερα, εστιάζοντας στις διαφορές μεταξύ ερασιτεχνικών και επαγγελματικών κατηγοριών. Παράλληλα, τονίστηκε η διοικητική συνέπεια της ομάδας και η ανάγκη για απόλυτη προσήλωση των παικτών ενόψει των κρίσιμων αναμετρήσεων για την άνοδο στη Β’ Εθνική.

Αναλυτικά όλη η συνέντευξη:

Η ομάδα της Ζακύνθου καλείται για άλλη μια φορά να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Εσύ, Στέλιο, γνωρίζεις πάρα πολύ καλά τη διαδικασία των μπαράζ, αλλά θέλω να ξεκινήσουμε από την αρχή, από εκείνα τα συγκεκριμένα μπαράζ του 1972-73. Πρώτα απ’ όλα, να πούμε ότι είναι η πέμπτη φορά που η ομάδα συμμετέχει σε αγώνες μπαράζ για την άνοδο στη Β’ Εθνική κατηγορία, έχοντας επιτυχία μόνο στην τελευταία, την τέταρτη φορά.

Στέλιος Γούναρης

“Κάθε φορά οι συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές. Ήταν διαφορετικά τη δεκαετία του ’70, διαφορετικά τη δεκαετία του 2010 και διαφορετικά τώρα, τη δεκαετία του 2020. Να πάμε πρώτα στις δύο πρώτες περιπτώσεις, οι οποίες για εμάς τους παλιούς είναι οι πλέον σημαντικές. Για μένα, ήταν πιο μεγάλες στιγμές ακόμα και από την τελική άνοδο της ομάδας στη Β’ Εθνική. Αυτά που ζούσε ο κόσμος τότε, τη δεκαετία του ’70, δεν επαναλαμβάνονται. Ήταν άλλες οι εποχές· δεν υπήρχε τηλεόραση να βλέπεις δέκα παιχνίδια το Σαββατοκύριακο. Ο πόθος και η κάψα για την ομάδα ήταν τεράστια. Ξεκινούσαν με τα πόδια από την πόλη για να πάνε στο γήπεδο. Τότε το γήπεδο δεν είχε κερκίδα, αλλά ήταν γεμάτο μέχρι πάνω στο βουνό. Γύρω-γύρω ο κόσμος ήταν στις μάντρες —υπήρχαν μάντρες τότε προς το Κάστρο— και οι συνθήκες, όπως και ο τρόπος διεξαγωγής των μπαράζ, ήταν τελείως διαφορετικά”.

“Στις περιόδους 1972-73 και 1974-75, οι πρωταθλήτριες ομάδες των Ενώσεων έβγαιναν απευθείας από το τοπικό. Συμμετείχαν πέντε-έξι Ενώσεις σε έναν όμιλο και ανέβαινε μόνο ένας. Αυτό έγινε το 1972-73, όταν η Ζάκυνθος έχασε την άνοδο από τη Σύρο στο τελευταίο παιχνίδι που έγινε στη Ζάκυνθο. Το αποτέλεσμα ήταν 0-0, αλλά ακόμα και αν νικούσε η Ζάκυνθος, θα πήγαινε σε ισοβαθμία με τη Σύρο, γιατί είχε χάσει το παιχνίδι στο Λεωνίδιο Σπάρτης. Ήμασταν τότε στον 7ο όμιλο”.

Να πούμε ότι τη δεκαετία εκείνη, δύο χρόνια πριν το 1972, η Ζάκυνθος είχε προσαρτηθεί στην ΕΠΣ Ηλείας (δημιουργώντας την ΕΠΣ Ηλείας-Ζακύνθου) και δεν υπαγόταν πλέον στην Πάτρα. Είχε δημιουργηθεί μια ομάδα πάρα πολύ δυνατή, αποτελούμενη αποκλειστικά από Ζακυνθινούς ποδοσφαιριστές. Αυτό είναι το κυριότερο: δεν υπήρχαν μεταγραφές από άλλες περιοχές της Ελλάδας. Έτσι φτάσαμε το 1972 να πάρουμε το πρωτάθλημα. Τα μεγάλα φαβορί στην Ένωση ήταν ο Πανηλειακός και η Αμαλιάδα. Την πρώτη φορά μάλιστα έλειπαν και οι δύο, και έτσι πήραμε το πρωτάθλημα σχετικά δύσκολα, λόγω των τεράστιων κοντρών με την ΕΠΣ Ηλείας. Δεν μας ήθελαν, ήθελαν να βοηθούν τις δικές τους ομάδες.

“Εμείς καταφέραμε να προχωρήσουμε με μεγάλο αγώνα και δικαστικές μάχες. Είχε γίνει ένα παιχνίδι στη Ζαχάρω με τον Ηλειακό Λεχαινών όπου έγιναν τρομακτικά επεισόδια. Είχαν αφαιρεθεί βαθμοί από την ομάδα και είχαν τιμωρηθεί εννέα ή δέκα ποδοσφαιριστές της Ζακύνθου με εξοντωτικές ποινές (περίπου 800 ημερολογιακές ημέρες, δηλαδή σχεδόν τρία χρόνια). Κάναμε ένσταση στην ΕΠΟ, μεσολάβησε ο Δήμαρχος και ο Βουλευτής, και δώσαμε ομηρικές μάχες στην Αθήνα προκειμένου να μειωθεί η ποινή. Μάλιστα, η ΕΠΣ Ηλείας-Ζακύνθου δεν διέκοψε το πρωτάθλημα· το συνέχισε κανονικά και, πριν προλάβει να εκδικαστεί η υπόθεση στην Αθήνα, έπρεπε να παίξουμε παιχνίδι χωρίς παίκτες”.

“Ήταν η περίοδος 1972-73. Οι ομάδες τότε ήταν δέκα: Ζάκυνθος, Δάφνη Ανδραβίδας, Ηλειακός Λεχαινών, Πέλοπας Πύργου, Αίας Γαστούνης, Ολυμπιακός Σαβαλίων, Θύελλα Πύργου, Ατρόμητος Καβασίλων, Δόξα Νέας Μανολάδας και Θύελλα Καρδαμά. Εμείς κοντραριστήκαμε με την ομάδα των Λεχαινών. Το κρίσιμο παιχνίδι ήταν την επόμενη αγωνιστική, όπου δεν είχαμε παίκτες λόγω των τιμωριών. Για να μη μακρηγορώ, δώσαμε την ένσταση αργότερα και αναδειχθήκαμε πρωταθλητές, παίρνοντας και το παιχνίδι με τα Λεχαινά που είχε διακοπεί στο ουδέτερο γήπεδο”.

“Εκείνο το παιχνίδι αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εκδρομή φιλάθλων της Ζακύνθου μέχρι τότε. Ίσως μόνο η εκδρομή στη Βάρδα να ήταν μεγαλύτερη αργότερα, αλλά νομίζω πως εκείνη ήταν η κορυφαία έξοδος Ζακυνθινών φιλάθλων. Επειδή δεν είχαμε παίκτες, επιστρατεύθηκαν παλιοί ποδοσφαιριστές των οποίων τα δελτία ήταν ακόμη ενεργά (τότε τα δελτία ήταν διαρκείας). Θυμάμαι τον Κόκλα (Ποκοπίκο), που είχε σταματήσει το ποδόσφαιρο δύο χρόνια, και τον Βεντούρη (τον πατέρα), οι οποίοι επέστρεψαν για να βοηθήσουν. Η Ζάκυνθος κέρδισε 2-0 ή 4-0, μείναμε ζωντανοί και, όταν δικαιωθήκαμε στην ένσταση για το παιχνίδι με τα Λεχαινά που μας είχαν κατακυρώσει αρχικά στα χαρτιά εις βάρος μας, πήραμε το πρωτάθλημα”.

“Πήγαμε στα μπαράζ και κερδίσαμε 4-1. Ο ενθουσιασμός στο γήπεδο ήταν απερίγραπτος. Όλο το βουνό ήταν γεμάτο κόσμο, παντού γύρω-γύρω υπήρχε λαός. Απλά το μόνο που μου έχει μείνει από αυτό το παιχνίδι είναι τα δύο τραγούδια τα οποία λέγονταν εκείνη την εποχή: το «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, δεν το πήρατε χαμπάρι, είμαστε πρωταθλητές» και το σύνθημα «Ένωση, Ένωση». Γιατί η Ζάκυνθος ήταν η τρίτη χρονιά ως Ένωση· αυτό το πράγμα ακουγόταν από όλους τους φιλάθλους, γιατί ήταν η τρίτη χρονιά που έπαιζε η ομάδα και όλοι τη λέγανε Ένωση. Είχε προκύψει από τη συγχώνευση του Ζακυνθιακού με τον Απόλλωνα και πλέον όλος ο κόσμος φώναζε την ομάδα «Ένωση»· δεν πήγαινε ούτε με τον Ζακυνθιακό, που είχε πάρει το όνομα από τον Αχιλλέα, ούτε με τον Απόλλωνα”.

“Τέλος πάντων, η ομάδα της Σύρου ήταν, νομίζω καλύτερη από εμάς γιατί είχε παίκτες από τον Πειραιά, είχε παίκτες από τον Εθνικό, από τον Ολυμπιακό και το Ρουφ – μεγάλα ονόματα Πειραιώτες. Πήγαμε στη Σύρο όπου μας κέρδισαν· νομίζω 3-1 χάσαμε στη Σύρο. Ήρθαμε εδώ, 0-0 το παιχνίδι, αλλά τότε η βαθμολογία ήταν διαφορετική: 3-2-1. Τρεις για τη νίκη, δύο η ισοπαλία και μία η ήττα, ενώ το μηδέν ήταν ο μηδενισμός. Τότε μηδέν έπαιρνε μια ομάδα μόνο αν μηδενιζόταν. Δύο χρόνια μετά άλλαξε η βαθμολογία και έγινε όπως είναι τώρα, 3-1-0, όπως για παράδειγμα στον Εθνικό Αστέρα”.

“Ήταν η πιο καλή ομάδα της Ζακύνθου αυτή το 1974-75· η ομάδα αυτή ήταν νομίζω και η κορυφαία, η αμιγώς Ζακυνθινή ομάδα που έχει βγάλει το τοπικό ποδόσφαιρο. Δεν νομίζω ότι οι ποδοσφαιριστές αυτοί οι οποίοι έπαιξαν εκείνη τη χρονιά ήταν αρκετά παλαιοί. Υπήρχαν το ’72-’73 παίκτες του Αχιλλέα, δηλαδή ο Πατέρας, ο Μποζόνος, παίκτες που ήταν στη δύση της καριέρας τους. Αρκετά από τα τότε αστέρια, ο Κωστάκης, ο Πυλαρινός, ο Μάργαρης, ήταν νέοι. Στο στρατό νομίζω πηγαίνανε, ήταν νέοι. Δεν είχαν πάρει, ας πούμε, το βάπτισμα. Άλλοι ήταν οι αρχηγοί, ήταν ο Καπανδρίτης εκείνη τη χρονιά. Θυμάμαι το 1972-1973, νομίζω ότι ήταν και ο Σιδηροκαστρίτης. Νομίζω, για μένα προσωπικά, ότι είναι οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές που έβγαλε το Ζακυνθινό ποδόσφαιρο και η καλύτερη ομάδα στην ιστορία του συλλόγου ήταν αυτή η οποία έπαιξε τα μπαράζ το 1974-1975. Μετά διαλύθηκε η ομάδα,  γιατί έφυγαν, πήγαν με μεταγραφή όλοι: ο Πυλαρινός στον Πανηλειακό, ο Πισκαρδέλης στον Παναρκαδικό… άρχισε να διαλύεται η ομάδα”.

“Να πάμε στα μπαράζ αυτά του Εθνικού Αστέρα το ’74-’75, όπου και εκεί είχαμε ομαδάρα, μεγάλη ομαδάρα. Θυμάμαι στο παιχνίδι που είχα πάει, ήταν Δευτέρα του Πάσχα στον Εθνικό Αστέρα. Παρακάλαγα θυμάμαι τον πατέρα μου να με αφήσει να πάω στο γήπεδο με έναν άλλο Ζακυνθινό,– όχι εκεί που παίζει τώρα, στο γήπεδο της Καισαριανής, σε άλλο γήπεδο, το γήπεδο– και παίζαμε Δευτέρα του Πάσχα στις 11:00 το πρωί. Η ομάδα είχε φύγει νομίζω με πλοιάρια, όχι της γραμμής, γιατί ήταν Πάσχα και δεν είχε δρομολόγια. Έφυγαν με πλοιάρια, πήγαν στην Αθήνα και κοιμήθηκαν «στου Δεσπότη», στη Μονή Πετράκη νομίζω. Στη Μονή Πετράκη κοιμήθηκαν εκεί οι ποδοσφαιριστές και βρέθηκαν το πρωί της Δευτέρας του Πάσχα στο γήπεδο”.

“Σε αυτό το παιχνίδι ήταν… αυτά σας τα λέω και συγκινούμαι γιατί ήταν τρομακτική εμπειρία. Ήταν τραμπούκοι όλοι του Εθνικού Αστέρα και νόμιζαν ότι οι Ζακυνθινοί δεν θα πήγαιναν πάνω από 20-30 άτομα. Θυμάμαι την ώρα που βγήκε η ομάδα, σηκώθηκε το μισό γήπεδο με το «Ένωση, Ένωση»· σηκώθηκε το μισό γήπεδο και φοβήθηκαν αυτοί του Εθνικού Αστέρα. Το θυμάμαι, ένα παιδάκι 13 χρονών τότε, και θυμάμαι ότι έκατσαν αμέσως κάτω και δεν μας πείραξε κανένας”.

“Βέβαια εκεί οι ομάδες ήταν δικτυωμένες πάρα πολύ με την Αθήνα, ενώ υπήρχε παντελής έλλειψη παραγόντων από εμάς. Ήμασταν καλοί εδώ στη γύρω περιοχή, αλλά όχι στα γραφεία της Αθήνας. Εκεί υπήρχε ένας διαιτητής, ο Θωμαΐδης, ο οποίος άκουγε τι γινόταν· ήταν του Εθνικού Αστέρα ο διαιτητής. Καλούσαν λοιπόν να διαιτητεύσει στην Πάτρα ένας διαιτητής, που έπαιζε με τον Άρη Πατρών. Ο ρέφερι δεν εμφανιζόταν και έλεγαν «ποιος είναι από την εξέδρα αξιολογημένος;». Να, έτσι γινόταν. Θωμαΐδης, μπαμ, κατέβαινε ο Θωμαΐδης και έπαιζε. Δηλαδή όλα τα δύσκολα παιχνίδια του Εθνικού Αστέρα τα έπαιξε ο Θωμαΐδης, και το παιχνίδι το δικό μας ο Θωμαΐδης”.

“Αλλά επαναλαμβάνω ότι αυτές ήταν έμπειρες ομάδες, «Διχτυωμένες» ομάδες όλες αυτές της Αθήνας, και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε και εμείς τώρα που θα παίξουμε με ομάδες της Αθήνας. Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε με τίποτα «χωριά» όπως όταν πάμε στο Γύθειο. Αυτές οι ομάδες έχουν ανθρώπους οι οποίοι είναι γεννημένοι μέσα στο ποδόσφαιρο, μες στην κομπίνα, μες στο κόλπο. Τα πάντα. Δεν είναι κάτι που μπορείς να το ξεπεράσεις εύκολα. Εκεί έχουν ανθρώπους, όπως έγινε τότε και με τον Εθνικό Αστέρα. Το ίδιο πράγμα”.

“Και στον Εθνικό Αστέρα θυμάμαι, προηγήθηκε ο Εθνικός Αστέρας 1-0, ισοφαρίζει ο Πισκαρδέλης 1-1 και μετά δίνει ο επόπτης ένα ανύπαρκτο κόρνερ. Σαν χαζοί εμείς πάμε να διαμαρτυρηθούμε στον επόπτη, όλη η ομάδα. Εκτελούν το κόρνερ γρήγορα, μπαμ, 2-1. Δεν υπήρχε αυτό. Θυμάμαι ο Ζαμόρα (σ.σ. Μοθωναίος) έπιασε τον διαιτητή από το λαιμό στη φάση του κόρνερ, γιατί έδωσε κόρνερ. Διαμαρτυρόμασταν γιατί έδωσε κόρνερ. Αυτά είναι που πρέπει να προσέξουμε, θα σας τα πω και στη συνέχεια για τα επόμενα παιχνίδια”.

“Να σας πω κάτι… Πρώτα παίξαμε εκτός έδρας με τον Εθνικό Αστέρα και μετά μέσα. Ναι, ναι, ναι. Μετά παίξαμε στο νησί. Η άνοδος χάθηκε στο Αιτωλικό με ένα πέναλτι που έγινε στα τελευταία λεπτά. Έγιναν παρατράγουδα πολλά. Με τον Άρη Αιτωλικού ήμασταν τόσο σίγουροι ότι θα κερδίσουμε, που είχαν φύγει όλοι οι παίκτες με τις γυναίκες τους, πήγαν το βράδυ στο ξενοδοχείο, ουίσκι, και πήγαμε να παίξουμε το παιχνίδι της ζωής μας”.

“Και όταν ήρθε να παίξει η Ζάκυνθος, είχαν κατέβει πάρα πολλοί φίλοι του Εθνικού Αστέρα, είχε πέσει τρομακτικό ξύλο. Σε αυτό το παιχνίδι έπεσε τρομακτικό ξύλο· να φανταστείτε ότι ήταν με τα πόδια ο κόσμος… εντάξει τώρα, δεν θέλω να πάω σε τέτοιες λεπτομέρειες. Εγώ ένα μόνο θα σας πω: ότι όταν έφυγε το καράβι το βράδυ στις 7 η ώρα με την αποστολή του Εθνικού Αστέρα για Κυλλήνη, το σπάσανε το καράβι.Ο καπετάνιος γύρισε και είπε «αφού το σπάτε, γυρίζω πίσω στη Ζάκυνθο» και τον παρακαλάγανε να μη γυρίσει. Ο κόσμος ήταν όλος στην προκυμαία και περίμενε. Είναι αυτό το παιχνίδι που είχε τον περισσότερο κόσμο στο γήπεδο τότε. Εντάξει, μαζεύτηκε κόσμος και σε άλλα παιχνίδια, υπήρχε και η δεκαετία του ’90, το παιχνίδι με την Παναχαϊκή με πάρα πολύ κόσμο. Προσωπικά νομίζω ότι με την Παναχαϊκή ήταν ο περισσότερος κόσμος που έχει μπει ποτέ στο στάδιο. Έτσι νομίζω, δεν ξέρω, υπήρξαν κι άλλα. Μερικές φορές παρατηρούμε άλλα πράγματα και δεν μετράμε.

Λοιπόν, φεύγουμε από αυτό και πάμε στο 2011-12. Το 2011-12, που ήταν μια χρονιά η οποία… εντάξει, έχουν περάσει τα χρόνια, αλλά εγώ δεν μπορώ να το ξεχάσω ότι οι Ζακυνθινοί ήταν αυτοί που «φάγανε» την ομάδα και δεν ανέβηκε στην κατηγορία. Γιατί είχαμε την καλύτερη ομάδα από όσους έπαιξαν στα play-off αυτά που είχαμε παίξει εμείς: ο Πανηλειακός, η Τσαριτσάνη και η Νίκη Βόλου. Τότε η Νίκη Βόλου ήρθε στη Ζάκυνθο και έπρεπε να φάει 7 γκολ. Ήταν τρομακτική ομάδα η δική μας. Νομίζω το γκολ το είχε βάλει ο Τσιριγώτης. Ήταν τρομερή εμφάνιση της ομάδας σε εκείνο το παιχνίδι. Και έκανε ένα πέναλτι ο Καλυβωκάς, αστείο, του ξέφυγε του Γιάννη, έκανε ένα πέναλτι και ισοφαρίσανε 1-1. Αλλά, δηλαδή, αν έδιωχνε την μπάλα και δεν ήθελε να κάνει τρίπλα μέσα στη μικρή περιοχή, θα το είχαμε πάρει και αυτό το παιχνίδι. Δεν υπήρχε, η ομάδα ήταν τρομακτική. Αλλά είχαμε μπλέξε”ι.

“Η Ζάκυνθος τότε, έπαιζε στην επαγγελματική Γ’ Εθνική. Λεγόταν Football League 2 τότε. Football League 2. Δεν υπήρχε όπως είναι τώρα, ή όπως τα δύο πρώτα μπαράζ. Τι σημαίνει αυτό? Ότι υπήρχαν πολλά πράγματα από πίσω”.

“Υπήρχαν χρέη των ομάδων, υπήρχαν παρασκήνια μεγάλα. Γιατί ήταν κάθε χρόνο συμβόλαια, προσφυγές, να πληρώσουμε, να κάνουμε. Ήταν επαγγελματική κατηγορία τότε. Επαγγελματική. Πληρωνόταν και ο τελευταίος… Αν δεν πληρωνόταν τον ίδιο χρόνο, πληρωνόταν με προσφυγή τον επόμενο. Εντάξει, ήταν άλλες οι συνθήκες”.

“Η αλήθεια είναι ότι τότε, το 2011-2012, είχαμε φοβερή ομάδα. Ήταν πολύ καλή ομάδα αυτή που είχαμε τότε. Η ομάδα ήταν πάρα πάρα πολύ καλή. Τα μπαράζ γίνανε αργά τον Ιούλιο. Ιούλιο είχαμε τελειώσει τέλος πάντων και θυμάμαι είχα πάει και προσπάθησα μήπως ανέβουμε εκείνη τη χρονιά, γιατί είχαμε τερματίσει πάνω από τον Πανηλειακό και πίσω από την Τσαριτσάνη”.

“Δεν μπαίνει κανένας από τα «παράθυρα». Αυτά είναι θέατρα που κουβεντιάζει ο κόσμος, κάποιοι κακεντρεχείς, ότι η ομάδα μπαίνει από τα παράθυρα. Παράθυρα έχουν τα σπίτια και τα ξενοδοχεία. Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν παράθυρα. Υπάρχει αγωνιστικός χώρος που δίνεις τον αγώνα σου μέχρι το τελευταίο λεπτό. Και από εκεί και πέρα κοιτάς μην κλέψεις ένα πέναλτι, μην το βάλεις με το χέρι, να πάρεις την ευκαιρία που σου δίνεται στο ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό είναι ο βασιλιάς των σπορ”.

:Κυνηγάς μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο την ευκαιρία που σου παρουσιάζεται. «Παράθυρα» στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν, το ξανατονίζω. Υπάρχουν παράθυρα στα σπίτια και στα ξενοδοχεία, όχι στο γήπεδο. Λοιπόν, με φώναξε ο Καλογιάννης τότε, ήθελα να ανέβουμε εμείς, είχαν δημιουργηθεί νέες θέσεις και μου λέει: «Να είσαι στη Γενική Συνέλευση». Και πήγα εγώ σαν χαζός στη Γενική Συνέλευση και μιλάω. Ήταν οι πρόεδροι όλων των ομάδων εκεί”.

“Τότε ήταν ένας όμιλος Β’ Εθνικής, υπήρχε ένας όμιλος Football League —συγγνώμη, Football League— ένας όμιλος. Εγώ, τους έλεγα: «Στο νησί μας ζούμε με το όνειρο να ανέβουμε και πρέπει να το δεχτείτε. Είμαστε οι μοναδικοί που μπορούμε να πάρουμε τη θέση, και εμείς και ο Πανηλειακός, αλλά μόνο εγώ είχα πάρει πρωτοβουλία, ο Πανηλειακός δεν είχε έρθει». Και ξεκινάνε να ψηφίσουμε και λένε όλοι, πήγε στη σειρά, «όχι». Και στο τέλος, όλοι, όλοι, όλοι είχαν πει «όχι» και στο τέλος ήταν ο Φωκικός. Αλλά ήξερε από πού είχε πάρει την πλειοψηφία· το «όχι» το έκανε για να είναι φίλος, κατάλαβες; Και ήταν αυτός και άλλη μια ομάδα, νομίζω η Κόρινθος είχε πει «ναι»· δύο ομάδες είπανε «ναι» στο τέλος”.

“Και όταν έφυγα, με πιάνει τότε ο Καλογιάννης και μου λέει: «Γουνάρη, τα λεφτά που μοιράζονται στη Football League είναι νομίζω 10 εκατομμύρια. Αν διαιρέσεις τα 10 εκατομμύρια με το 24 ή με το 22 ή με το 26 είναι άλλα νούμερα, δεν σου χαρίζει κανείς τα λεφτά του». Ήταν, θυμάμαι, δεν το ξεχνάω αυτό, και όπως και έγινε τότε, δεν έγινε εκεί τίποτα”.

“Τον άλλο χρόνο πήγαμε στο πρωτάθλημα που ανέβηκαμε. Εκεί ήταν —εδώ να διευκρινίσω γιατί πάλι υπάρχει το «παράθυρο», που με στενοχωρεί αυτή η λέξη που την ακούω— αλλά να πω μόνο ιστορικά, γιατί κάποιοι δεν τα γνωρίζουν ή εντέχνως δεν τα θυμούνται, αν και είναι πρόσφατο, πώς ανέβηκε η ομάδα. Από τον Σεπτέμβριο του 2012 είχε ανακοινωθεί απόφαση της Γενικής Συνέλευσης της ΕΠΟ ότι θα γίνει αναδιάρθρωση όλων των κατηγοριών”.

“Αυτό είχε αποφασιστεί πριν αρχίσει το πρωτάθλημα και είχε ειπωθεί ότι από τη Γ’ Εθνική θα ανέβουν δέκα στη Β’, διότι του χρόνου, λόγω αποστάσεων, δεν συνέφερε να υπάρχει ένας όμιλος Β’ Εθνικής, αλλά θα γίνονταν δύο όμιλοι. Λοιπόν, εμείς παλεύαμε τότε. Μην ξεχνάς ότι εκείνη τη χρονιά ο Ζακυνθιακός υπήρχε στη Δ’ Εθνική. Ο Ζακυνθιακός τότε από το τοπικό Ζακύνθου βρέθηκε στη Γ’ Εθνική. Ναι, γιατί καταργήθηκε η Δ’ και βρέθηκε στη Γ’ Ερασιτεχνική. Μια κατηγορία πιο πάνω. Δηλαδή έγινε ολική ανακατανομή των κατηγοριών. Ολική, τα πάντα”.

“Εμείς τότε ήμασταν τυχεροί, διότι εκείνη τη χρονιά έπεσε η ΑΕΚ και η Κέρκυρα. Η Κέρκυρα έπεσε για τεράστια χρέη και από τότε δεν ξανανέβηκε στην Α’ Εθνική. Μια ψευτοσυγχώνευση έκανε με την Κασσιόπη, η οποία δεν πέρασε τα χαρτιά ποτέ· η Κέρκυρα διαλύθηκε από εκείνη τη χρονιά. Και εμείς περιμέναμε μέχρι τον Ιούλιο να δημιουργηθεί κενή θέση από τη Λάρισα. Η Λάρισα είχε μείον 15 βαθμούς, δεν πλήρωσε τις προσφυγές και πήγε και αυτή δύο κατηγορίες κάτω, και έτσι πήραμε τη θέση της Λάρισας. Έτσι ακριβώς”.

“Αλλά ήταν επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Δεν πλήρωνες, μείον 3 βαθμοί· δεν έπαιρνες αδειοδότηση, μείον 3 βαθμοί. Αυτά τα πράγματα δεν ισχύουν τώρα. Έχετε δει πουθενά ομάδα να πέφτει; Ήταν τότε ο νόμος διαφορετικός. Άλλοι τον εκμεταλλευόμασταν, άλλοι την πατούσαν. Η ομάδα πρέπει να παλέψει μέχρι την τελευταία αγωνιστική για να κερδίσει όποια θέση μπορεί να πάρει. Και θα σας πω κάτι, θα πάμε στο ’21 με αυτόν τον τρόπο”.

“Και πάμε στο ’21-’22, το οποίο έχει μια συνάφεια με τους ομίλους και τα μπαράζ που ξεκινούν τώρα την Κυριακή. Ήμασταν πέντε ομάδες και ανέβαιναν δύο. Ανέβηκε η Κηφισιά, ο Ηρόδοτος, τρίτος ο Πανιώνιος και τέταρτοι βγήκαμε εμείς. Εμείς, επειδή δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει και δεν πιστεύαμε ότι θα ανέβουμε, δεν είχαμε ομάδα σαν την Κηφισιά και λέγαμε «ποιος θα φάει τον Πανιώνιο;».

“Λοιπόν, οι παίκτες ήταν σε διακοπές. Από τότε που πήραμε το πρωτάθλημα της Δ’ Εθνικής ήταν σε διακοπές. Θυμάμαι είχα πάει ένα βράδυ σε ενα μαγαζί και ήταν όλοι οι παίκτες μεθυσμένοι στις παραλίες· ντράπηκα και έφυγα. Και θυμάμαι με παίρνει κάποιος τη Δευτέρα —την Κυριακή παίζαμε το τελευταίο παιχνίδι με τη Θύελλα Ραφήνας— και μου λέει: «Ο Πανιώνιος δεν θα κατέβει, ήταν να πάρει κάποια λεφτά από κάποιον επενδυτή αλλά δεν θα δηλώσει συμμετοχή». Το λέω 100%. Παίρνω τον Μαρίνο τότε, που ήταν προπονητής, και του λέω: «Μάζεψέ τους για προπόνηση”.

«Την Κυριακή που έρχεται η Θύελλα Ραφήνας πρέπει να κερδίσουμε πάση θυσία, θα πάρουμε τη θέση του Πανιωνίου». Τους μάζεψε, η ομάδα άντεξε 60 λεπτά, κέρδισε 2-0, στο τέλος το έκαναν 2-1 και με τα χίλια ζόρια πήραμε το παιχνίδι. Μετά μπλέξαμε στα δικαστήρια, γιατί δεν μας ήθελαν τότε στην κατηγορία για πολλούς και διάφορους λόγους”.

“Το συμπέρασμα λοιπόν, Δημήτρη, για να μην μακρηγορώ, είναι ότι ο αγώνας είναι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η ομάδα δεν πρέπει να τα παρατήσει. Η διοίκηση έκανε τόσα καλά φέτος, είναι υπεράνω κάθε προσδοκίας. Δεν παίζει μπάλα η διοίκηση τώρα· η διοίκηση έκανε αυτά που έπρεπε και με το παραπάνω. Τώρα είναι η σειρά των παικτών να μιλήσουν. Και οι παίκτες το μόνο που θέλουν είναι να τους αφήσουμε ήσυχους. Να μην αρχίζει ο κόσμος τις κουβέντες, να τους αφήσει να αφοσιωθούν στα παιχνίδια ένα-ένα, ώστε να πάει η ομάδα εκεί που πρέπει”.

“Αυτή τη στιγμή η ομάδα έχει ένα μειονέκτημα: δεν έχει πολλούς Ζακυνθινούς. Δεν είναι όπως παλιά, που υπήρχαν παίκτες που «χτυπούσαν» τους πάγκους και ξυπνούσαν τους υπόλοιπους. Αυτή τη στιγμή η ομάδα έχει ποδοσφαιριστές που την αγαπούν επειδή παίζουν στη Ζάκυνθο και πληρώνονται από αυτήν, όμως δεν είναι ντόπιοι. Πώς μπορούμε να τους βοηθήσουμε; Μόνο με το να μην τους κακοκαρδίσουμε σε οποιαδήποτε στραβοκλωτσιά ή άσχημο αποτέλεσμα. Να τους αφήσουμε να παλέψουν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο”.

“Εννοείται πως είναι ιδιαιτέρων συνθηκών τα μπαράζ, γιατί τώρα παίζουμε με κανονικές ομάδες. Παίζουμε με ομάδες οι οποίες έχουν και το παρασκήνιο. Παίζουμε με ομάδες οι οποίες έχουν κάποιο μπάτζετ, όπως ο Εθνικός, με 30-40.000 ευρώ συμβόλαιο ο καθένας τη σεζόν. Δηλαδή, έρχεται η ομάδα να παίξει με παίκτες οι οποίοι είναι καλοπληρωμένοι και με επαγγελματικά συμβόλαια —δεν είναι τυπικά επαγγελματικά, αλλά πληρώνονται σαν επαγγελματίες. Άρα λοιπόν, εδώ πώς πιστεύεις εσύ ότι η ομάδα πρέπει να το χειριστεί όλο αυτό; Δηλαδή, είναι καλό τώρα, ας πούμε, που το πρώτο παιχνίδι το παίζουμε στην έδρα μας και μετά έχουμε τρία παιχνίδια εκτός έδρας;”

“Έχεις τα δύο τελευταία μέσα, Θα τα παλέψεις, έχεις δύο μέσα. Είναι σημαντικό να έχεις τα δύο παιχνίδια μέσα. Μη βλέπουμε μόνο την αρνητική πλευρά, να βλέπουμε και τη θετική. Έχεις τα δύο παιχνίδια μέσα, παλεύεις. Ούτως ή άλλως θα παίξεις με αυτές τις ομάδες, ένα μέσα, ένα έξω. Έχεις δύο ομάδες εδώ μέσα που μπορείς να τις «πετάξεις από το καράβι». Σωστό. Το καταλαβαίνεις; Μη βλέπουμε μόνο την αρνητική πλευρά, ότι πάμε τρία έξω. Θα παίζαμε έτσι κι αλλιώς. Πώς βγήκαν στην κλήρωση; Μην μπαίνουμε στη διαδικασία αν «μαγειρεύτηκε» ή δεν «μαγειρεύτηκε»· αυτή είναι η κλήρωση. Μια ζωή η Ζάκυνθος ήταν μακριά από τα κέντρα των αποφάσεων, μια ζωή «τρώγαμε παπά» και φημολογία, έτσι ήταν πάντα τα πράγματα.

Αυτή τη στιγμή βλέπω μια συσπείρωση σημαντική —δεν θα πω πάρα πολύ μεγάλη, αλλά βλέπω μια σημαντική συσπείρωση. Βλέπω αυτή τη στιγμή και τα μέσα ενημέρωσης. Εγώ δεν τα είχα τα μέσα ενημέρωσης μαζί μου τότε, εκείνες τις εποχές που ανέβηκε η Ζάκυνθος στη Β’ Εθνική. Θυμάμαι μια εφημερίδα τότε, ανέβηκε η Ζάκυνθος στη Β’ Εθνική και είχε ένα μονόστηλο 15 γραμμές ότι ανέβηκε η ομάδα. Δεν θέλω να ξύνω πληγές, άστα, κουβαλάω πολλά πίσω μου που δεν τα ξεχνάω, δεν τα ξεχνάω ποτέ. Πριν φύγω από αυτή τη ζωή, το πώς πέρασα εγώ όλα αυτά τα χρόνια… δεν θέλω να αναφέρομαι και δεν θέλω να λέω, δεν θέλω να μπαίνω σε λεπτομέρειες. Η ομάδα πρέπει να είναι προσηλωμένη αυτή τη στιγμή στα παιχνίδια, να αφήσει όλος ο κόσμος τους παίκτες ήρεμους και τον προπονητή να κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν”.