Η ρίψη δεκάδων μπουκαλιών στους παίκτες της Ζακύνθου δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε από διαιτητικές αποφάσεις ούτε από έναν πανηγυρισμό. Αντί για αυτοκριτική μετά τα όσα έγιναν στο «Χαρ. Βιλαέτης», επιχειρείται η μεταφορά ευθυνών στους παίκτες της Ζακύνθου και τον διαιτητή. Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι πού πανηγύρισαν οι ποδοσφαιριστές της Ζακύνθου, αλλά γιατί βρέθηκαν
Όταν η «γιορτή του ποδοσφαίρου» μένει μισή – Απαγόρευση μετακίνησης και ερωτήματα στον Πύργο Η γιορτή που δεν θα γίνει ποτέ στο «Χαρ. Βιλαέτης» – Γιατί όχι οι φίλοι της Ζακύνθου; – Δύο μέτρα και δύο σταθμά στις μετακινήσεις φιλάθλων; – Το ποδόσφαιρο χρειάζεται κόσμο, όχι απαγορεύσεις – Ηθικά εκτεθειμένη η απαγόρευση μετακίνησης – Ζάκυνθος
Κάθε Κυριακή, δεκάδες γήπεδα γεμίζουν σε όλη την Ελλάδα. Κόσμος υπάρχει. Πάθος υπάρχει. Ιστορία υπάρχει. Οργάνωση; Σχεδιασμός; Ταυτότητα; Σχεδόν τίποτα (!!!). Η Γ’ Εθνική είναι ίσως η μοναδική κατηγορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο που δεν μπορείς να εξηγήσεις με μία πρόταση τι ακριβώς είναι. Είναι ερασιτεχνική; Ημιεπαγγελματική; Προθάλαμος; Τοπικό; Είναι όλα. Και γι’ αυτό δεν είναι
Η σκόνη πλέον έχει καταλαγιάσει και τα απόνερα του πρώτου αγώνα των play off έχουν καθαρίσει. Το ματς της Ζακύνθου με τον ΠΑΣ Πύργος πέρασε στην ιστορία — όχι για την ποιότητά του, αλλά ως μια μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή. Μια μυσταγωγία, μια εμπειρία που μόνο το ποδόσφαιρο μπορεί να προσφέρει.Χιλιάδες φίλοι του αθλήματος βρέθηκαν στο
Αν κάτι πρέπει να γραφτεί για το ματς της περασμένης Κυριακής, αυτό του ΠΑΣ Πύργος και του ΑΠΣ Ζάκυνθος, δεν είναι το αποτέλεσμα, αλλά ούτε ποια από τις δύο ομάδες ήταν καλύτερη της άλλης! Αυτό που πρέπει να γραφτεί να ειπωθεί και να τονιστεί είναι η ίδια η γιορτή του ποδοσφαίρου! “Δεν είμαι παρά ένας
Επιστροφή λοιπόν στην ηρεμία της καθημερινότητας, μετά από την επίσημη επίσκεψη στο νησί της Ζακύνθου, για πρώτη φορά ενός τόσο υψηλού αξιωματούχου της κυβέρνησης, όπως αυτή του Υπουργού Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση. Επιστροφή στην κανονικότητα, της επιβίωσης μετά από την ευφορία που διακατείχε και διακατέχει την αθλητική κοινότητα του δικού μας Τζάντε. Τώρα “που έπεσε η
Υπάρχουν απογεύματα που δεν ανήκουν στον χρόνο. Δεν χωρούν σε λέξεις, δεν υπακούν στη λογική, δεν φυλακίζονται στο χαρτί. Είναι εκείνες οι στιγμές που γεννιούνται για να μείνουν — χαραγμένες βαθιά στην καρδιά, στην ψυχή, στη μνήμη. Ένα τέτοιο απόγευμα χάρισε ο Φλεβάρης στη Ζάκυνθο, στο γήπεδο των «Ζακυνθίων Ολυμπιονικών». Κάτω από έναν ουρανό που
Κανείς δεν μπορεί να ζήσει την ζωή του χωρίς αποτυχία. Δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι έχουν το φόβο της αποτυχίας, δεδομένου ότι είναι μια τυπική εμπειρία ζωής που όλοι πρέπει να έχουν. Θα πρέπει λοιπόν να γνωρίζουμε ότι η αποτυχία είναι το… “σκαλοπάτι” για να μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι. Αυτό ισχύει για όλες τις πτυχές
Ημέρες γιορτών. Ημέρες Χριστουγέννων. Ημέρες που από το 2011 μας έχουν σημαδέψει με αυτό το τραγικό γεγονός του θανάτου, του Χρηστάκη του Χαριάτη, ενός ταλαντούχου ποδοσφαιριστή της Ζακύνθου που δεν πρόλαβε να ζήσει όλα όσα ονειρευόταν, που δεν μπορέσαμε και εμείς να τον δούμε να ξεδιπλώνει το πλούσιο ταλέντο του και να το τελειοποιεί μέσα
«Θα ‘θελα να γράψω ένα διήγημα που να λέγεται «ΗΘΕΛΑ». Θα ήταν η ιστορία μου. Όταν ήμουν νέος, ήθελα να γίνω συγγραφέας και δεν έγινα. Ήθελα να παντρευτώ και δεν παντρεύτηκα. Ήθελα να πάω στην πόλη και δεν πήγα….» ( Ο ΓΛΑΡΟΣ- 1896 ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ: ) Αφιερωμένο με αγάπη…. Το “θεοκρατικό καθεστώς των Μουλάδων”, η