Η συζήτηση για την αδικία στο ποδόσφαιρο περιστρέφεται συχνά γύρω από το αν το άθλημα είναι πραγματικά «καθαρό» και αν τελικά κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Σε παιχνίδια ιδιαίτερων συνθηκών, όπως είναι τα μπαράζ ανόδου της Β΄ Εθνικής, όλα παίζουν τον ρόλο τους: μια λάθος στιγμή, μια οριακή φάση οφσάιντ, το άγχος των παικτών, η κρισιμότητα του αγώνα, ακόμη και η πίεση από την κερκίδα. Το ποδόσφαιρο, άλλωστε, λειτουργεί πολλές φορές ως μια μικρογραφία κοινωνικών ανισοτήτων.

Σε αυτό το άθλημα δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Ένα και μόνο σουτ στα 90+ λεπτά μπορεί να καθορίσει την έκβαση ενός αγώνα. Έτσι έχουν χαθεί ακόμη και παγκόσμια κύπελλα — σε μια και μόνο στιγμή.

Το ποδόσφαιρο δεν είναι δίκαιο. Και όποιος επιμένει ότι «ο καλύτερος κερδίζει πάντα», απλά δεν έχει δει αρκετά παιχνίδια — ή επιλέγει να ξεχνά. Στα μπαράζ ανόδου της Β΄ Εθνικής δεν κερδίζει απαραίτητα ο καλύτερος. Κερδίζει αυτός που θα εκμεταλλευτεί τη μία στιγμή. Το ένα λάθος. Το ένα σφύριγμα. Το ένα… τίποτα που γίνεται τα πάντα (!!!) Η Ζάκυνθος το έζησε στο πετσί της!

Μια τέτοια στιγμή έκρινε και το παιχνίδι της Ζακύνθου. Στην εκπνοή του ημιχρόνου, ο Πατάπης ξεκίνησε από τα αριστερά, διένυσε αρκετά μέτρα και επιχείρησε ένα σουτ που κατέληξε στα δίχτυα του Τσόγκα, ο οποίος αιφνιδιάστηκε. Ένα γκολ που έδωσε έναν υπερπολύτιμο βαθμό στην ομάδα του Πύργου.

Ήταν πραγματικά μια «μαχαιριά» για τη Ζάκυνθο. Οι νησιώτες είχαν προηγηθεί στο 27΄ με το εξαιρετικό γκολ του αλύγιστου Νίκου Αναστασόπουλου και μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Πύργος δεν είχε καταφέρει να γίνει απειλητικός. Κι όμως, σε ολόκληρο το παιχνίδι, αυτή ήταν η μία και μοναδική του φάση.

Η Ζάκυνθος μπορεί να μην ήταν εντυπωσιακή, ωστόσο έδειξε πως δικαιούταν κάτι περισσότερο από την ισοπαλία — δικαιούταν τη νίκη. Το άγχος των γηπεδούχων ήταν εμφανές, ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο, όπου η ομάδα θα μπορούσε να πιέσει περισσότερο, στην πρεμιέρα των play off ανόδου για τη Super League 2.

Η διαιτησία σηκώνει συζήτηση σε δύο περιπτώσεις: στο γκολ του Πατάπη, όπου υπάρχει παίκτης του Πύργου που φαίνεται να επηρεάζει τη φάση από πιθανή θέση οφσάιντ, και στο ακυρωθέν γκολ του Μούντριχα, με τον δεύτερο βοηθό να σηκώνει τη σημαία ενώ ο παίκτης φαίνεται να καλύπτεται. Σε τέτοιες αναμετρήσεις, αυτές οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Δύο φάσεις. Δύο αποφάσεις. Ένα αποτέλεσμα. Τυχαίο; Μπορεί. Καθοριστικό; Σίγουρα ΝΑΙ!

Ζάκυνθος και Πύργος ξεκίνησαν τη διαδικασία με έναν βαθμό, όμως η συνέχεια έχει διαφορετικές ισορροπίες: ο Πύργος έχει τρία παιχνίδια στην έδρα του, ενώ η Ζάκυνθος θα δώσει τρεις αγώνες εκτός. Σε αυτά τα play off, τίποτα δεν είναι απλό. Όλα κρίνονται σε μια λεπτή ισορροπία. Τίποτα δεν έχει χαθεί, αλλά και τίποτα δεν έχει κερδηθεί.

Η Ζάκυνθος καλείται από εδώ και πέρα να δείξει αυτοσυγκέντρωση και ψυχραιμία για να πάρει τα αποτελέσματα που χρειάζεται μακριά από το νησί. Διότι σε  τέτοια παιχνίδια, το «καλύτερη» θα έπρεπε να σημαίνει κάτι. Δεν σημαίνει πάντα! Γιατί το άγχος βαραίνει. Γιατί η πρεμιέρα «καίει». Γιατί το γήπεδο γεμίζει και τα πόδια βαραίνουν. Και γιατί, τελικά, το ποδόσφαιρο δεν σου χρωστάει δικαιοσύνη.

Τώρα τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. Ο Πύργος έχει τρία παιχνίδια στην έδρα του. Η Ζάκυνθος τρία εκτός. Η ισορροπία είναι λεπτή — σχεδόν επικίνδυνα λεπτή. Αλλά τίποτα δεν τελείωσε. Αν θέλει να ανέβει, η Ζάκυνθος πρέπει να αφήσει πίσω της την αδικία και να παίξει με καθαρό μυαλό. Με συγκέντρωση. Με χαρακτήρα. Γιατί σε αυτά τα play off δεν επιβιώνει πάντα ο καλύτερος. Επιβιώνει αυτός που αντέχει. Και αυτό μένει να αποδειχθεί.

Το απόγευμα της Κυριακής, το Δημοτικό Στάδιο φόρεσε τα γιορτινά του. Μια πραγματική γιορτή του ποδοσφαίρου, μέσα σε μια φανταστική ατμόσφαιρα που θύμισε σε πολλούς μεγάλες στιγμές. Η κεντρική κερκίδα ήταν ασφυκτικά γεμάτη, όπως και η πτυσσόμενη στο μεγαλύτερο μέρος της. Μια εικόνα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη του κόσμου της Ζακύνθου.

Όσοι έλεγαν ότι αυτά τα παιχνίδια είναι διαφορετικά από εκείνα του πρωταθλήματος, τελικά είχαν απόλυτο δίκιο. Ζάκυνθος και Πύργος μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο με ξεκάθαρο στόχο να διαφυλάξουν πρώτα τα νώτα τους. Οι ισορροπίες ήταν λεπτές και καμία από τις δύο ομάδες δεν ήθελε να ρισκάρει. Ωστόσο, η Ζάκυνθος, με σύμμαχο την έδρα και τον κόσμο της, έβγαλε περισσότερη ενέργεια και ορμή — και κατάφερε να την εξαργυρώσει.

Στο 27ο λεπτό, ο Νίκος Αναστασόπουλος, ο παίκτης με την καρδιά… χιλίων λεόντων, έπιασε ένα ασύλληπτο σουτ, στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα του Τσεκούρα και βάζοντας «φωτιά» στο Δημοτικό Στάδιο.

Από εκείνο το σημείο και μετά, οι παίκτες του Γιάννη Αποστολίδη πήραν το μομέντουμ και τον έλεγχο του αγώνα. Είχαν την κατοχή, την εδαφική υπεροχή και δημιούργησαν μεγάλη ευκαιρία για το 2-0, όταν ο Γυφτομήτρος βρέθηκε σε θέση βολής μέσα στην περιοχή, όμως ο Τσεκούρας αντέδρασε σωστά και κράτησε την ομάδα του στο παιχνίδι. Και όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες αναμετρήσεις, η μία στιγμή έκανε τη διαφορά.

Στο 45΄, στην εκπνοή του πρώτου ημιχρόνου, ο Πύργος βρήκε το γκολ της ισοφάρισης με σουτ του Πατάπη έξω από την περιοχή. Ένα γκολ που ήρθε στο πιο κομβικό σημείο του αγώνα. Αν η Ζάκυνθος είχε πάει στα αποδυτήρια με το προβάδισμα, το παιχνίδι θα μπορούσε να είχε πάρει τελείως διαφορετική τροπή.

Στην επανάληψη, το ματς παρέμεινε «κλειστό». Και οι δύο ομάδες συνέχισαν με προσοχή, με αποτέλεσμα το θέαμα να πέσει αισθητά. Η Ζάκυνθος, με την ώθηση της εξέδρας, προσπάθησε να πιέσει και να βρει το γκολ της νίκης.

Στο 77΄, ο Σίλβα εκτέλεσε φάουλ, με τον Τσεκούρα να αποκρούει δύσκολα, κρατώντας το 1-1. Στο 83΄ σημειώθηκε η πιο αμφιλεγόμενη φάση του αγώνα: ο Μούντριχας σκόραρε μετά από απομάκρυνση του Τσεκούρα, όμως το γκολ ακυρώθηκε ως οφσάιντ — μια απόφαση που σηκώνει αρκετή συζήτηση.

Η τελευταία καλή στιγμή ανήκε και πάλι στη Ζάκυνθο, στις καθυστερήσεις, με τον Σίλβα να εκτελεί φάουλ, αλλά η μπάλα δεν βρήκε στόχο.

Το 1-1 έμεινε μέχρι το τέλος, αφήνοντας μια γεύση… ανεκπλήρωτης προσδοκίας για τους γηπεδούχους και επιβεβαιώνοντας πως σε αυτά τα παιχνίδια, οι λεπτομέρειες είναι εκείνες που γράφουν την ιστορία.

Διαιτητής ήταν ο Γιώργος Μπαλαχούτης από τον Πειραιά με βοηθούς τους Παύλο Χ. (Δυτ. Αττικής) και Μητροφάνη Χ. (Αθήνας). Τέταρτος διαιτητής ήταν ο Μαράνος Δ. από την Αθήνα.

ΑΠΣ ΖΑΚΥΝΘΟΣ (Αποστολίδης Ι.): Tσόγκας, Σίνγκ, Μίχος, Δούμας (76′ Μούντριχας), Ραμίρες (63′ Γουσέτης), Γκιουρτζίδης (76′ Πολυμίλης), Κουλούσιας (63′ Μπαστάκος) , Γυφτομήτρος, Σίλβα, Αναστασόπουλος, Λαζαρίδης

ΠΑΣ ΠΥΡΓΟΣ (Κουτρομάνος Ε.): Tσεκούρας Α., Κάρδαρης, Μαρκόπουλος (85′ Ντάνι), Μπέριος, Μαυρόπουλος, Μακρής (85′ Μπαρμπαρούσης), Δασκαλόπουλος, Πατάπης, Κόκκορης (61′ Καλλέργης), Μπούζας (61′ Χαντί), Γκονζάλο (92′ Φερεκίδης)